Top Tweets for #ShadowsofDesire

ทำไมซีรีส์จีนย้อนยุค ชอบให้พระเอกเป็น “แม่ทัพ” มากกว่าขุนนางบุ๋น? คำตอบสั้น ๆ คือ ไม่ได้เพราะจีนยกฝ่ายบู๊เหนือฝ่ายบุ๋น แต่เพราะแม่ทัพเล่าเรื่องง่ายที่สุด --- แม่ทัพมีทั้ง “อำนาจ” และ “ความสามารถในการลงมือ” ขุนนางบุ๋น เรียกว่า เหวินกวาน (文官) ใช้อำนาจผ่านระบบราชการ เช่น ร่างฎีกา ตรวจบัญชี บริหารหัวเมือง ซึ่งต้องอาศัยบทสนทนาและคำอธิบายเยอะ ขุนนางฝ่ายทหาร เรียกว่า อู่กวาน (武官) แม่ทัพ หรือที่เรียกว่า เจียงจวิน (将军) สร้างเหตุการณ์ที่เห็นภาพทันทีได้ เช่น ออกรบ ช่วยตัวประกัน ปราบกบฏ ถูกใส่ร้าย, ถูกเรียกกลับเมืองหลวง หรือต้องเลือก ระหว่างราชโองการกับความถูกต้อง ตัวละครเดียว เล่นได้ทั้งฉากต่อสู้, ความรัก, การเมือง, และโศกนาฏกรรม --- สูตร เหม่ย–เฉียง–ฉ่าน (美强惨) “รูปงาม เก่งกาจ ชะตากรรมน่าเวทนา” แม่ทัพหนุ่ม ลงตัวกับสูตรนี้มาก คือหน้าตาดี มีกองกำลัง มีบาดแผลจากสงคราม เย็นชากับคนอื่น แต่อ่อนโยนกับนางเอก ซื่อสัตย์ต่อบ้านเมือง แต่ถูกผู้มีอำนาจหวาดระแวง บทวิจารณ์วงการบันเทิงจีน ยืนยันว่า แม่ทัพหนุ่ม เป็นแม่แบบยอดนิยมในช่วงหลัง เช่น ปรปักษ์จำนน《折腰》 ดาราจักรรักลำนำใจ《星汉灿烂》 เหนือสมรภูมิ《锦月如歌》 ข้อดีคือ ผู้ชมเข้าใจเสน่ห์ได้ทันที เห็นเกราะ ม้า อาวุธ และลูกน้อง ก็รู้เลย ว่าเขามีทั้งความสามารถและอำนาจ --- ใกล้บัลลังก์พอ แต่ไม่ต้องแย่งบัลลังก์ องค์ชาย สูงกว่าแม่ทัพ แต่เรื่องรักขององค์ชาย มักหนีไม่พ้นการชิงราชสมบัติ การแต่งงานเพื่อการเมือง และการสืบราชวงศ์ แม่ทัพ มีอำนาจพอจะช่วยนางเอก หรือสู้กับขุนนางกังฉิน แต่ไม่จำเป็นต้องเป็นคู่แข่งชิงบัลลังก์ ในทางบทละคร จึงเลือกความรัก แทนอำนาจสูงสุดได้ง่ายกว่า อาชีพนี้ยังมีวงจรเรื่องรักสำเร็จรูป พบรัก ⬇️ ถูกเรียกไปชายแดน ⬇️ พลัดพราก ⬇️ ข่าวพ่ายศึกหรือเสียชีวิต ⬇️ กลับเมืองหลวง ⬇️ ถูกใส่ร้าย ⬇️ ร่วมกันพิสูจน์ความบริสุทธิ์ --- พระเอกคือ “ประตู” ให้นางเอกเข้าสู่เรื่องระดับบ้านเมือง งานศึกษานิยายรักย้อนยุคจีน ชี้ว่า ในสังคมโบราณจำลอง ผู้ชายที่เป็นจักรพรรดิ องค์ชาย แม่ทัพ หรือขุนนางระดับสูง เข้าร่วมสงครามและการเมืองได้โดยตรง ส่วนนางเอก ซึ่งถูกจำกัดด้วยสถานะทางเพศและครอบครัว มักเข้าสู่พื้นที่เหล่านี้ ผ่านความสัมพันธ์กับบุรุษผู้มีอำนาจ แต่รุ่นใหม่ๆ ก็มีแนว ซวงเฉียง (双强) ที่ทั้งพระเอกนางเอก มีความเก่งทั้งคู่ เช่น พระเอกถนัดการทหาร นางเอกถนัดการเมือง, การแพทย์, การค้า, ข่าวกรอง, หรือการบริหาร แล้วร่วมมือกัน แทนที่จะให้ฝ่ายหนึ่ง ช่วยอีกฝ่ายข้างเดียว --- พระเอกที่ “ดูเป็นฝ่ายบู๊” อาจไม่ใช่ ขุนนางฝ่ายทหาร จริง ๆ หลายคนแต่งตัวคล่องตัว ถืออาวุธ มีอำนาจจับกุม ดูเหมือนฝ่ายบู๊ แต่ตำแหน่งจริง อาจเป็นเจ้าหน้าที่ตรวจการ, ขุนนางตุลาการ, ผู้พิพากษา, เจ้าหน้าที่หน่วยลับ ผู้บัญชาการองครักษ์, หรือองค์ชาย ที่ได้รับมอบหมายให้คุมทัพ ช่วงหลัง ยังมีแม่แบบ "พระเอกสายขุนนางผู้ใช้อำนาจเฉียบขาด" ที่เป็นขุนนางผู้สืบสวน จับกุม และลงโทษ อยู่ในหน่วยงานพลเรือนหรือรักษาความมั่นคง ไม่ใช่แม่ทัพสนามรบ เส้นแบ่งที่สำคัญกว่า “บุ๋น/บู๊” จึงอาจเป็นคำถามว่า.. พระเอกมีอำนาจ และ ความสามารถในการลงมือ หรือเปล่า --- แต่ในประวัติศาสตร์จริง ฝ่ายบุ๋นไม่ได้ต่ำกว่า ซีรีส์ชอบสร้างตัวละครเป็นแม่ทัพ แต่ไม่ได้แปลว่าขุนนางทหาร สูงกว่าขุนนางพลเรือนเสมอไป *สมัยซ่ง ใช้หลัก อี่เหวิน ยวี่อู่ (以文驭武) คือ ให้ฝ่ายบุ๋นกำกับฝ่ายบู๊ ราชสำนัก มอบอำนาจกำกับยุทธบริเวณ และการตัดสินใจทางทหาร ให้ขุนนางพลเรือน เพื่อไม่ให้นายทหาร ครองกำลังจนคุกคามราชบัลลังก์ *สมัยหมิง ขุนนางพลเรือน ก็มีบทบาทสูงทั้งด้านบริหาร การคลัง การแต่งตั้ง การตรวจสอบ และการกำกับกิจการทหารหลายระดับ พูดง่าย ๆ คือ ผู้มีอำนาจจริงในระบบจำนวนมาก เป็นขุนนางบุ๋น แต่คนที่ดึงดูดสายตาในละครรัก มักถูกสร้างเป็นแม่ทัพ หรือเจ้าหน้าที่ ที่ใช้กำลังได้ --- ยุคถัง: แบ่ง บุ๋น–บู๊ แล้ว แต่คนยังข้ามสายได้ ถังมีการจำแนก เหวินกวาน กับ อู่กวาน ในระบบราชการอยู่แล้ว ถัง ลิ่วเตี่ยน《唐六典》 บันทึกการจัดลำดับขุนนางทั้งสองฝ่าย รวมถึง ขุนนางกิตติมศักดิ์ฝ่ายบุ๋นและบู๊ อย่างชัดเจน แต่ในถังตอนต้น เส้นทางอาชีพ ข้ามระหว่างงานพลเรือน กับการทหารได้มากกว่ายุคหลัง ขุนนางพลเรือน อาจถูกมอบหมายให้คุมทัพ ส่วนแม่ทัพเก่งๆ ก็กลับเข้ารับตำแหน่งบริหารระดับสูง ในราชสำนักได้ ตัวอย่างคือ หลี่จิ้ง (李靖) "เขามีความสามารถพร้อมทั้งบุ๋นและบู๊ ออกเป็นแม่ทัพ เข้าราชสำนักเป็นเสนาบดี” พระราชโองการแต่งตั้งเขาเป็น ซ่างซู จั่วผูเย่ (尚书左仆射) เป็นตำแหน่งผู้บริหารระดับสูงฝ่ายซ้ายของ สำนักบริหารราชการแผ่นดิน ก็ใช้คำว่า "มีคุณสมบัติพร้อมทั้งฝ่ายบุ๋นและฝ่ายบู๊" ได้เช่นกัน หลังกบฏอัน–สื่อ (安史之乱 ค.ศ. 755–763) อำนาจแม่ทัพภูมิภาคเพิ่มขึ้น ความแตกต่างระหว่างขุนนางพลเรือน กับนายทหารจึงชัดกว่าเดิม แต่ราชสำนัก ก็ยังแต่งตั้งขุนนางบุ๋นให้กำกับกิจการทหารต่อ --- อุดมคติจริง ๆ คือ เหวินอู่ ซวงเฉวียน (文武双全) “มีความสามารถพร้อมทั้งบุ๋นและบู๊” แม้พระเอกจะมาในฐานะแม่ทัพ บทมักเติมความเป็นบุ๋นให้ด้วย เช่น วางยุทธศาสตร์ได้ เข้าใจการเมืองราชสำนัก อ่านตำราพิชัยสงคราม เจรจาทางการทูต ใช้เหตุผลมากกว่าอารมณ์ และยึดคุณธรรมความชอบธรรม ภาพนี้ ตรงกับแนวคิด หรูเจี้ยง (儒将) คือ แม่ทัพผู้มีคุณสมบัติแบบบัณฑิต และ เหวินอู่ ซวงเฉวียน งานศึกษาภาพวีรบุรุษแบบจีนมองว่า เหวิน (文) ความสามารถด้านวัฒนธรรมและการศึกษา กับ อู่ (武) ความสามารถด้านการทหาร ทั้ง 2 อย่าง เกื้อหนุนกันได้ ไม่ต้องเลือกด้านเดียว ตัวละคร เหมยฉางซู ใน หลางหยาป่าง《琅琊榜》 ก็ถูกสร้างเป็นทั้งบัณฑิต นักวางแผน และอดีตนักรบ --- สรุปแล้ว พระเอกแม่ทัพเด่นในนิยายรัก และละครไอดอลย้อนยุค เพราะตำแหน่งนี้รวมความรูปงาม อำนาจ ฝีมือการต่อสู้ ความเสียสละ และชะตากรรมอันตรายไว้ในคนเดียว อีกทั้งยังสร้างฉากสงคราม การพลัดพราก การถูกใส่ร้าย และความขัดแย้งกับราชสำนักได้ง่าย แต่ไม่ได้แปลว่าวัฒนธรรมจีน ยกบู๊เหนือบุ๋น หรือในประวัติศาสตร์ขุนนางทหาร เหนือขุนนางพลเรือนเสมอไป ภาพที่ซีรีส์ขายจริงๆ คือ อุดมคติของบุรุษที่มีทั้งอำนาจ ความกล้า สติปัญญา และคุณธรรม หรือที่เรียกว่า เหวินอู่ ซวงเฉวียน (文武双全) “มีความสามารถพร้อมทั้งบุ๋นและบู๊” แล้วทุกคนล่ะ ชอบพระเอกแม่ทัพ หรือพระเอกสายบุ๋นมากกว่า? ─────── **ห้ามนำบทความในโพสต์นี้ไปคัดลอก หรือเผยแพร่โดยไม่ได้รับอนุญาต อยากแชร์? กด Repost โพสต์ต้นทางของเราได้เลย หากต้องการนำข้อมูลไปอ้างอิง ช่วยให้เครดิต และลิงก์ กลับมายังแอคฯนี้ให้ชัดเจน #ซีรีส์จีน #ประวัติศาสตร์จีน