Top Tweets for #Rostech

MGŁA WOJNY - Sojusz karabinów i fabryk Czyli jak Rosgwardia i Rostechn szykują się na burzę na Kremlu... Rosja coraz mniej przypomina państwo w klasycznym sensie, a coraz bardziej - organizm podporządkowany jednemu celowi: przetrwać i wygrać wojnę, która rozlewa się nie tylko po mapie frontu, ale po całym jej terytorium. Ta metamorfoza nie dzieje się w publicystyce, tylko w obszarach, których z coraz większą determinacją obserwuję nie mniej jak lnie frontu w Ukaranie - tj. w paragrafach: w dekretach, ustawach, regulaminach. I właśnie na ich styku, co może wielu umykać wyrasta dziś nowy blok siłowy - sojusz karabinów i fabryk, Rosgwardii i kompleksu Rostechn–Manturow–Czemiezow, przygotowywany na wypadek burzy politycznej w samym sercu Kremla. Sztab wojny wewnętrznej 11 lutego 2026 roku wszedł w życie dekret prezydenta Federacji Rosyjskiej o utworzeniu i regulaminie Głównego Sztabu wojsk Gwardii Narodowej. W mojej ocenie to nie jest kosmetyczna reorganizacja. Regulamin pisany jest językiem wojny tj. - Główny Sztab ma planować użycie wojsk Rosgwardii w czasie pokoju, w okresie narastania zagrożenia agresją i w czasie wojny; organizować i kontrolować gotowość bojową oraz mobilizacyjną; rozwijać system dowodzenia, łączności i rozpoznania; analizować doświadczenia bojowe, prognozować rozwój sytuacji operacyjnej, przygotowywać propozycje do Planu Obrony Federacji Rosyjskiej. To formalne podniesienie Rosgwardii do rangi komponentu systemu strategicznego FR – obok Sił Zbrojnych (SZ), a nie tylko jako „wewnętrzne wojska” od tłumienia protestów. Wpisanie Głównego Sztabu Rosgwardii w Plan Obrony FR oznacza, że przy stole, gdzie planuje się przyszłe wojny, obok Sztabu Generalnego pojawia się drugi sztab wojny – tej „domowej”. Oceniam, że najważniejsze są tu jednak zapisy dotyczące fazy przejściowej. Główny Sztab ma opracować plan przygotowania obiektów „obronnej infrastruktury” Rosgwardii oraz plan przedsięwzięć tej formacji „przy narastaniu zagrożenia agresją przeciw Federacji Rosyjskiej do momentu ogłoszenia mobilizacji”. To jest sedno rosyjskiego myślenia o konflikcie w ramach doktryny - Wojny Zrównoważonej, która nie zaczyna się od formalnego ogłoszenia mobilizacji. Wojna zaczyna się wcześniej, w szarej strefie, kiedy państwo oficjalnie udaje normalność, ale de facto już funkcjonuje w trybie alarmowym. Rosgwardia dostaje własną, precyzyjnie opisaną ścieżkę działania na ten czas. Katalog zadań, jakie dokumenty, które uzyskałem, przypisują Głównemu Sztabowi i samej Rosgwardii, układa się w pełnowymiarowy scenariusz wojny wewnętrznej. Formacja ma brać udział w walce z terroryzmem i „ekstremizmem”, zapewniać reżimy stanu wojennego i stanu wyjątkowego, uczestniczyć w terytorialnej obronie Federacji Rosyjskiej, wspierać straż graniczną FSB, tłumić masowe zamieszki w zakładach karnych i w miastach, chronić porządek publiczny podczas wydarzeń masowych. To już nie jest policja z transporterami opancerzonymi – to wewnętrzna armia przygotowana do prowadzenia operacji na własnym terytorium. Armia na zewnątrz, armia do środka W tle pozostaje Sztab Generalny, który zachowuje swoje ustawowe kompetencje: planowanie użycia Sił Zbrojnych, dowodzenie operacjami na kierunkach zewnętrznych, przygotowywanie kampanii, także z użyciem broni jądrowej. Dekret o Głównym Sztabie Rosgwardii niczego mu formalnie nie odbiera. Ale nie o formalności tu chodzi. System zaczyna działać jak organizm o dwóch mózgach: Sztab Generalny - patronuje wojnie „na zewnątrz”, Główny Sztab Rosgwardii – wojnie „do środka”. Ten drugi sztab ma własne narzędzia analizy, własne kanały raportowania, własny język zagrożeń i własny segment w Planie Obrony FR. O ile Sztab Generalny liczy dywizje, brygady, osie natarcia i głębokość operacyjną, o tyle Rosgwardia patrzy na mapę kraju pod kątem rafinerii, węzłów kolejowych, elektrowni, zakładów karnych, dzielnic „problematycznych” miast. Bardzo ważne jest także to, że Główny Sztab Rosgwardii ma własny (oddzielny) system mobilizacyjny: zarządzanie rezerwą, ewidencję „mobilizacyjnego zasobu ludzkiego”, planowanie szkoleń, współpracę z władzami regionalnymi przy przekwalifikowaniu rezerwistów. To równoległy, choć mniejszy, system rezerw wobec armii - kolejny zasób ludzi pod bronią, którym dysponuje nie Sztab Generalny, lecz Zołotow. FSB - układ nerwowy państwa Trzeci filar tej konstrukcji to służby bezpieczeństwa. Nowe ustawy dotyczące łączności czynią z nich faktyczny układ nerwowy państwa wojennego. Zmiany przyjęte w lutym 2026 roku ustanawiają dla operatorów łączności obowiązek zawieszania świadczenia usług na żądanie służb bezpieczeństwa w przypadkach określonych przez akty prezydenckie. Jednocześnie zwalniają operatorów z odpowiedzialności za szkody wyrządzone abonentowi, jeśli wynikają z wykonania takiego żądania. Połączone z innymi zmianami, które dają służbom prawo żądania odcięcia konkretnego użytkownika od Internetu i sieci komórkowej, tworzy to zamknięty obwód. Służba może wskazać cel; operator ma obowiązek technicznie wykonać polecenie; prawo chroni go przed konsekwencjami cywilnymi. To nie jest już tylko filtr treści. To narzędzie natychmiastowego wyłączenia pojedynczego człowieka z systemu komunikacyjnego - świata, w którym smartfon jest interfejsem do bankowości, administracji, pracy i relacji społecznych. To, w połączeniu z narastającą kontrolą nad aresztami śledczymi i coraz szerszym katalogiem przestępstw „przeciwko bezpieczeństwu państwa”, sprawia, że FSB staje się nie tylko strażnikiem reżimu, ale też spoiwem między wojną zewnętrzną i wewnętrzną: wszystko, co dzieje się w kraju, może zostać opowiedziane jako epizod wielkiej konfrontacji z wrogiem. Burza na Kremlu - dlaczego karabiny potrzebują fabryk To wszystko byłoby już samo w sobie obrazem państwa przygotowanego na długą, wielowymiarową wojnę. Ale w ostatnich tygodniach na tym tle pojawił się element, który dobrze wpisuje się w moją tezę o „burzy na Kremlu”. Szef Rosgwardii, Wiktor Zołotow, publicznie i demonstracyjnie gratuluje Denisowi Manturowowi - pierwszemu wicepremierowi i zaufanemu człowiekowi Siergieja Czemiezowa - nadania tytułu Bohatera Rosji. Robi to na posiedzeniu kolegium Rosgwardii, przed własnym korpusem dowódczym. Manturow odpowiada, podkreślając wysoką efektywność Rosgwardii i „osobisty wkład” Zołotowa w zapewnianie bezpieczeństwa państwa. Dodam że w języku rosyjskiej polityki to nie jest kurtuazja. To komunikat. Po jednej stronie stoi formacja, która właśnie dostała status wewnętrznej armii z własnym sztabem wojny. Po drugiej - klan przemysłowy skupiony wokół Rostechnu, człowieka od zbrojeniówki i zasobów produkcyjnych. Zdjęcie jest proste: ludzie od karabinów i ludzie od fabryk pokazują, że widzą się nawzajem jako partnerów politycznych, nie tylko wykonawców zleceń. Jeżeli szukać klucza do tego gestu, to jest nim strach elit przed niekontrolowanym przesileniem. W wariancie miękkim - chodzi o przygotowanie się na głębszą rekonstrukcję rządu, przetasowanie w otoczeniu Putina, możliwe „odcinanie” najbardziej skompromitowanych figur (znamy już to). W wariancie twardym - na ewentualne zachwianie pionu władzy, w którym trzeba będzie szybko ustalić, kto dysponuje realną siłą i zasobami. W obu przypadkach liczą się dwie rzeczy: kto kontroluje przemoc i kto kontroluje strumień pieniędzy oraz produkcję wojenną. Oś Zolotow–Czemiezow–Manturow łączy te dwa zasoby. Rosgwardia daje struktury, ludzi pod bronią, prawo działania wewnątrz kraju, gotowość bojową i mobilizacyjną wpiętą w państwowy system planowania. Rostechn i Manturow dostarczają sprzęt, amunicję i technologiczne zaplecze wojny; kontrolują portfel zamówień i łańcuchy dostaw. Razem tworzą „partię porządku”: blok, który może wystąpić pod hasłem obrony stabilności, kiedy reszta elit będzie się zajmować przetasowaniami w gabinetach. Trzy serca państwa wojennego Z mojej perspektywy byłego analityka wywiadu rosyjskie państwo wojenne ma dziś trzy serca. Sztab Generalny SZ FR bije w rytmie wojny zewnętrznej, licząc brygady, dywizje, kilometry frontu. FSB jest układem nerwowym i odpornościowym – filtruje informacje, odcina, izoluje, definiuje zagrożenia. Główny Sztab Rosgwardii pompuje krew do struktur, które mają pilnować porządku wewnątrz, bronić infrastruktury, tłumić niepokoje. Sojusz karabinów i fabryk - Rosgwardii i Rostechnu - wchodzi w to jako polityczne spoiwo. W razie burzy na Kremlu, kiedy polityczna mgła gęstnieje, a układ sił staje się niepewny, to właśnie taki blok może powiedzieć: „my zapewnimy ciągłość wojny i porządku”. Dla Rezydenta Kremla to z jednej strony ubezpieczenie, z drugiej - potencjalne zagrożenie, bo każdy układ, który łączy przemoc i przemysł, prędzej czy później zaczyna myśleć także o własnym bezpieczeństwie, nie tylko o bezpieczeństwie państwa. Na razie widać, że system jest domykany w logice: wojna będzie trwać, a wewnątrz mogą przyjść wstrząsy. Gdy mgła wojny opadnie z frontu, może się okazać, że najważniejsze bitwy rozstrzygną się nie między armią rosyjską a ukraińską, lecz między różnymi partiami porządku wewnątrz samej Moskwy. W moich kalkulacjach właśnie na tę ewentualność Rosgwardia i Rostechn wydają się dziś metodycznie się szykować. PS. Luty 2026 roku jest w tej układance momentem jakościowej zmiany. Wszystko to, o czym pisałem w 2025 roku jako o „przygotowaniach” - nowelizacje ustaw mobilizacyjnych, rozszerzanie katalogu przestępstw przeciwko bezpieczeństwu państwa, budowanie ram prawnych pod kontrolę informacji - teraz przechodzi w fazę operacyjną. Rusza realnie całoroczny pobór, domykają się mechanizmy rolowania mobilizacyjnego rezerwy, FSB dostaje do ręki twardy wyłącznik łączności, a Rosgwardia własny sztab wojny i miejsce w Planie Obrony. W tym sensie luty 2026 nie jest początkiem nowego kursu, tylko momentem, w którym dotychczasowe zmiany „schodzą z deski kreślarskiej na ulicę” - państwo wojenne Putina przestaje być projektem, a zaczyna działać jako gotowy system. Pozdrawiam i dziękuję.