Top Tweets for #SERVES

SURİYE MANİFESTOSU Şam’daki yönetimin bugün “geçici hükümet” olarak adlandırılması bir diplomatik ayrıntı değil, siyasal bir gerçeğin itirafıdır. Bu yapı henüz neyi temsil ettiğini, hangi rejime evrileceğini ve kimleri kapsayacağını netleştirebilmiş değildir. Gücün merkezileştiği ama meşruiyetin toplumsallaşmadığı her yapı, kalıcı devlet olmaktan çok bir ara rejimdir. Geçicilik, yalnızca zamanla ilgili değil; yön, vizyon ve kapsayıcılık eksikliğiyle ilgilidir. Cihatçı gelenekten gelen ya da bu ideolojik havzadan beslenen bir kadronun, kendisine kökten karşı olan Alevileri, Dürzileri, Kürtleri ve laik Sünni Arapları yönetebilmesi mümkün değildir. Bu topluluklar yalnızca yönetilmek istemez; tanınmak, eşit yurttaş olmak ve kendi varlıklarını güvence altına almak ister. İnanç, etnik kimlik ya da yaşam tarzı üzerinden kurulan bir iktidar, çoğul bir toplumu bir arada tutamaz. Zorla sağlanan birlik, devlet üretmez; yalnızca daha derin ve kalıcı parçalanmalar yaratır. Bu nedenle adem-i merkeziyetçi bir siyasal yapıya karşı çıkmak, Suriye’ye iyilik yapmak değil, tam tersine onu yeni bir çatışma döngüsüne mahkûm etmektir. Merkeziyetçilik, Suriye gibi tarihsel, etnik ve mezhepsel olarak çoğul bir toplumda istikrar değil, isyan üretir. Yerel yönetimlerin güçlü olduğu, yetkinin paylaşıldığı ve kimliklerin tanındığı bir model, Suriye’nin bölünmesi değil; ayakta kalmasının tek gerçekçi yoludur. Türkiye’nin Şam yönetimini destekleyip SDG’yi yok etmeye odaklanan yaklaşımı ise çok katmanlı bir yanlış üretmektedir. Bu politika ne Suriye’de kalıcı barış sağlar, ne Kürtleri sisteme entegre eder, ne de Türkiye’nin güvenliğini artırır. Aksine Türkiye, Kürtlerle uzlaşma zeminini kaybederek hem sınır güvenliğini hem de bölgesel etkisini zayıflatır. Kısa vadeli tehdit algılarıyla yapılan hamleler, uzun vadede Türkiye’yi daha yalnız, daha kırılgan ve daha güvensiz bir konuma iter.