Top Tweets for #TheDevilsBlessing
#001x456
#inhun
#หนึ่งท้าย
#myspacefic
#TheDevilsBlessing [Side Story]
: จะเอายังไง!
: พี่ใหญ่ไปเถอะ ผมยังไม่ไป
: จะไม่ไปได้ยังไง เรานัดหมอบ่ายโมงไม่ใช่เหรอ!
: ตอนนี้มัน 11 โมงเองนี่
: ก็ไปกินข้าวกับพี่ก่อน กินข้าวเสร็จก็ถึงเวลานัดพอดี
: ผมยังไม่หิวเลย
: อ้างโน่นอ้างนี่เพราะจะไม่ไปกับพี่ แต่จะรอไอ้อินโฮมันมารับใช่มั้ย!
: ไม่ใช่ซะหน่อย
: ถ้าไม่ใช่ก็ไป!
พูดจบชเวมูจินก็ตั้งท่าจะอุ้มน้องชายท้องแก่ใกล้คลอดไปที่รถ แต่กีฮุนจิกเบาะโซฟาไว้แน่น ทั้งยังร้องโวยวายเสียงลั่น จนซองแจที่ยืนอยู่ใกล้ๆ ทนมองอยู่ไม่ไหว ต้องเดินเข้ามากั้นเจ้านายตัวเองไว้ไม่ให้บังคับใจกีฮุน
: นายครับ อย่าบังคับคุณหนูเลยนะครับ
: ก็เพราะว่าฉันไม่เคยบังคับ คุณหนูของนายถึงได้ดื้อแบบนี้ไง!
มูจินโมโหน้องชายสุดที่รักหัวฟัดหัวเหวี่ยง หงุดหงิดที่ระยะนี้กีฮุนติดไอ้เบื๊อกนั่นแจ ไม่สนใจเขาเหมือนเมื่อก่อน เขาชวนไปกินข้าว กีฮุนก็บอกไม่หิว จะพาไปโรงพยาบาล กีฮุนก็ไม่ไป ปากบอกว่าไม่ได้รอ แต่เห็นชะเง้อคอ รอไอ้อินโฮเดินเข้าประตูมาทุก 5 นาที
หงุดหงิดโว้ย! ถ้ารู้ว่าจะมาแย่งกีฮุนไปแบบนี้ ยิงแม่งตายห่าไปตั้งแต่วันนั้นก็ดีหรอก
: มองหามันอยู่ได้ ไอ้เบื๊อกนั่นมันไม่มาหรอก!
: เดี๋ยวเขาก็มา
: ไหนบอกไม่ได้รอมันไง!
: ทำไมพี่ใหญ่ต้องดุผมด้วย 😭
: นายครับ อย่าดุคุณหนูเลยนะครับ
: นายไปไกลๆหน้าฉันได้มั้ยซองแจ! รำคาญ!
เห็นพี่ชายหงุดหงิด กีฮุนก็ค่อยๆตะเกียกตะกายลุกขึ้นจากโซฟา จะไปนั่งเล่นข้างสระว่ายน้ำ แต่แค่ขยับตัว ทั้งมูจินและซองแจก็ถลาเข้ามาประคองเขาเอาไว้
: จะไปไหน! / คุณหนูจะไปไหนครับ?
: จะไปนั่งเล่นแถวๆสระว่ายน้ำ
: เดี๋ยวผมพาไปครับ
ซองแจจะเข้ามาช้อนตัวกีฮุนขึ้นอุ้ม แต่ชเวมูจินเอาตัวกันไว้
: นายไม่ต้อง ฉันอุ้มเอง!
: ผมเดินไปเองได้
กีฮุนเบี่ยงตัวออก แต่มูจินช้อนร่างกลมป้อมขึ้นอุ้มแล้วเดินลิ่วออกไปทันที
: เดินเองเดี๋ยวก็หน้ามืด หกล้มไปแบบวันนั้นอีก!
ปากดุกีฮุนเสียงแข็ง แต่เวลาวางกีฮุนลงบนโซฟาตัวยาว พี่ชายของเขากลับทะนุถนอมกีฮุนราวกับไข่ในหิน
: พี่มีนัดไม่ใช่เหรอ? มีนัดก็รีบไปเถอะครับ
: อยู่ใกล้พี่มันอึดอัดมากหรือไง ถึงได้ชอบไล่ให้พี่ไปที่อื่น
: เปล่าซะหน่อย ทำไมพี่คิดแบบนั้นล่ะ
: ก็เห็นเดี๋ยวนี้อะไรๆก็เรียกแต่ไอ้อินโฮ
: ก็ผมเห็นพี่อารมณ์ไม่ค่อยดี ผมก็เลย ..
: ก็เลยทำไม?
: ก็เลยไม่อยากรบกวนพี่
: เรื่องของนายไม่เคยรบกวนฉัน
กีฮุนยิ้ม เอนตัวเข้าไปกอดเอวพี่ชาย ซุกหน้าลงกับหน้าท้องแกร่ง ก่อนจะเงยขึ้นมองคนที่ไม่มีรอยยิ้มประดับบนใบหน้า แต่กลับกอดไหล่กีฮุนไว้หลวมๆ
: ผมขอบคุณพี่ใหญ่มากนะครับ
: ขอบคุณเรื่องอะไรล่ะ?
: ขอบคุณทุกเรื่องเลย ขอบคุณที่ไม่โกรธผม ขอบคุณที่ไม่ทะเลาะกับแก๊งซาจา ขอบคุณที่ค่อยๆเลิกทำธุรกิจผิดกฎหมาย แล้วก็ขอบคุณที่ให้โอกาสอินโฮ
: ฉันก็แค่ไม่อยากให้หลานฉันเป็นกำพร้า
กีฮุนยิ้ม กอดกระชับเอวสอบแน่น พูดอู้อี้อยู่กับร่างสูงของคนเป็นพี่ชายเสียงแผ่ว
: ผมรักพี่นะ
: พูดอะไร .. ไม่ได้ยิน
: ผมบอกว่าผมรักพี่
: อะไรนะ? พูดให้มันดังๆหน่อยซิ
: ผม รัก พี่ มู จิน ผม รัก พี่ ใหญ่ มากๆเลยครับ
กีฮุนตะโกนลั่น ก่อนจะหัวเราะออกมาเสียงใส และเสียงหัวเราะนั้นเองก็ทำให้ชเวมูจินหลุดหัวเราะออกมาเช่นกัน
![myspace1093's tweet photo. #001x456
#inhun
#หนึ่งท้าย
#myspacefic
#TheDevilsBlessing [Side Story]
: จะเอายังไง!
: พี่ใหญ่ไปเถอะ ผมยังไม่ไป
: จะไม่ไปได้ยังไง เรานัดหมอบ่ายโมงไม่ใช่เหรอ!
: ตอนนี้มัน 11 โมงเองนี่
: ก็ไปกินข้าวกับพี่ก่อน กินข้าวเสร็จก็ถึงเวลานัดพอดี
: ผมยังไม่หิวเลย
: อ้างโน่นอ้างนี่เพราะจะไม่ไปกับพี่ แต่จะรอไอ้อินโฮมันมารับใช่มั้ย!
: ไม่ใช่ซะหน่อย
: ถ้าไม่ใช่ก็ไป!
พูดจบชเวมูจินก็ตั้งท่าจะอุ้มน้องชายท้องแก่ใกล้คลอดไปที่รถ แต่กีฮุนจิกเบาะโซฟาไว้แน่น ทั้งยังร้องโวยวายเสียงลั่น จนซองแจที่ยืนอยู่ใกล้ๆ ทนมองอยู่ไม่ไหว ต้องเดินเข้ามากั้นเจ้านายตัวเองไว้ไม่ให้บังคับใจกีฮุน
: นายครับ อย่าบังคับคุณหนูเลยนะครับ
: ก็เพราะว่าฉันไม่เคยบังคับ คุณหนูของนายถึงได้ดื้อแบบนี้ไง!
มูจินโมโหน้องชายสุดที่รักหัวฟัดหัวเหวี่ยง หงุดหงิดที่ระยะนี้กีฮุนติดไอ้เบื๊อกนั่นแจ ไม่สนใจเขาเหมือนเมื่อก่อน เขาชวนไปกินข้าว กีฮุนก็บอกไม่หิว จะพาไปโรงพยาบาล กีฮุนก็ไม่ไป ปากบอกว่าไม่ได้รอ แต่เห็นชะเง้อคอ รอไอ้อินโฮเดินเข้าประตูมาทุก 5 นาที
หงุดหงิดโว้ย! ถ้ารู้ว่าจะมาแย่งกีฮุนไปแบบนี้ ยิงแม่งตายห่าไปตั้งแต่วันนั้นก็ดีหรอก
: มองหามันอยู่ได้ ไอ้เบื๊อกนั่นมันไม่มาหรอก!
: เดี๋ยวเขาก็มา
: ไหนบอกไม่ได้รอมันไง!
: ทำไมพี่ใหญ่ต้องดุผมด้วย 😭
: นายครับ อย่าดุคุณหนูเลยนะครับ
: นายไปไกลๆหน้าฉันได้มั้ยซองแจ! รำคาญ!
เห็นพี่ชายหงุดหงิด กีฮุนก็ค่อยๆตะเกียกตะกายลุกขึ้นจากโซฟา จะไปนั่งเล่นข้างสระว่ายน้ำ แต่แค่ขยับตัว ทั้งมูจินและซองแจก็ถลาเข้ามาประคองเขาเอาไว้
: จะไปไหน! / คุณหนูจะไปไหนครับ?
: จะไปนั่งเล่นแถวๆสระว่ายน้ำ
: เดี๋ยวผมพาไปครับ
ซองแจจะเข้ามาช้อนตัวกีฮุนขึ้นอุ้ม แต่ชเวมูจินเอาตัวกันไว้
: นายไม่ต้อง ฉันอุ้มเอง!
: ผมเดินไปเองได้
กีฮุนเบี่ยงตัวออก แต่มูจินช้อนร่างกลมป้อมขึ้นอุ้มแล้วเดินลิ่วออกไปทันที
: เดินเองเดี๋ยวก็หน้ามืด หกล้มไปแบบวันนั้นอีก!
ปากดุกีฮุนเสียงแข็ง แต่เวลาวางกีฮุนลงบนโซฟาตัวยาว พี่ชายของเขากลับทะนุถนอมกีฮุนราวกับไข่ในหิน
: พี่มีนัดไม่ใช่เหรอ? มีนัดก็รีบไปเถอะครับ
: อยู่ใกล้พี่มันอึดอัดมากหรือไง ถึงได้ชอบไล่ให้พี่ไปที่อื่น
: เปล่าซะหน่อย ทำไมพี่คิดแบบนั้นล่ะ
: ก็เห็นเดี๋ยวนี้อะไรๆก็เรียกแต่ไอ้อินโฮ
: ก็ผมเห็นพี่อารมณ์ไม่ค่อยดี ผมก็เลย ..
: ก็เลยทำไม?
: ก็เลยไม่อยากรบกวนพี่
: เรื่องของนายไม่เคยรบกวนฉัน
กีฮุนยิ้ม เอนตัวเข้าไปกอดเอวพี่ชาย ซุกหน้าลงกับหน้าท้องแกร่ง ก่อนจะเงยขึ้นมองคนที่ไม่มีรอยยิ้มประดับบนใบหน้า แต่กลับกอดไหล่กีฮุนไว้หลวมๆ
: ผมขอบคุณพี่ใหญ่มากนะครับ
: ขอบคุณเรื่องอะไรล่ะ?
: ขอบคุณทุกเรื่องเลย ขอบคุณที่ไม่โกรธผม ขอบคุณที่ไม่ทะเลาะกับแก๊งซาจา ขอบคุณที่ค่อยๆเลิกทำธุรกิจผิดกฎหมาย แล้วก็ขอบคุณที่ให้โอกาสอินโฮ
: ฉันก็แค่ไม่อยากให้หลานฉันเป็นกำพร้า
กีฮุนยิ้ม กอดกระชับเอวสอบแน่น พูดอู้อี้อยู่กับร่างสูงของคนเป็นพี่ชายเสียงแผ่ว
: ผมรักพี่นะ
: พูดอะไร .. ไม่ได้ยิน
: ผมบอกว่าผมรักพี่
: อะไรนะ? พูดให้มันดังๆหน่อยซิ
: ผม รัก พี่ มู จิน ผม รัก พี่ ใหญ่ มากๆเลยครับ
กีฮุนตะโกนลั่น ก่อนจะหัวเราะออกมาเสียงใส และเสียงหัวเราะนั้นเองก็ทำให้ชเวมูจินหลุดหัวเราะออกมาเช่นกัน](https://pbs.twimg.com/media/G1chP2JboAAoTQn.jpg)
![myspace1093's tweet photo. #001x456
#inhun
#หนึ่งท้าย
#myspacefic
#TheDevilsBlessing [Side Story]
: จะเอายังไง!
: พี่ใหญ่ไปเถอะ ผมยังไม่ไป
: จะไม่ไปได้ยังไง เรานัดหมอบ่ายโมงไม่ใช่เหรอ!
: ตอนนี้มัน 11 โมงเองนี่
: ก็ไปกินข้าวกับพี่ก่อน กินข้าวเสร็จก็ถึงเวลานัดพอดี
: ผมยังไม่หิวเลย
: อ้างโน่นอ้างนี่เพราะจะไม่ไปกับพี่ แต่จะรอไอ้อินโฮมันมารับใช่มั้ย!
: ไม่ใช่ซะหน่อย
: ถ้าไม่ใช่ก็ไป!
พูดจบชเวมูจินก็ตั้งท่าจะอุ้มน้องชายท้องแก่ใกล้คลอดไปที่รถ แต่กีฮุนจิกเบาะโซฟาไว้แน่น ทั้งยังร้องโวยวายเสียงลั่น จนซองแจที่ยืนอยู่ใกล้ๆ ทนมองอยู่ไม่ไหว ต้องเดินเข้ามากั้นเจ้านายตัวเองไว้ไม่ให้บังคับใจกีฮุน
: นายครับ อย่าบังคับคุณหนูเลยนะครับ
: ก็เพราะว่าฉันไม่เคยบังคับ คุณหนูของนายถึงได้ดื้อแบบนี้ไง!
มูจินโมโหน้องชายสุดที่รักหัวฟัดหัวเหวี่ยง หงุดหงิดที่ระยะนี้กีฮุนติดไอ้เบื๊อกนั่นแจ ไม่สนใจเขาเหมือนเมื่อก่อน เขาชวนไปกินข้าว กีฮุนก็บอกไม่หิว จะพาไปโรงพยาบาล กีฮุนก็ไม่ไป ปากบอกว่าไม่ได้รอ แต่เห็นชะเง้อคอ รอไอ้อินโฮเดินเข้าประตูมาทุก 5 นาที
หงุดหงิดโว้ย! ถ้ารู้ว่าจะมาแย่งกีฮุนไปแบบนี้ ยิงแม่งตายห่าไปตั้งแต่วันนั้นก็ดีหรอก
: มองหามันอยู่ได้ ไอ้เบื๊อกนั่นมันไม่มาหรอก!
: เดี๋ยวเขาก็มา
: ไหนบอกไม่ได้รอมันไง!
: ทำไมพี่ใหญ่ต้องดุผมด้วย 😭
: นายครับ อย่าดุคุณหนูเลยนะครับ
: นายไปไกลๆหน้าฉันได้มั้ยซองแจ! รำคาญ!
เห็นพี่ชายหงุดหงิด กีฮุนก็ค่อยๆตะเกียกตะกายลุกขึ้นจากโซฟา จะไปนั่งเล่นข้างสระว่ายน้ำ แต่แค่ขยับตัว ทั้งมูจินและซองแจก็ถลาเข้ามาประคองเขาเอาไว้
: จะไปไหน! / คุณหนูจะไปไหนครับ?
: จะไปนั่งเล่นแถวๆสระว่ายน้ำ
: เดี๋ยวผมพาไปครับ
ซองแจจะเข้ามาช้อนตัวกีฮุนขึ้นอุ้ม แต่ชเวมูจินเอาตัวกันไว้
: นายไม่ต้อง ฉันอุ้มเอง!
: ผมเดินไปเองได้
กีฮุนเบี่ยงตัวออก แต่มูจินช้อนร่างกลมป้อมขึ้นอุ้มแล้วเดินลิ่วออกไปทันที
: เดินเองเดี๋ยวก็หน้ามืด หกล้มไปแบบวันนั้นอีก!
ปากดุกีฮุนเสียงแข็ง แต่เวลาวางกีฮุนลงบนโซฟาตัวยาว พี่ชายของเขากลับทะนุถนอมกีฮุนราวกับไข่ในหิน
: พี่มีนัดไม่ใช่เหรอ? มีนัดก็รีบไปเถอะครับ
: อยู่ใกล้พี่มันอึดอัดมากหรือไง ถึงได้ชอบไล่ให้พี่ไปที่อื่น
: เปล่าซะหน่อย ทำไมพี่คิดแบบนั้นล่ะ
: ก็เห็นเดี๋ยวนี้อะไรๆก็เรียกแต่ไอ้อินโฮ
: ก็ผมเห็นพี่อารมณ์ไม่ค่อยดี ผมก็เลย ..
: ก็เลยทำไม?
: ก็เลยไม่อยากรบกวนพี่
: เรื่องของนายไม่เคยรบกวนฉัน
กีฮุนยิ้ม เอนตัวเข้าไปกอดเอวพี่ชาย ซุกหน้าลงกับหน้าท้องแกร่ง ก่อนจะเงยขึ้นมองคนที่ไม่มีรอยยิ้มประดับบนใบหน้า แต่กลับกอดไหล่กีฮุนไว้หลวมๆ
: ผมขอบคุณพี่ใหญ่มากนะครับ
: ขอบคุณเรื่องอะไรล่ะ?
: ขอบคุณทุกเรื่องเลย ขอบคุณที่ไม่โกรธผม ขอบคุณที่ไม่ทะเลาะกับแก๊งซาจา ขอบคุณที่ค่อยๆเลิกทำธุรกิจผิดกฎหมาย แล้วก็ขอบคุณที่ให้โอกาสอินโฮ
: ฉันก็แค่ไม่อยากให้หลานฉันเป็นกำพร้า
กีฮุนยิ้ม กอดกระชับเอวสอบแน่น พูดอู้อี้อยู่กับร่างสูงของคนเป็นพี่ชายเสียงแผ่ว
: ผมรักพี่นะ
: พูดอะไร .. ไม่ได้ยิน
: ผมบอกว่าผมรักพี่
: อะไรนะ? พูดให้มันดังๆหน่อยซิ
: ผม รัก พี่ มู จิน ผม รัก พี่ ใหญ่ มากๆเลยครับ
กีฮุนตะโกนลั่น ก่อนจะหัวเราะออกมาเสียงใส และเสียงหัวเราะนั้นเองก็ทำให้ชเวมูจินหลุดหัวเราะออกมาเช่นกัน](https://pbs.twimg.com/media/G1chP2GboAApgLo.jpg)
Title : #TheDevilsBlessing [Mpreg]
ตอนที่ : 8
Pairing : #inhun ll #001x456 ll #หนึ่งท้าย
Talk : พาร์ทนี้มีเซอร์ไพรส์ขนาดที่ว่าอาจทำให้บางคนไขว้เขวเลยทีเดียว ใครชอบเรื่องนี้ ขอกำลังใจให้พี่แอนบ้างนะคะ ขอบคุณค่ะ 😘💕
#myspacefic
https://t.co/7MkBLwbCMO
อัพเดทความคืบหน้าฟิค
#TheDevilsBlessing ตอนที่ 8 เขียนเสร็จแล้วค่ะ กำลังตรวจคำผิด นุปั่นด้วยความเร็วที่โหดสัสจัดเต็มเพื่อนักอ่านที่รอฟิคเรื่องนี้โดยเฉพาะค่ะ 😂
*อัพเดทฟิค*
ตอนนี้เริ่มกลับมาขีดๆเขียนๆ #TheDevilsBlessing ตอนใหม่ละค่ะ เพราะถ้าไม่เขียน พล็อตในหัวจะเลือนหายไปซะก่อน 🥹
ส่วน #AlphaWife น่าจะได้คิวต่อจาก The devil's blessing นะคะ
ไม่รู้ว่าจะยังมีคนรออ่านมั้ย แต่พี่แอนก็ตั้งใจว่าจะเขียนให้คนที่ยังรอค่ะ
Title : #TheDevilsBlessing
ตอนที่ : 7
Pairing : #inhun ll #001x456 ll #หนึ่งท้าย
Talk : เร่งเขียนเรื่องนี้เพราะอยากกลับไปเขียน alpha's wife ต่อแล้ว แต่นุก็รู้สึกว่า เนื้อเรื่องมันยังเต่าคลานอยู่ดี 😭 ใครติดตามเรื่องนี้อดทนกับพี่แอนหน่อยนะคะ🥹
#myspacefic
https://t.co/x3PHTFkFI0
Title : #TheDevilsBlessing
ตอนที่ : 6
Pairing : #inhun ll #001x456 ll #หนึ่งท้าย
Talk : มาต่อแบบค่อยเป็นค่อยไปตามสุขภาพกายที่อ่อนล้า 😌 ถ้าใครชอบเรื่องนี้ก็ขอกำลังใจให้พี่แอนบ้างนะคะ ขอบคุณมากค่ะ 😘💕💕
#myspacefic
https://t.co/rPWcfol4Be
Title : #TheDevilsBlessing
ตอนที่ : 1-5
Pairing : #inhun ll #001x456 ll #หนึ่งท้าย
Talk : ใครรอเรื่องนี้อยู่ เอาลง rAw ให้แล้วนะคะ 😊 *อย่าลืมอ่านคำเตือนก่อนกดอ่านฟิคเรื่องนี้น้า* ถ้าใครชอบก็ขอกำลังใจให้พี่แอนบ้างนะคะ ขอบคุณมากค่ะ 😘💕
#myspacefic
https://t.co/qfd5YTDw9k
ใครรอ #TheDevilsBlessing
ตอนหน้า (ตอนที่ 5) พี่แอนจะย้ายไปลงใน rAw แล้วนะคะ ตอนนี้กำลังปั่นอยู่ รอนิดนึงน้า
สปอยล์นิดนึง ตอนหน้าเชิญพี่ชเวมูจินมารับเชิญด้วย รอติดตามนะคะ ❤️🩷
[ ต่อจากด้านบน ⬆️ ]
#myspacefic
#TheDevilsBlessing
.
.
.
"คิดถึงนายกับลูกจนจะเป็นบ้า ไม่เจอหน้านายแค่สามวัน ฉันจะตายให้ได้"
อินโฮพึมพำอยู่ที่ซอกคอหอมกรุ่น สูดกลิ่นหอมหวานของกีฮุนเข้าปอด
"ป้ากึมจาบอกว่า นายอยากกินสตรอเบอร์รี่ พรุ่งนี้ฉันจะให้ลูกน้องขนมาให้นายลังนึงเลยดีไหม"
อินโฮถามเสียงแผ่ว ใช้หลังมือเช็คอุณหภูมิร่างกายคนในอ้อมกอดว่ายังอยู่ในระดับปกติ
"นายอยากกินสตรอเบอร์รี่ตอนท้อง แปลว่าเราจะได้ลูกสาวหรือเปล่า หืม กีฮุน"
อินโฮยิ้ม ยันตัวลุกขึ้นนั่ง ค่อยๆโน้มตัวลงไปจูบหน้าท้องของกีฮุนที่เวลานี้นูนขึ้นจนสังเกตเห็นความเปลี่ยนแปลง
"ยัยหนูลูกพ่อ พ่อกลับบ้านแล้ว หนูเป็นเด็กดีหรือเปล่า อย่าดื้อกับแม่มากนะลูก"
อินโฮจูบที่ท้องของกีฮุนอีกครั้ง มองกีฮุนที่นอนหลับสนิท ก็โน้มตัวลงไปแตะริมฝีปากที่กลีบปากบางแผ่วเบา เหลือบมองที่ปลายเตียง เห็นปลายเท้ากีฮุนโผล่ออกมานอกผ้าห่ม ก็คุกเข่าลงกับพื้น ก้มลงไปจูบที่ข้อเท้าเล็กทั้งสองข้าง ก่อนจะดึงผ้าห่มคลุมปลายเท้าให้
"ที่นายพูดว่า ถ้าคลอดลูกแล้ว นายจะยกให้ฉัน แล้วเราจะตัดขาดกัน ฉันไม่ยอมหรอกนะกีฮุน ฉันไม่ยอมเด็ดขาด ต่อจากนี้ ไม่ว่าชีวิตฉันจะต้องเสียอะไร ฉันยอมได้ทั้งนั้น ฉันยินดีแลกทุกอย่างที่มีแม้กระทั่งลมหายใจของตัวเอง แค่ให้นายกับลูกอยู่กับฉันตรงนี้ก็พอ"
อินโฮเดินออกจากห้องไปแล้ว แต่กีฮุนยังคงนอนหลับตานิ่งอยู่ในท่าเดิม
น้ำตาสายเล็กไหลออกจากหางตาเงียบๆ แม้จะพยายามกล้ำกลืนก้อนแข็งที่ตีขึ้นมาจุกที่ลำคอ แต่สุดท้ายเสียงสะอื้นเบาๆก็หลุดรอดออกมาในความมืดอยู่ดี
ถ้าพระเจ้าจะลงโทษกีฮุนด้วยการให้มาเจอกับผู้ชายที่ชื่อ ฮวังอินโฮ แล้ว
ทำไมปีศาจต้องมาซ้ำเติมกีฮุนด้วยการให้พร
ให้กีฮุนโกรธเกลียดฮวังอินโฮอย่างที่ใจต้องการไม่ได้อีก
Tbc.
Talk :
1. คนเขียนหมดสภาพสุดๆ 🫠🫠
2. ใครที่เพิ่งมาอ่านตอนก่อนหน้าได้ที่ ⬇️ ค่ะ
#001x456
#inhun
#หนึ่งท้าย
#myspacefic
#TheDevilsBlessing
ตอนที่ 4
"งานเสร็จเร็วเหรอครับ"
"อืม"
"ขอโทษด้วยครับที่ไม่ได้ไปรับ ผมไม่คิดว่าบอสจะกลับก่อนกำหนด"
"ไม่เป็นไร ที่นี่เป็นยังไงบ้าง"
"มีประมูลไปเมื่อคืนนี้ ราคาดีมากครับ จะว่าไปการที่รัฐกำลังจะล่มสลายแบบนี้ มันก็ดีเหมือนกัน ตอนนี้เราแทบไม่ต้องตระเวนหาของเลย มีนายหน้าเข้ามาเสนอให้ถึงที่ แถมของที่มา ก็มากันแบบสมัครใจ ไม่ต้องบังคับ ไม่จำเป็นต้องใส่กุญแจขัง เพราะทุกคนอยากได้เงิน แล้วก็อยากได้การคุ้มครองจากเรา"
"ฉันไม่ได้หมายถึงเรื่องประมูล ฉันหมายถึงกีฮุน"
"คุณกีฮุนสบายดีครับ บอสให้ผมเอาหนังสือไปให้ เขาก็ขลุกอยู่กับกองหนังสือทั้งวัน"
"เขาอ่านหนังสืออะไร"
"อ่านหลายแนวครับ ปรัชญา การเมือง วิทยาศาสตร์ ภาษา"
"ภาษา?"
"ครับ ผมลองเอาหนังสือนิยายภาษาอังกฤษกับฝรั่งเศสไปให้อ่าน คุณกีฮุนอ่านจบเล่มเลยครับ"
"ภาษาฝรั่งเศสเนี่ยนะ?"
"ครับ พูดตามตรง ผมว่าคุณกีฮุนไม่เหมือนพวกโอเมก้าไร้บ้านที่เราเคยเจอเลยนะครับบอส คุณกีฮุนใช้ภาษาอังกฤษคล่องมาก ผมเคยได้ยินเขาอ่านเอกสารกำกับยาให้ป้ากึมจาฟัง ออกเสียงชัดมาก วิทยุเครื่องเล็กที่บอสสั่งให้ผมเอาไปให้ฟังในห้องแก้เหงา เวลาไม่มีคนอยู่ คุณกีฮุนก็จะแอบหมุนคลื่นฟังสถานีภาษาอังกฤษด้วยครับ"
อินโฮเงียบ คิดไปถึงตอนที่ได้พบกีฮุนครั้งแรก แม้ว่าตอนนั้นกีฮุนจะสวมเสื้อผ้าเก่าคร่ำคร่า เนื้อตัวสกปรกมอมแมม แต่พอจับอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้าชุดใหม่ อินโฮก็แทบละสายตาจากกีฮุนไม่ได้เลย ไม่ใช่แค่รูปร่าง หน้าตา ผิวพรรณเท่านั้นที่กีฮุนแตกต่างจากโอเมก้าไร้บ้านคนอื่นๆ การพูดจา การวางตัว กีฮุนก็ไม่เหมือนใคร กีฮุนไม่เคยทะเลาะเบาะแว้ง ยื้อแย่งสิ่งของหรืออาหารกับโอเมก้าคนอื่นๆเลยซักครั้ง เจ้าตัวมักจะนั่งเงียบๆคนเดียวอยู่ตรงมุมห้อง แต่ถ้ามีใครเข้าไปคุยด้วย กีฮุนก็จะพูดคุยด้วยถ้อยคำที่สุภาพ
ปกติอินโฮจะไม่แตะต้องโอเมก้าที่จะนำเข้าประมูลอย่างเด็ดขาด แต่กับกีฮุน นอกจากจะแตะต้องจนกีฮุนตั้งท้องแล้ว อินโฮยังฉีกทุกกฎเกณฑ์ที่ตัวเองตั้งขึ้นและยึดถือมาตลอดแบบไม่เหลือชิ้นดีอีกด้วย
"ตอนฉันไม่อยู่ นายพาเขาออกมาเดินเล่นบ้างไหม"
"ออกมาครับ ผมพาคุณกีฮุนไปเดินเล่นที่สวนหย่อมชั้นล่างครับ"
"เขาดูเป็นยังไง"
"ปกติครับ ไม่ได้ดูเครียดหรือวิตกกังวลอะไร"
"เขาดู .. อยากหนีไปจากที่นี่หรือเปล่า" อินโฮกลั้นใจถาม ทั้งๆที่ก็พอจะรู้คำตอบอยู่แล้ว
"ก็ไม่นะครับ ผมไม่เห็นว่าคุณกีฮุนมีทีท่าว่าจะหนีเลย ช่วงที่บอสไม่อยู่ คุณกีฮุนเวียนหัวบ่อย เวลาลุกเดินไปไหน ป้ากึมจาจะคอยประคอง แต่คุณกีฮุนเดินช้านะครับ แล้วตอนเดินก็จะประคองท้องตัวเองไว้ตลอดเวลาด้วย"
"งั้นเหรอ"
"ครับ คุณกีฮุนดูทะนุถนอมลูกในท้องมาก ไม่ว่าจะทำอะไร ก็จะระมัดระวังทุกอย่างเลยครับ"
อินโฮพยักหน้าเงียบๆ แต่หัวใจกลับรู้สึกอุ่นวาบขึ้นมาอย่างประหลาด
แค่รู้ว่ากีฮุนรักลูกคนนี้ ลูกที่เกิดจากเขา หัวใจของอินโฮก็เหมือนจะพองโตขึ้นจนคับอก
"ด็อกซู"
"ครับบอส"
"ให้คนสืบประวัติของกีฮุนให้ฉันหน่อย ฉันอยากรู้ว่าก่อนที่ฉันจะไปเจอเขาในตรอกข้างโมเต็ลร้างนั่น เขามาจากไหน ทำอะไรมาก่อน"
"ได้ครับบอส"
"ถ้ากีฮุนไม่ใช่คนไร้บ้าน ป่านนี้น่าจะมีคนออกตามหาเขาแล้ว แบ่งคนของเราไปสืบแถวสถานีขนส่ง โรงพยาบาล แล้วก็พวกสำนักงานนักสืบเอกชนด้วย"
"แล้วสถานีตำรวจละครับ"
"โลกเราทุกวันนี้ ตำรวจยังจำเป็นอีกเหรอ แต่จะว่าไป ฉันจ่ายพวกตำรวจเดือนๆนึงก็ไม่ได้ถูก นายให้พวกมันทำงานหน่อยก็ได้ จะได้คุ้มค่าเงิน"
"ครับบอส"
.
.
เสียงเปืด-ปิดประตูเบาๆ ทำเอาคนที่กำลังจะเคลิ้มหลับลืมตาตื่นขึ้นในความมืด ตอนแรกหัวใจกีฮุนเต้นไม่เป็นส่ำเมื่อรู้สึกถึงน้ำหนักของใครคนหนึ่งที่แทรกตัวลงมานอนข้างๆ แต่เมื่อแผ่นหลังสัมผัสกับแผงอกแข็งแรง วงแขนอบอุ่น และกลิ่นหอมสะอาดที่ช่วยให้รู้สึกผ่อนคลาย กีฮุนก็นอนหลับตานิ่งเพราะรู้ว่าคนที่กอดเขาอยู่คือใคร
นึกแปลกใจที่ฮวังอินโฮกลับมาถึงที่นี่ก่อนกำหนด แต่พอคิดอีกทีว่า อินโฮจะกลับช้ากลับเร็ว หรือไม่กลับมาอีกเลย ก็ไม่เห็นจะเกี่ยวกับเขา กีฮุนจึงปัดเรื่องนี้ออกจากหัว
วงแขนที่รัดกีฮุนแนบแน่นทำเอากีฮุนอยากจะหันไปผลักอีกฝ่ายให้ออกไปไกลๆ แต่ถ้าทำแบบนั้นคืนนี้เขาคงไม่ได้นอนแน่ๆ กีฮุนก็เลยหลับตานอนนิ่งๆอยู่แบบนั้น
"ฉันกลับบ้านแล้วนะ"
อินโฮก้มลงมากระซิบเบาๆที่ข้างหู จูบแก้ม จูบหน้าผาก จูบหลังคอคนที่นอนหลับตาพริ้มหายใจสม่ำเสมอ โดยที่ไม่รู้ว่ากีฮุนแกล้งหลับ
[ ต่อทวิตด้านล่าง ⬇️ ]
![myspace1093's tweet photo. #001x456
#inhun
#หนึ่งท้าย
#myspacefic
#TheDevilsBlessing
ตอนที่ 4
"งานเสร็จเร็วเหรอครับ"
"อืม"
"ขอโทษด้วยครับที่ไม่ได้ไปรับ ผมไม่คิดว่าบอสจะกลับก่อนกำหนด"
"ไม่เป็นไร ที่นี่เป็นยังไงบ้าง"
"มีประมูลไปเมื่อคืนนี้ ราคาดีมากครับ จะว่าไปการที่รัฐกำลังจะล่มสลายแบบนี้ มันก็ดีเหมือนกัน ตอนนี้เราแทบไม่ต้องตระเวนหาของเลย มีนายหน้าเข้ามาเสนอให้ถึงที่ แถมของที่มา ก็มากันแบบสมัครใจ ไม่ต้องบังคับ ไม่จำเป็นต้องใส่กุญแจขัง เพราะทุกคนอยากได้เงิน แล้วก็อยากได้การคุ้มครองจากเรา"
"ฉันไม่ได้หมายถึงเรื่องประมูล ฉันหมายถึงกีฮุน"
"คุณกีฮุนสบายดีครับ บอสให้ผมเอาหนังสือไปให้ เขาก็ขลุกอยู่กับกองหนังสือทั้งวัน"
"เขาอ่านหนังสืออะไร"
"อ่านหลายแนวครับ ปรัชญา การเมือง วิทยาศาสตร์ ภาษา"
"ภาษา?"
"ครับ ผมลองเอาหนังสือนิยายภาษาอังกฤษกับฝรั่งเศสไปให้อ่าน คุณกีฮุนอ่านจบเล่มเลยครับ"
"ภาษาฝรั่งเศสเนี่ยนะ?"
"ครับ พูดตามตรง ผมว่าคุณกีฮุนไม่เหมือนพวกโอเมก้าไร้บ้านที่เราเคยเจอเลยนะครับบอส คุณกีฮุนใช้ภาษาอังกฤษคล่องมาก ผมเคยได้ยินเขาอ่านเอกสารกำกับยาให้ป้ากึมจาฟัง ออกเสียงชัดมาก วิทยุเครื่องเล็กที่บอสสั่งให้ผมเอาไปให้ฟังในห้องแก้เหงา เวลาไม่มีคนอยู่ คุณกีฮุนก็จะแอบหมุนคลื่นฟังสถานีภาษาอังกฤษด้วยครับ"
อินโฮเงียบ คิดไปถึงตอนที่ได้พบกีฮุนครั้งแรก แม้ว่าตอนนั้นกีฮุนจะสวมเสื้อผ้าเก่าคร่ำคร่า เนื้อตัวสกปรกมอมแมม แต่พอจับอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้าชุดใหม่ อินโฮก็แทบละสายตาจากกีฮุนไม่ได้เลย ไม่ใช่แค่รูปร่าง หน้าตา ผิวพรรณเท่านั้นที่กีฮุนแตกต่างจากโอเมก้าไร้บ้านคนอื่นๆ การพูดจา การวางตัว กีฮุนก็ไม่เหมือนใคร กีฮุนไม่เคยทะเลาะเบาะแว้ง ยื้อแย่งสิ่งของหรืออาหารกับโอเมก้าคนอื่นๆเลยซักครั้ง เจ้าตัวมักจะนั่งเงียบๆคนเดียวอยู่ตรงมุมห้อง แต่ถ้ามีใครเข้าไปคุยด้วย กีฮุนก็จะพูดคุยด้วยถ้อยคำที่สุภาพ
ปกติอินโฮจะไม่แตะต้องโอเมก้าที่จะนำเข้าประมูลอย่างเด็ดขาด แต่กับกีฮุน นอกจากจะแตะต้องจนกีฮุนตั้งท้องแล้ว อินโฮยังฉีกทุกกฎเกณฑ์ที่ตัวเองตั้งขึ้นและยึดถือมาตลอดแบบไม่เหลือชิ้นดีอีกด้วย
"ตอนฉันไม่อยู่ นายพาเขาออกมาเดินเล่นบ้างไหม"
"ออกมาครับ ผมพาคุณกีฮุนไปเดินเล่นที่สวนหย่อมชั้นล่างครับ"
"เขาดูเป็นยังไง"
"ปกติครับ ไม่ได้ดูเครียดหรือวิตกกังวลอะไร"
"เขาดู .. อยากหนีไปจากที่นี่หรือเปล่า" อินโฮกลั้นใจถาม ทั้งๆที่ก็พอจะรู้คำตอบอยู่แล้ว
"ก็ไม่นะครับ ผมไม่เห็นว่าคุณกีฮุนมีทีท่าว่าจะหนีเลย ช่วงที่บอสไม่อยู่ คุณกีฮุนเวียนหัวบ่อย เวลาลุกเดินไปไหน ป้ากึมจาจะคอยประคอง แต่คุณกีฮุนเดินช้านะครับ แล้วตอนเดินก็จะประคองท้องตัวเองไว้ตลอดเวลาด้วย"
"งั้นเหรอ"
"ครับ คุณกีฮุนดูทะนุถนอมลูกในท้องมาก ไม่ว่าจะทำอะไร ก็จะระมัดระวังทุกอย่างเลยครับ"
อินโฮพยักหน้าเงียบๆ แต่หัวใจกลับรู้สึกอุ่นวาบขึ้นมาอย่างประหลาด
แค่รู้ว่ากีฮุนรักลูกคนนี้ ลูกที่เกิดจากเขา หัวใจของอินโฮก็เหมือนจะพองโตขึ้นจนคับอก
"ด็อกซู"
"ครับบอส"
"ให้คนสืบประวัติของกีฮุนให้ฉันหน่อย ฉันอยากรู้ว่าก่อนที่ฉันจะไปเจอเขาในตรอกข้างโมเต็ลร้างนั่น เขามาจากไหน ทำอะไรมาก่อน"
"ได้ครับบอส"
"ถ้ากีฮุนไม่ใช่คนไร้บ้าน ป่านนี้น่าจะมีคนออกตามหาเขาแล้ว แบ่งคนของเราไปสืบแถวสถานีขนส่ง โรงพยาบาล แล้วก็พวกสำนักงานนักสืบเอกชนด้วย"
"แล้วสถานีตำรวจละครับ"
"โลกเราทุกวันนี้ ตำรวจยังจำเป็นอีกเหรอ แต่จะว่าไป ฉันจ่ายพวกตำรวจเดือนๆนึงก็ไม่ได้ถูก นายให้พวกมันทำงานหน่อยก็ได้ จะได้คุ้มค่าเงิน"
"ครับบอส"
.
.
เสียงเปืด-ปิดประตูเบาๆ ทำเอาคนที่กำลังจะเคลิ้มหลับลืมตาตื่นขึ้นในความมืด ตอนแรกหัวใจกีฮุนเต้นไม่เป็นส่ำเมื่อรู้สึกถึงน้ำหนักของใครคนหนึ่งที่แทรกตัวลงมานอนข้างๆ แต่เมื่อแผ่นหลังสัมผัสกับแผงอกแข็งแรง วงแขนอบอุ่น และกลิ่นหอมสะอาดที่ช่วยให้รู้สึกผ่อนคลาย กีฮุนก็นอนหลับตานิ่งเพราะรู้ว่าคนที่กอดเขาอยู่คือใคร
นึกแปลกใจที่ฮวังอินโฮกลับมาถึงที่นี่ก่อนกำหนด แต่พอคิดอีกทีว่า อินโฮจะกลับช้ากลับเร็ว หรือไม่กลับมาอีกเลย ก็ไม่เห็นจะเกี่ยวกับเขา กีฮุนจึงปัดเรื่องนี้ออกจากหัว
วงแขนที่รัดกีฮุนแนบแน่นทำเอากีฮุนอยากจะหันไปผลักอีกฝ่ายให้ออกไปไกลๆ แต่ถ้าทำแบบนั้นคืนนี้เขาคงไม่ได้นอนแน่ๆ กีฮุนก็เลยหลับตานอนนิ่งๆอยู่แบบนั้น
"ฉันกลับบ้านแล้วนะ"
อินโฮก้มลงมากระซิบเบาๆที่ข้างหู จูบแก้ม จูบหน้าผาก จูบหลังคอคนที่นอนหลับตาพริ้มหายใจสม่ำเสมอ โดยที่ไม่รู้ว่ากีฮุนแกล้งหลับ
[ ต่อทวิตด้านล่าง ⬇️ ]](https://pbs.twimg.com/media/GvgjwycXEAI_q-f.jpg)
![myspace1093's tweet photo. #001x456
#inhun
#หนึ่งท้าย
#myspacefic
#TheDevilsBlessing
ตอนที่ 4
"งานเสร็จเร็วเหรอครับ"
"อืม"
"ขอโทษด้วยครับที่ไม่ได้ไปรับ ผมไม่คิดว่าบอสจะกลับก่อนกำหนด"
"ไม่เป็นไร ที่นี่เป็นยังไงบ้าง"
"มีประมูลไปเมื่อคืนนี้ ราคาดีมากครับ จะว่าไปการที่รัฐกำลังจะล่มสลายแบบนี้ มันก็ดีเหมือนกัน ตอนนี้เราแทบไม่ต้องตระเวนหาของเลย มีนายหน้าเข้ามาเสนอให้ถึงที่ แถมของที่มา ก็มากันแบบสมัครใจ ไม่ต้องบังคับ ไม่จำเป็นต้องใส่กุญแจขัง เพราะทุกคนอยากได้เงิน แล้วก็อยากได้การคุ้มครองจากเรา"
"ฉันไม่ได้หมายถึงเรื่องประมูล ฉันหมายถึงกีฮุน"
"คุณกีฮุนสบายดีครับ บอสให้ผมเอาหนังสือไปให้ เขาก็ขลุกอยู่กับกองหนังสือทั้งวัน"
"เขาอ่านหนังสืออะไร"
"อ่านหลายแนวครับ ปรัชญา การเมือง วิทยาศาสตร์ ภาษา"
"ภาษา?"
"ครับ ผมลองเอาหนังสือนิยายภาษาอังกฤษกับฝรั่งเศสไปให้อ่าน คุณกีฮุนอ่านจบเล่มเลยครับ"
"ภาษาฝรั่งเศสเนี่ยนะ?"
"ครับ พูดตามตรง ผมว่าคุณกีฮุนไม่เหมือนพวกโอเมก้าไร้บ้านที่เราเคยเจอเลยนะครับบอส คุณกีฮุนใช้ภาษาอังกฤษคล่องมาก ผมเคยได้ยินเขาอ่านเอกสารกำกับยาให้ป้ากึมจาฟัง ออกเสียงชัดมาก วิทยุเครื่องเล็กที่บอสสั่งให้ผมเอาไปให้ฟังในห้องแก้เหงา เวลาไม่มีคนอยู่ คุณกีฮุนก็จะแอบหมุนคลื่นฟังสถานีภาษาอังกฤษด้วยครับ"
อินโฮเงียบ คิดไปถึงตอนที่ได้พบกีฮุนครั้งแรก แม้ว่าตอนนั้นกีฮุนจะสวมเสื้อผ้าเก่าคร่ำคร่า เนื้อตัวสกปรกมอมแมม แต่พอจับอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้าชุดใหม่ อินโฮก็แทบละสายตาจากกีฮุนไม่ได้เลย ไม่ใช่แค่รูปร่าง หน้าตา ผิวพรรณเท่านั้นที่กีฮุนแตกต่างจากโอเมก้าไร้บ้านคนอื่นๆ การพูดจา การวางตัว กีฮุนก็ไม่เหมือนใคร กีฮุนไม่เคยทะเลาะเบาะแว้ง ยื้อแย่งสิ่งของหรืออาหารกับโอเมก้าคนอื่นๆเลยซักครั้ง เจ้าตัวมักจะนั่งเงียบๆคนเดียวอยู่ตรงมุมห้อง แต่ถ้ามีใครเข้าไปคุยด้วย กีฮุนก็จะพูดคุยด้วยถ้อยคำที่สุภาพ
ปกติอินโฮจะไม่แตะต้องโอเมก้าที่จะนำเข้าประมูลอย่างเด็ดขาด แต่กับกีฮุน นอกจากจะแตะต้องจนกีฮุนตั้งท้องแล้ว อินโฮยังฉีกทุกกฎเกณฑ์ที่ตัวเองตั้งขึ้นและยึดถือมาตลอดแบบไม่เหลือชิ้นดีอีกด้วย
"ตอนฉันไม่อยู่ นายพาเขาออกมาเดินเล่นบ้างไหม"
"ออกมาครับ ผมพาคุณกีฮุนไปเดินเล่นที่สวนหย่อมชั้นล่างครับ"
"เขาดูเป็นยังไง"
"ปกติครับ ไม่ได้ดูเครียดหรือวิตกกังวลอะไร"
"เขาดู .. อยากหนีไปจากที่นี่หรือเปล่า" อินโฮกลั้นใจถาม ทั้งๆที่ก็พอจะรู้คำตอบอยู่แล้ว
"ก็ไม่นะครับ ผมไม่เห็นว่าคุณกีฮุนมีทีท่าว่าจะหนีเลย ช่วงที่บอสไม่อยู่ คุณกีฮุนเวียนหัวบ่อย เวลาลุกเดินไปไหน ป้ากึมจาจะคอยประคอง แต่คุณกีฮุนเดินช้านะครับ แล้วตอนเดินก็จะประคองท้องตัวเองไว้ตลอดเวลาด้วย"
"งั้นเหรอ"
"ครับ คุณกีฮุนดูทะนุถนอมลูกในท้องมาก ไม่ว่าจะทำอะไร ก็จะระมัดระวังทุกอย่างเลยครับ"
อินโฮพยักหน้าเงียบๆ แต่หัวใจกลับรู้สึกอุ่นวาบขึ้นมาอย่างประหลาด
แค่รู้ว่ากีฮุนรักลูกคนนี้ ลูกที่เกิดจากเขา หัวใจของอินโฮก็เหมือนจะพองโตขึ้นจนคับอก
"ด็อกซู"
"ครับบอส"
"ให้คนสืบประวัติของกีฮุนให้ฉันหน่อย ฉันอยากรู้ว่าก่อนที่ฉันจะไปเจอเขาในตรอกข้างโมเต็ลร้างนั่น เขามาจากไหน ทำอะไรมาก่อน"
"ได้ครับบอส"
"ถ้ากีฮุนไม่ใช่คนไร้บ้าน ป่านนี้น่าจะมีคนออกตามหาเขาแล้ว แบ่งคนของเราไปสืบแถวสถานีขนส่ง โรงพยาบาล แล้วก็พวกสำนักงานนักสืบเอกชนด้วย"
"แล้วสถานีตำรวจละครับ"
"โลกเราทุกวันนี้ ตำรวจยังจำเป็นอีกเหรอ แต่จะว่าไป ฉันจ่ายพวกตำรวจเดือนๆนึงก็ไม่ได้ถูก นายให้พวกมันทำงานหน่อยก็ได้ จะได้คุ้มค่าเงิน"
"ครับบอส"
.
.
เสียงเปืด-ปิดประตูเบาๆ ทำเอาคนที่กำลังจะเคลิ้มหลับลืมตาตื่นขึ้นในความมืด ตอนแรกหัวใจกีฮุนเต้นไม่เป็นส่ำเมื่อรู้สึกถึงน้ำหนักของใครคนหนึ่งที่แทรกตัวลงมานอนข้างๆ แต่เมื่อแผ่นหลังสัมผัสกับแผงอกแข็งแรง วงแขนอบอุ่น และกลิ่นหอมสะอาดที่ช่วยให้รู้สึกผ่อนคลาย กีฮุนก็นอนหลับตานิ่งเพราะรู้ว่าคนที่กอดเขาอยู่คือใคร
นึกแปลกใจที่ฮวังอินโฮกลับมาถึงที่นี่ก่อนกำหนด แต่พอคิดอีกทีว่า อินโฮจะกลับช้ากลับเร็ว หรือไม่กลับมาอีกเลย ก็ไม่เห็นจะเกี่ยวกับเขา กีฮุนจึงปัดเรื่องนี้ออกจากหัว
วงแขนที่รัดกีฮุนแนบแน่นทำเอากีฮุนอยากจะหันไปผลักอีกฝ่ายให้ออกไปไกลๆ แต่ถ้าทำแบบนั้นคืนนี้เขาคงไม่ได้นอนแน่ๆ กีฮุนก็เลยหลับตานอนนิ่งๆอยู่แบบนั้น
"ฉันกลับบ้านแล้วนะ"
อินโฮก้มลงมากระซิบเบาๆที่ข้างหู จูบแก้ม จูบหน้าผาก จูบหลังคอคนที่นอนหลับตาพริ้มหายใจสม่ำเสมอ โดยที่ไม่รู้ว่ากีฮุนแกล้งหลับ
[ ต่อทวิตด้านล่าง ⬇️ ]](https://pbs.twimg.com/media/GvgjwxwboAAT_KT.jpg)
#หนึ่งท้าย
#myspacefic
#TheDevilsBlessing
[ ต่อจากด้านบน⬆️ ]
.
.
.
อินโฮเขม้นมองคนที่อยู่ในชุดกางเกงขาสั้นกับเสื้อสเวตเตอร์ตัวหลวมโพรก ใบหน้าของกีฮุนติดจะซีดขาว แต่พวงแก้มและลำคอเป็นสีชมพูจัดเพราะอาการไข้ของเจ้าตัวยังไม่ทุเลา เห็นรอยแดงจางๆที่กกหู และรอยขบกัดสีแดงช้ำที่ซอกคอขาว อินโฮก็ลอบถอนหายใจหนักหน่วง รู้สึกผิดที่ทำให้กีฮุนต้องเจ็บตัวซ้ำๆจากการกระทำของตัวเอง
"ฉันจะไขกุญแจมือให้ จะได้ทำแผลน้ำร้อนลวกนี่ แล้วก็เปลี่ยนเสื้อด้วย"
ระหว่างที่มองอินโฮไขกุญแจมือข้างหนึ่ง กีฮุนค่อยๆสอดมืออีกข้างหนึ่งเข้าไปใต้หมอน หยิบเศษแก้วคมกริบมาถือไว้ ตอนนี้หัวใจของกีฮุนเต้นระทึก
ตั้งแต่เด็กจนโต กีฮุนไม่เคยทำร้ายใครจนเลือดตกยางออกมาก่อน และถึงแม้ว่าจะเกลียดฮวังอินโฮมาก แต่พอต้องมาทำร้ายอีกฝ่ายจริงๆ กีฮุนก็อดจะกลัวคนๆนี้เป็นอะไรไปไม่ได้
'ถ้าเราแทงเขา จะถึงตายไหม? แล้วถ้าเขาตาย จะทำยังไงดี'
กีฮุนกัดปากแน่น ทั้งกลัวทั้งกดดันจนมือไม้สั่นไปหมด
"เป็นอะไร? กัดปากตัวเองทำไม?"
อินโฮแตะนิ้วลงที่ริมฝีปากอิ่ม คลึงเบาๆให้กลีบปากเผยอออก กีฮุนจะได้เลิกกัดปากตัวเอง
"ไม่ต้องมาจับ!"
กีฮุนปัดมือใหญ่ทิ้ง กำเศษแก้วใต้หมอนแน่น ตอนนี้มือทั้งสองข้างเป็นอิสระแล้ว แต่กีฮุนก็ยังไม่กล้าแทงคนตรงหน้าอยู่ดี
"ตัวยังร้อนอยู่เลย เช็ดตัวอีกซักทีดีกว่า .. กึมจา?"
"คะ คุณอินโฮ"
"ไปเอาน้ำเย็นมาให้ฉัน ฉันจะเช็ดตัวให้กีฮุนอีกรอบ เอาเสื้อแขนยาวตัวใหม่มาด้วย แล้วก็อย่าลืมอุ่นนมแก้วใหม่มาให้คุณกีฮุนด้วยล่ะ"
"ได้ค่ะ"
"ฉันให้คนตามหมอแล้ว เดี๋ยวให้หมอมาตรวจดูซะหน่อย วันนี้มีคลื่นไส้อาเจียนไหม"
อินโฮถามเสียงเรียบ แต่หลังมือที่แตะไปตามกรอบหน้าเนียน อ่อนหวานนุ่มนวลยิ่งนัก
เห็นกีฮุนนั่งนิ่งไม่ยอมตอบคำถาม อินโฮก็ไม่ได้เซ้าซี้ ชายหนุ่มแค่จับข้อมือบางมาพลิกดูรอยช้ำที่เกิดจากกุญแจมือ และไม่ทันคาดคิด อยู่ๆชายหนุ่มก็จรดริมฝีปากลงที่หลังมือของกีฮุนแผ่วเบา
คนที่โดนจุมพิตที่หลังมือโดยไม่ทันตั้งตัวสะบัดมือออกราวกับถูกนาบด้วยของร้อน แต่อินโฮยึดมือบางเอาไว้แน่น
"ปล่อยนะ! บอกให้ปล่อยไง! ไอ้ .."
อินโฮบดจูบลงที่กลีบปากบางหนักหน่วง ยกร่างบางลอยขึ้นจากฟูกวางลงบนตักตัวเองโดยจัดท่าให้กีฮุนนั่งคร่อมทับอยู่ด้านบน วงแขนแข็งแรงรัดเอวเล็กเข้ามาแนบชิดจนหน้าท้องของกีฮุนสัมผัสกับหน้าท้องแกร่งของอินโฮ
"คุณจะทำอะไรผมอีก ที่ทำมาทั้งหมดนี่ยังไม่สาแก่ใจคุณอีกเหรอ!"
กีฮุนเริ่มร้องไห้ ดวงตากลมใสวูบไหวหวาดกลัวอีกฝ่ายอย่างปิดไม่มิด โกรธเกลียดตัวเองที่ขี้ขลาดไม่ยอมเอาเศษแก้วปาดคอฮวังอินโฮให้ตายๆไปซะ
"ร้องไห้ทำไม ฉันไม่ได้ทำอะไรซักหน่อย"
อินโฮกักกีฮุนไว้ในวงแขนด้วยการจับมือเล็กทั้งสองข้างไพล่หลัง ค่อยๆกดริมฝีปากซับน้ำตาออกจากพวงแก้มนิ่มสีชมพูระเรื่อเรื่อยลงมาจนถึงลำคอขาว ไม่นำพาที่กีฮุนดิ้นขลุกขลักและพยายามสะบัดหน้าหนีไปทางอื่น
"ฉันต้องไปจัดการธุระที่ต่างประเทศห้าวัน ใจจริงอยากพานายไปด้วย แต่การเดินทางมันลำบาก ก็เลยคิดว่านายอยู่ที่นี่น่าจะดีกว่า"
กีฮุนนิ่งฟัง ในหัวเริ่มคิดหาทางหนีออกไปจากที่นี่
"ตอนฉันไม่อยู่ ถ้าอยากได้อะไร บอกด็อกซูกับป้ากึมจาได้เลย เขาจะดูแลนายแทนฉัน แล้วก็ .. ถ้านายคิดหนี คนที่อยู่ที่นี่จะต้องรับผิดชอบ"
"หมายความว่ายังไง"
"หมายความว่า ถ้าฉันกลับมาแล้วไม่เจอนาย ป้ากึมจาจะต้องตามลูกชายของป้าไปอยู่ที่เมืองผี"
"คุณมันปีศาจ!"
"ใช่ ฉันเป็นปีศาจ ปีศาจที่พระเจ้ารักถึงขนาดประทานนางฟ้าอย่างนายมาให้เป็นของขวัญ"
#myspacefic
Talk : ปั่นด้วยอัตราเร่ง 400 คำต่อวินาทียกกำลังสอง 🫠🫠🫠
#001x456
#inhun
#หนึ่งท้าย
#myspacefic
#TheDevilsBlessing
Warning : เนื้อหาในฟิคมีการบรรยายถึงการทำร้ายร่างกาย
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
"คุณกีฮุน .. คุณกีฮุนคะ"
"ออกไปนะ! อย่าเข้ามา!"
"คุณกีฮุน นี่ป้าเองค่ะ ป้ากึมจา"
"ป .. ป้ากึมจาเองเหรอครับ ผมนึกว่า .."
"ไม่ใช่คุณฮวังหรอกค่ะ ป้าเอง คุณลุกนั่งไหวมั้ยคะ ป้าจะเช็ดตัวให้"
"ผมอยากอาบน้ำ"
"อาบตอนนี้ไม่ได้ค่ะ คุณไข้ขึ้น ต้องเช็ดตัว"
"งั้นผมเช็ดเองก็ได้ครับ"
"ป้าเช็ดให้ดีกว่าค่ะ คุณเช็ดไม่ถนัดหรอก ไม่ต้องอายนะคะ หรือถ้าคุณอาย หันหลังให้ป้าก็ได้ค่ะ"
จางกึมจาถอดกางเกงชั้นนอกของกีฮุนออก แล้วใช้ผ้าชุบน้ำเย็นถูไปตามต้นขา ปลีน่อง และข้อพับเพื่อลดอุณหภูมิจากพิษไข้ เห็นรอยฟันรอยกัดกระจายอยู่ทั่วต้นขาด้านใน หญิงสูงวัยก็รีบเสสายตาไปทางอื่น
เปลี่ยนกางเกงขาสั้นตัวใหม่ให้กีฮุนเรียบร้อย ก็ถลกเสื้อสเวตเตอร์ไหมพรมขึ้น แล้วใช้ผ้าขนหนูบิดหมาดถูไปตามลำตัวและแผ่นหลัง เธอเปลี่ยนเสื้อตัวใหม่ให้กีฮุนไม่ได้ เพราะไม่มีกุญแจมาไขกุญแจมือที่ล็อคกีฮุนไว้กับเตียง
ปกติคนที่ทำหน้าที่อาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้าให้คุณกีฮุน จะเป็นคุณฮวังอินโฮเพียงคนเดียว แต่เมื่อสองวันก่อนคุณกีฮุนกับคุณอินโฮทะเลาะกันรุนแรงมาก ไม่มีใครรู้ว่าเกิดอะไรขึ้น รู้แต่ว่าหลังจากเสียงเงียบลง คุณกีฮุนก็หลับเป็นตาย ตื่นมาอีกทีก็อาเจียนจนหมดเรี่ยวแรง ไม่ยอมกิน ไม่ยอมดื่ม เอาแต่นอนร้องไห้ทั้งวัน จนช่วงค่ำๆคุณกีฮุนก็เริ่มไข้ขึ้น ส่วนคุณอินโฮ พอเห็นว่าคุณกีฮุนเอาแต่ร้องไห้ ไม่ยอมกินข้าว ก็ถอยออกมาแอบมองอยู่ห่างๆ ไม่เข้าไปให้คุณกีฮุนเห็นหน้าอีก
สองคืนแล้วที่เธอเห็นว่าคุณอินโฮจะรอให้คุณกีฮุนหลับสนิทก่อนถึงจะเข้าไปในห้อง คุณอินโฮจะนอนกอดคุณกีฮุนอยู่ทั้งคืน และออกมาก่อนที่คุณกีฮุนจะตื่นในตอนเช้า
"ป้ากึมจาครับ ผมอยากดื่มนมร้อน ป้าช่วยอุ่นนมให้ผมหน่อยได้ไหมครับ"
"ได้สิคะ รอซักครู่นะคะ ป้าจะรีบเอามาให้คุณเลย"
กีฮุนฝืนยิ้มให้ป้ากึมจา ทั้งที่ในใจลึกๆนั้นเสียใจและรู้สึกผิดที่กำลังจะใช้ความใจดีมีเมตตาของหญิงชราที่จริงใจและเอ็นดูเขาเหมือนลูกหลานเป็นเครื่องมือ แต่กีฮุนทนไม่ไหวอีกแล้ว กีฮุนอยู่แบบนี้ไม่ได้ เขาต้องหนี หนีออกไปจากที่นี่ หนีไปจากคนใจร้ายที่ชื่อฮวังอินโฮ ตัดขาดทั้งตัวเองและลูกจากผู้ชายคนนี้ไปตลอดกาล
จริงๆแล้ว กีฮุนไม่เคยมีความคิดที่จะยกลูกในท้องให้ฮวังอินโฮเลยซักนิด เขาตั้งใจจะเลี้ยงลูกด้วยตัวเองโดยที่ไม่มีผู้ชายคนนั้นเข้ามาเกี่ยวข้อง แต่จะทำแบบนั้นได้ เขาต้องพาตัวเองหนีออกไปจากที่นี่ให้ได้ก่อน
ที่กีฮุนถูกจับมาที่นี่ เพราะฮวังอินโฮคิดว่ากีฮุนเป็นแค่โอเมก้าข้างถนน ฐานะยากจน ไม่มีบ้าน ไม่มีครอบครัว ไม่มีเงิน ใช้ชีวิตด้วยการทำงานหาเช้ากินค่ำไปวันๆ
แต่เรื่องจริงมันไม่ได้เป็นแบบนั้น กีฮุนไม่ใช่โอเมก้าข้างถนนอย่างที่ฮวังอินโฮคิด ไม่ใกล้เคียงเลยแม้แต่นิดเดียว
"นมร้อนมาแล้วค่ะ"
กีฮุนรับนมร้อนในแก้วเซรามิกมาถือไว้ในมือ ยกขึ้นจิบนิดหน่อยเพื่อให้ป้ากึมจาเห็นว่าเขาดื่มมันจริงๆ พอเห็นว่าป้ากึมจาหันไปทำอย่างอื่น กีฮุนก็ปล่อยแก้วนมร้อนในมือให้หล่นกระแทกพื้นแตกกระจาย โดยไม่ลืมให้นมร้อนๆในแก้วหกราดหน้าแข้งตัวเองอย่างแนบเนียนอีกด้วย
"โอ๊ยย ร้อน!"
"ตายแล้ว คุณกีฮุน!"
"อยู่ดีๆผมก็มือสั่น แล้วก็ถือแก้วไม่ไหวครับ"
"ไม่เป็นไรค่ะ ไม่เป็นไร ถอยหลังออกมาก่อนนะคะคุณกีฮุนระวังเหยียบเศษแก้ว โอย ผิวแดงไปหมดเลย แสบมั้ยคะ เดี๋ยวป้าไปเอาเจลว่านหางจระเข้ให้นะคะ"
กีฮุนอาศัยจังหวะที่ป้ากึมจาวิ่งไปเอากล่องปฐมพยาบาล ก้มลงเก็บเศษแก้วชิ้นใหญ่ที่คมที่สุดซ่อนไว้ใต้หมอน
ได้ยินเสียงฝีเท้าหนักแน่นดังอยู่นอกห้องเพียงครู่เดียว ร่างหนาของฮวังอินโฮก็เปิดประตูเข้ามาในห้องอย่างรวดเร็ว กีฮุนยังไม่ทันได้ขยับตัวหนี คนที่พุ่งเข้ามาก็คุกเข่าลงกับพื้นจับข้อเท้ากีฮุนขึ้นมาพลิกดู
"โอ๊ย! คุณทำบ้าอะไรของคุณ!"
"เหยียบเศษแก้วหรือเปล่า โดนบาดมั้ย เจ็บตรงไหนบ้าง?"
"ไม่เจ็บ!"
กีฮุนตอบเสียงห้วน พยายามดึงข้อเท้าออกจากการเกาะกุม แต่พละกำลังอัลฟ่าอย่างฮวังอินโฮไม่ได้จะต่อกรกันง่ายๆ
"อยู่เฉยๆได้มั้ยกีฮุน!"
"ไม่ต้องมายุ่ง! โดนน้ำร้อนลวกแค่นี้ ผมไม่ตายหรอก!"
"จางกึมจา เธอทำยังไง กีฮุนถึงโดนน้ำร้อนลวก!"
อินโฮตวาดใส่หญิงสูงวัยด้วยน้ำเสียงแข็งกร้าวผิดกับน้ำหนักมือที่กุมรอบข้อเท้ากีฮุนที่นุ่มนวลแผ่วเบาราวกับกลัวว่าถ้าออกแรงมากกว่านี้มันจะหักคามือ
"ค .. คือป้า .. ป้าแค่ .."
"อย่าไปโทษป้ากึมจานะ! ป้าไม่ได้ทำอะไรซะหน่อย!"
"ไม่ได้ทำ แล้วทำไมนายโดนน้ำร้อนลวกได้!"
"ก็แก้วมันหลุดมือจะให้ทำยังไงล่ะ!"
กีฮุนตวาดใส่อินโฮอย่างเหลืออด สะบัดข้อเท้าออกจากการอุ้งมือของอีกฝ่ายอย่างแรง
.
.
.
[ ต่อทวิตด้านล่างค่ะ ⬇️ ]
![myspace1093's tweet photo. #001x456
#inhun
#หนึ่งท้าย
#myspacefic
#TheDevilsBlessing
Warning : เนื้อหาในฟิคมีการบรรยายถึงการทำร้ายร่างกาย
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
"คุณกีฮุน .. คุณกีฮุนคะ"
"ออกไปนะ! อย่าเข้ามา!"
"คุณกีฮุน นี่ป้าเองค่ะ ป้ากึมจา"
"ป .. ป้ากึมจาเองเหรอครับ ผมนึกว่า .."
"ไม่ใช่คุณฮวังหรอกค่ะ ป้าเอง คุณลุกนั่งไหวมั้ยคะ ป้าจะเช็ดตัวให้"
"ผมอยากอาบน้ำ"
"อาบตอนนี้ไม่ได้ค่ะ คุณไข้ขึ้น ต้องเช็ดตัว"
"งั้นผมเช็ดเองก็ได้ครับ"
"ป้าเช็ดให้ดีกว่าค่ะ คุณเช็ดไม่ถนัดหรอก ไม่ต้องอายนะคะ หรือถ้าคุณอาย หันหลังให้ป้าก็ได้ค่ะ"
จางกึมจาถอดกางเกงชั้นนอกของกีฮุนออก แล้วใช้ผ้าชุบน้ำเย็นถูไปตามต้นขา ปลีน่อง และข้อพับเพื่อลดอุณหภูมิจากพิษไข้ เห็นรอยฟันรอยกัดกระจายอยู่ทั่วต้นขาด้านใน หญิงสูงวัยก็รีบเสสายตาไปทางอื่น
เปลี่ยนกางเกงขาสั้นตัวใหม่ให้กีฮุนเรียบร้อย ก็ถลกเสื้อสเวตเตอร์ไหมพรมขึ้น แล้วใช้ผ้าขนหนูบิดหมาดถูไปตามลำตัวและแผ่นหลัง เธอเปลี่ยนเสื้อตัวใหม่ให้กีฮุนไม่ได้ เพราะไม่มีกุญแจมาไขกุญแจมือที่ล็อคกีฮุนไว้กับเตียง
ปกติคนที่ทำหน้าที่อาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้าให้คุณกีฮุน จะเป็นคุณฮวังอินโฮเพียงคนเดียว แต่เมื่อสองวันก่อนคุณกีฮุนกับคุณอินโฮทะเลาะกันรุนแรงมาก ไม่มีใครรู้ว่าเกิดอะไรขึ้น รู้แต่ว่าหลังจากเสียงเงียบลง คุณกีฮุนก็หลับเป็นตาย ตื่นมาอีกทีก็อาเจียนจนหมดเรี่ยวแรง ไม่ยอมกิน ไม่ยอมดื่ม เอาแต่นอนร้องไห้ทั้งวัน จนช่วงค่ำๆคุณกีฮุนก็เริ่มไข้ขึ้น ส่วนคุณอินโฮ พอเห็นว่าคุณกีฮุนเอาแต่ร้องไห้ ไม่ยอมกินข้าว ก็ถอยออกมาแอบมองอยู่ห่างๆ ไม่เข้าไปให้คุณกีฮุนเห็นหน้าอีก
สองคืนแล้วที่เธอเห็นว่าคุณอินโฮจะรอให้คุณกีฮุนหลับสนิทก่อนถึงจะเข้าไปในห้อง คุณอินโฮจะนอนกอดคุณกีฮุนอยู่ทั้งคืน และออกมาก่อนที่คุณกีฮุนจะตื่นในตอนเช้า
"ป้ากึมจาครับ ผมอยากดื่มนมร้อน ป้าช่วยอุ่นนมให้ผมหน่อยได้ไหมครับ"
"ได้สิคะ รอซักครู่นะคะ ป้าจะรีบเอามาให้คุณเลย"
กีฮุนฝืนยิ้มให้ป้ากึมจา ทั้งที่ในใจลึกๆนั้นเสียใจและรู้สึกผิดที่กำลังจะใช้ความใจดีมีเมตตาของหญิงชราที่จริงใจและเอ็นดูเขาเหมือนลูกหลานเป็นเครื่องมือ แต่กีฮุนทนไม่ไหวอีกแล้ว กีฮุนอยู่แบบนี้ไม่ได้ เขาต้องหนี หนีออกไปจากที่นี่ หนีไปจากคนใจร้ายที่ชื่อฮวังอินโฮ ตัดขาดทั้งตัวเองและลูกจากผู้ชายคนนี้ไปตลอดกาล
จริงๆแล้ว กีฮุนไม่เคยมีความคิดที่จะยกลูกในท้องให้ฮวังอินโฮเลยซักนิด เขาตั้งใจจะเลี้ยงลูกด้วยตัวเองโดยที่ไม่มีผู้ชายคนนั้นเข้ามาเกี่ยวข้อง แต่จะทำแบบนั้นได้ เขาต้องพาตัวเองหนีออกไปจากที่นี่ให้ได้ก่อน
ที่กีฮุนถูกจับมาที่นี่ เพราะฮวังอินโฮคิดว่ากีฮุนเป็นแค่โอเมก้าข้างถนน ฐานะยากจน ไม่มีบ้าน ไม่มีครอบครัว ไม่มีเงิน ใช้ชีวิตด้วยการทำงานหาเช้ากินค่ำไปวันๆ
แต่เรื่องจริงมันไม่ได้เป็นแบบนั้น กีฮุนไม่ใช่โอเมก้าข้างถนนอย่างที่ฮวังอินโฮคิด ไม่ใกล้เคียงเลยแม้แต่นิดเดียว
"นมร้อนมาแล้วค่ะ"
กีฮุนรับนมร้อนในแก้วเซรามิกมาถือไว้ในมือ ยกขึ้นจิบนิดหน่อยเพื่อให้ป้ากึมจาเห็นว่าเขาดื่มมันจริงๆ พอเห็นว่าป้ากึมจาหันไปทำอย่างอื่น กีฮุนก็ปล่อยแก้วนมร้อนในมือให้หล่นกระแทกพื้นแตกกระจาย โดยไม่ลืมให้นมร้อนๆในแก้วหกราดหน้าแข้งตัวเองอย่างแนบเนียนอีกด้วย
"โอ๊ยย ร้อน!"
"ตายแล้ว คุณกีฮุน!"
"อยู่ดีๆผมก็มือสั่น แล้วก็ถือแก้วไม่ไหวครับ"
"ไม่เป็นไรค่ะ ไม่เป็นไร ถอยหลังออกมาก่อนนะคะคุณกีฮุนระวังเหยียบเศษแก้ว โอย ผิวแดงไปหมดเลย แสบมั้ยคะ เดี๋ยวป้าไปเอาเจลว่านหางจระเข้ให้นะคะ"
กีฮุนอาศัยจังหวะที่ป้ากึมจาวิ่งไปเอากล่องปฐมพยาบาล ก้มลงเก็บเศษแก้วชิ้นใหญ่ที่คมที่สุดซ่อนไว้ใต้หมอน
ได้ยินเสียงฝีเท้าหนักแน่นดังอยู่นอกห้องเพียงครู่เดียว ร่างหนาของฮวังอินโฮก็เปิดประตูเข้ามาในห้องอย่างรวดเร็ว กีฮุนยังไม่ทันได้ขยับตัวหนี คนที่พุ่งเข้ามาก็คุกเข่าลงกับพื้นจับข้อเท้ากีฮุนขึ้นมาพลิกดู
"โอ๊ย! คุณทำบ้าอะไรของคุณ!"
"เหยียบเศษแก้วหรือเปล่า โดนบาดมั้ย เจ็บตรงไหนบ้าง?"
"ไม่เจ็บ!"
กีฮุนตอบเสียงห้วน พยายามดึงข้อเท้าออกจากการเกาะกุม แต่พละกำลังอัลฟ่าอย่างฮวังอินโฮไม่ได้จะต่อกรกันง่ายๆ
"อยู่เฉยๆได้มั้ยกีฮุน!"
"ไม่ต้องมายุ่ง! โดนน้ำร้อนลวกแค่นี้ ผมไม่ตายหรอก!"
"จางกึมจา เธอทำยังไง กีฮุนถึงโดนน้ำร้อนลวก!"
อินโฮตวาดใส่หญิงสูงวัยด้วยน้ำเสียงแข็งกร้าวผิดกับน้ำหนักมือที่กุมรอบข้อเท้ากีฮุนที่นุ่มนวลแผ่วเบาราวกับกลัวว่าถ้าออกแรงมากกว่านี้มันจะหักคามือ
"ค .. คือป้า .. ป้าแค่ .."
"อย่าไปโทษป้ากึมจานะ! ป้าไม่ได้ทำอะไรซะหน่อย!"
"ไม่ได้ทำ แล้วทำไมนายโดนน้ำร้อนลวกได้!"
"ก็แก้วมันหลุดมือจะให้ทำยังไงล่ะ!"
กีฮุนตวาดใส่อินโฮอย่างเหลืออด สะบัดข้อเท้าออกจากการอุ้งมือของอีกฝ่ายอย่างแรง
.
.
.
[ ต่อทวิตด้านล่างค่ะ ⬇️ ]](https://pbs.twimg.com/media/GvUz7YxaYAIMKi9.jpg)
![myspace1093's tweet photo. #001x456
#inhun
#หนึ่งท้าย
#myspacefic
#TheDevilsBlessing
Warning : เนื้อหาในฟิคมีการบรรยายถึงการทำร้ายร่างกาย
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
"คุณกีฮุน .. คุณกีฮุนคะ"
"ออกไปนะ! อย่าเข้ามา!"
"คุณกีฮุน นี่ป้าเองค่ะ ป้ากึมจา"
"ป .. ป้ากึมจาเองเหรอครับ ผมนึกว่า .."
"ไม่ใช่คุณฮวังหรอกค่ะ ป้าเอง คุณลุกนั่งไหวมั้ยคะ ป้าจะเช็ดตัวให้"
"ผมอยากอาบน้ำ"
"อาบตอนนี้ไม่ได้ค่ะ คุณไข้ขึ้น ต้องเช็ดตัว"
"งั้นผมเช็ดเองก็ได้ครับ"
"ป้าเช็ดให้ดีกว่าค่ะ คุณเช็ดไม่ถนัดหรอก ไม่ต้องอายนะคะ หรือถ้าคุณอาย หันหลังให้ป้าก็ได้ค่ะ"
จางกึมจาถอดกางเกงชั้นนอกของกีฮุนออก แล้วใช้ผ้าชุบน้ำเย็นถูไปตามต้นขา ปลีน่อง และข้อพับเพื่อลดอุณหภูมิจากพิษไข้ เห็นรอยฟันรอยกัดกระจายอยู่ทั่วต้นขาด้านใน หญิงสูงวัยก็รีบเสสายตาไปทางอื่น
เปลี่ยนกางเกงขาสั้นตัวใหม่ให้กีฮุนเรียบร้อย ก็ถลกเสื้อสเวตเตอร์ไหมพรมขึ้น แล้วใช้ผ้าขนหนูบิดหมาดถูไปตามลำตัวและแผ่นหลัง เธอเปลี่ยนเสื้อตัวใหม่ให้กีฮุนไม่ได้ เพราะไม่มีกุญแจมาไขกุญแจมือที่ล็อคกีฮุนไว้กับเตียง
ปกติคนที่ทำหน้าที่อาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้าให้คุณกีฮุน จะเป็นคุณฮวังอินโฮเพียงคนเดียว แต่เมื่อสองวันก่อนคุณกีฮุนกับคุณอินโฮทะเลาะกันรุนแรงมาก ไม่มีใครรู้ว่าเกิดอะไรขึ้น รู้แต่ว่าหลังจากเสียงเงียบลง คุณกีฮุนก็หลับเป็นตาย ตื่นมาอีกทีก็อาเจียนจนหมดเรี่ยวแรง ไม่ยอมกิน ไม่ยอมดื่ม เอาแต่นอนร้องไห้ทั้งวัน จนช่วงค่ำๆคุณกีฮุนก็เริ่มไข้ขึ้น ส่วนคุณอินโฮ พอเห็นว่าคุณกีฮุนเอาแต่ร้องไห้ ไม่ยอมกินข้าว ก็ถอยออกมาแอบมองอยู่ห่างๆ ไม่เข้าไปให้คุณกีฮุนเห็นหน้าอีก
สองคืนแล้วที่เธอเห็นว่าคุณอินโฮจะรอให้คุณกีฮุนหลับสนิทก่อนถึงจะเข้าไปในห้อง คุณอินโฮจะนอนกอดคุณกีฮุนอยู่ทั้งคืน และออกมาก่อนที่คุณกีฮุนจะตื่นในตอนเช้า
"ป้ากึมจาครับ ผมอยากดื่มนมร้อน ป้าช่วยอุ่นนมให้ผมหน่อยได้ไหมครับ"
"ได้สิคะ รอซักครู่นะคะ ป้าจะรีบเอามาให้คุณเลย"
กีฮุนฝืนยิ้มให้ป้ากึมจา ทั้งที่ในใจลึกๆนั้นเสียใจและรู้สึกผิดที่กำลังจะใช้ความใจดีมีเมตตาของหญิงชราที่จริงใจและเอ็นดูเขาเหมือนลูกหลานเป็นเครื่องมือ แต่กีฮุนทนไม่ไหวอีกแล้ว กีฮุนอยู่แบบนี้ไม่ได้ เขาต้องหนี หนีออกไปจากที่นี่ หนีไปจากคนใจร้ายที่ชื่อฮวังอินโฮ ตัดขาดทั้งตัวเองและลูกจากผู้ชายคนนี้ไปตลอดกาล
จริงๆแล้ว กีฮุนไม่เคยมีความคิดที่จะยกลูกในท้องให้ฮวังอินโฮเลยซักนิด เขาตั้งใจจะเลี้ยงลูกด้วยตัวเองโดยที่ไม่มีผู้ชายคนนั้นเข้ามาเกี่ยวข้อง แต่จะทำแบบนั้นได้ เขาต้องพาตัวเองหนีออกไปจากที่นี่ให้ได้ก่อน
ที่กีฮุนถูกจับมาที่นี่ เพราะฮวังอินโฮคิดว่ากีฮุนเป็นแค่โอเมก้าข้างถนน ฐานะยากจน ไม่มีบ้าน ไม่มีครอบครัว ไม่มีเงิน ใช้ชีวิตด้วยการทำงานหาเช้ากินค่ำไปวันๆ
แต่เรื่องจริงมันไม่ได้เป็นแบบนั้น กีฮุนไม่ใช่โอเมก้าข้างถนนอย่างที่ฮวังอินโฮคิด ไม่ใกล้เคียงเลยแม้แต่นิดเดียว
"นมร้อนมาแล้วค่ะ"
กีฮุนรับนมร้อนในแก้วเซรามิกมาถือไว้ในมือ ยกขึ้นจิบนิดหน่อยเพื่อให้ป้ากึมจาเห็นว่าเขาดื่มมันจริงๆ พอเห็นว่าป้ากึมจาหันไปทำอย่างอื่น กีฮุนก็ปล่อยแก้วนมร้อนในมือให้หล่นกระแทกพื้นแตกกระจาย โดยไม่ลืมให้นมร้อนๆในแก้วหกราดหน้าแข้งตัวเองอย่างแนบเนียนอีกด้วย
"โอ๊ยย ร้อน!"
"ตายแล้ว คุณกีฮุน!"
"อยู่ดีๆผมก็มือสั่น แล้วก็ถือแก้วไม่ไหวครับ"
"ไม่เป็นไรค่ะ ไม่เป็นไร ถอยหลังออกมาก่อนนะคะคุณกีฮุนระวังเหยียบเศษแก้ว โอย ผิวแดงไปหมดเลย แสบมั้ยคะ เดี๋ยวป้าไปเอาเจลว่านหางจระเข้ให้นะคะ"
กีฮุนอาศัยจังหวะที่ป้ากึมจาวิ่งไปเอากล่องปฐมพยาบาล ก้มลงเก็บเศษแก้วชิ้นใหญ่ที่คมที่สุดซ่อนไว้ใต้หมอน
ได้ยินเสียงฝีเท้าหนักแน่นดังอยู่นอกห้องเพียงครู่เดียว ร่างหนาของฮวังอินโฮก็เปิดประตูเข้ามาในห้องอย่างรวดเร็ว กีฮุนยังไม่ทันได้ขยับตัวหนี คนที่พุ่งเข้ามาก็คุกเข่าลงกับพื้นจับข้อเท้ากีฮุนขึ้นมาพลิกดู
"โอ๊ย! คุณทำบ้าอะไรของคุณ!"
"เหยียบเศษแก้วหรือเปล่า โดนบาดมั้ย เจ็บตรงไหนบ้าง?"
"ไม่เจ็บ!"
กีฮุนตอบเสียงห้วน พยายามดึงข้อเท้าออกจากการเกาะกุม แต่พละกำลังอัลฟ่าอย่างฮวังอินโฮไม่ได้จะต่อกรกันง่ายๆ
"อยู่เฉยๆได้มั้ยกีฮุน!"
"ไม่ต้องมายุ่ง! โดนน้ำร้อนลวกแค่นี้ ผมไม่ตายหรอก!"
"จางกึมจา เธอทำยังไง กีฮุนถึงโดนน้ำร้อนลวก!"
อินโฮตวาดใส่หญิงสูงวัยด้วยน้ำเสียงแข็งกร้าวผิดกับน้ำหนักมือที่กุมรอบข้อเท้ากีฮุนที่นุ่มนวลแผ่วเบาราวกับกลัวว่าถ้าออกแรงมากกว่านี้มันจะหักคามือ
"ค .. คือป้า .. ป้าแค่ .."
"อย่าไปโทษป้ากึมจานะ! ป้าไม่ได้ทำอะไรซะหน่อย!"
"ไม่ได้ทำ แล้วทำไมนายโดนน้ำร้อนลวกได้!"
"ก็แก้วมันหลุดมือจะให้ทำยังไงล่ะ!"
กีฮุนตวาดใส่อินโฮอย่างเหลืออด สะบัดข้อเท้าออกจากการอุ้งมือของอีกฝ่ายอย่างแรง
.
.
.
[ ต่อทวิตด้านล่างค่ะ ⬇️ ]](https://pbs.twimg.com/media/GvUz7U-XoAA4s1C.jpg)
Last Seen Hashtags on Sotwe
全自動ELISA
Seen from United States
yuksekses
Seen from United States
olgun anne
Seen from Turkey
brosis
Seen from United States
GData365
Seen from United States
ขุขันธ์รับงาน
Seen from Thailand
bahcelinerede
Seen from Turkey
lesbian
Seen from Kuwait
anxiouspanda
Seen from Switzerland
警觉小队
Seen from Sweden
Trends for you
Most Popular Users
Elon Musk 
@elonmusk
241.8M followers
Barack Obama
@barackobama
119M followers
Cristiano Ronaldo
@cristiano
114.6M followers
Donald J. Trump
@realdonaldtrump
111.9M followers
Narendra Modi
@narendramodi
107.2M followers
Rihanna
@rihanna
98.7M followers
NASA
@nasa
92.4M followers
Justin Bieber
@justinbieber
91.8M followers
KATY PERRY
@katyperry
90.1M followers
Taylor Swift
@taylorswift13
84M followers
Lady Gaga
@ladygaga
75.5M followers
Virat Kohli
@imvkohli
73.5M followers
Kim Kardashian
@kimkardashian
70.9M followers
YouTube
@youtube
68.8M followers
Neymar Jr
@neymarjr
66.5M followers
Bill Gates
@billgates
65.3M followers
Selena Gomez
@selenagomez
63.1M followers
The Ellen Show
@theellenshow
62.3M followers
CNN
@cnn
61.8M followers
X
@x
60.7M followers