Top Tweets for #WijkC

Lees hoe een typische Rotterdamse volkswijk steeds onvrijer wordt voor autochtone bewoners: “Elke doordeweekse dag begint voor mij hetzelfde: hondenriemen pakken, schoenen aan en naar buiten. Maar Oud-Mathenesse, ooit een gezellige volkswijk in Delfshaven, is al jaren niet meer wat het was. Waar je vroeger de buren nog bij naam kende en een praatje op straat vanzelfsprekend was, voel ik me inmiddels als autochtone vrouw met honden een ware attractie in mijn eigen buurt. Het begon sluipend. Eerst zag ik steeds meer arbeidsmigranten verdwijnen – Polen, Bulgaren, andere Oost-Europeanen die hier kwamen om te werken. In hun plaats kwamen nieuwe bewoners, voornamelijk mensen met een islamitische migratieachtergrond. Steeds meer vrouwen in religieuze gewaden en sluiers. Mannen in djellaba’s, met lange baarden. De sfeer op straat veranderde in rap tempo. De wijk, die ooit gemengd en levendig was, werd een stuk benauwder. Elke ochtend wandel ik met mijn twee kleine hondjes langs de singel, een officieel losloopgebied. Rond die tijd zijn er veel mensen op straat, waaronder scholieren met een migratieachtergrond, die overduidelijk niet zijn opgegroeid met honden om zich heen. Angst is nog zacht uitgedrukt. Er wordt hysterisch gegild, gewezen, geschreeuwd dat mijn honden gevaarlijk zijn, dat ze bijten, dat ze aanvallen – terwijl ze keurig aangelijnd naast me lopen! En dan volgt de verbale agressie: ik word uitgemaakt voor hoer, uitgescholden met ziektes, bedreigd omdat ik mijn honden durf uit te laten – volgens sommigen ‘onreine dieren’ die niet thuishoren in het gewenste straatbeeld. In deze tijd, waarin sympathieën voor de sharia regelmatig openlijk worden getoond, merk ik dat het niet alleen bij hondenhaat blijft. Hondenhaat fungeert als handig bruggetje. Ik word niet alleen als vrouw, maar als ongelovige vrouw uitgekotst door een dominante groep, die de openbare ruimte claimt en zich ongestoord kan misdragen. Ik voel me niet meer veilig. Niet op de singel, ook niet bij de vijver in Schiedam – waar exact dezelfde types me opnieuw wegtreiteren. Elke dag een andere route lopen helpt niet. Overal is het inmiddels raak… Het ergste is nog dat je er alleen voor staat. De wijkagent is slecht benaderbaar. Wanneer er sprake is van intimidatie, of wanneer er openlijk wordt gedeald op de hoek van de straat, is er niemand die handhaaft. Er is geen enkel vertrouwen meer in het gezag. De vorige wijkagent was ook al nauwelijks zichtbaar in ons deel van de wijk. Onze straten werden zomaar overgeleverd aan de grootste schreeuwers. De nieuwe agent zit nu met de puinhoop van de vorige, maar maakt ook al geen betrokken indruk. Je hoort het al aan zijn stem zodra je zegt waar je woont. Wat dat allemaal doet met een wijk? Je voelt je compleet machteloos. De openbare ruimte is niet meer van iedereen. Je hoort er niet meer bij als je niet in het huidige straatbeeld past. En als vrouw-met-honden voel ik me elke dag opnieuw bekeken, bedreigd, bespot, uitgesloten. Mijn man, groot en stevig gebouwd, ondervindt die problemen minder. Als hij met de honden loopt, durft niemand iets te zeggen. Dat zegt genoeg. De gemeente probeert wel iets te doen, zeggen ze. Maar zolang de aanpak geen enkel verschil maakt en zolang klachten van autochtone bewoners worden weggewuifd of genegeerd, blijft de wijk verder afglijden. En blijf ik, elke ochtend weer, opnieuw twijfelen of ik nog wel over straat kan. Dat is de realiteit in Oud-Mathenesse anno nu. En ik weet: ik ben niet de enige.” - bron bij mij bekend