Top Tweets for #artWashing

Het Eurovisie Songfestival is al lang geen onschuldig liedjesfeest meer, maar is veranderd in het meest effectieve geopolitieke afleidingsmanoeuvre van de eenentwintigste eeuw. Wanneer we ons afvragen wie er baat heeft bij de aanhoudende controverse rondom de deelname van Israël, moeten we durven kijken naar de kille wetten van de politieke communicatie. In een wereld die gedomineerd wordt door de wetten van de aandachtseconomie, is negatieve aandacht geen verliespost. Het is een strategisch kapitaal dat op meerdere fronten tegelijk kan worden verzilverd. De stelling dat de Israëlische overheid en pro-Israëlische lobbygroepen garen spinnen bij deze chaos is geen complotdenken, maar een accurate analyse van moderne agenda-setting. Zolang heel Europa wekenlang ruziet over songteksten, boegeroep in een concertzaal, het diskwalificeren van artiesten en de vermeende neutraliteit van de organisatie, kijken we collectief de andere kant op. Het Songfestival trekt het loodzware geopolitieke conflict weg uit de sfeer van het internationaal recht, VN-resoluties en humanitaire realiteiten. Het trekt het debat de modderpoel van de cultuuroorlog in, waar de discussie plotseling gaat over de annuleringscultuur en artistieke vrijheid. Dit is een abstracte arena waarin eindeloos gepolariseerd kan worden zonder dat het de militaire realiteit op de grond ook maar een millimeter beïnvloedt. De controverse fungeert zo als de ultieme bliksemafleider. Cruciaal in deze dynamiek is dat de ophef de perfecte brandstof vormt voor de antisemitismefractie in het debat. Elk fluitconcert in de zaal, elke felle protestmars in de gaststad en elke oproep tot een boycot wordt door de Israëlische pr-machine en haar sympathisanten onmiddellijk geframed als puur antisemitisme. De grens tussen legitieme kritiek op het regeringsbeleid en Jodenhaat wordt hiermee doelbewust vloeibaar gemaakt. Door de felle protesten plat te slaan tot een uiting van hardnekkig Europees antisemitisme, kan Israël de rol van het ultieme slachtoffer opeisen. Dit mechanisme slaat elk inhoudelijk debat over mensenrechten direct dood, omdat de criticus bij voorbaat moreel wordt gediskwalificeerd. Binnen de logica van deze pr-strategie is internationale vijandigheid dus geen nederlaag, maar een noodzakelijk instrument. Het versterkt het diepwortelde narratief van een belaagde natie die zich moet verdedigen tegen een vijandige buitenwereld. Dit gevoel van urgentie is exact wat nodig is om de eigen achterban wereldwijd te mobiliseren. Het massaal ronselen van publieksstemmen via gerichte online advertentiecampagnes is daar het sluitstuk van. De miljoenen stemmen die zo worden binnengehaald, worden vervolgens trots gepresenteerd als het ultieme bewijs dat de stille meerderheid achter Israël staat en zich verzet tegen de antisemitische krachten op straat. In dit hele schaakspel is de European Broadcasting Union de ultieme nuttige idioot. Door krampachtig vast te houden aan een selectieve definitie van neutraliteit houdt de organisatie de controverse juist zelf in stand. Wie denkt dat Israël lijdt onder de negatieve publiciteit, onderschat de cynische wetten van de moderne politiek. Negatieve aandacht is ook aandacht. Zolang de controverse rond het Songfestival de claims van antisemitisme voedt en het publieke debat domineert, gaat het in ieder geval niet over de daden in Gaza en de Westelijke Jordaanover. 🇵🇸🌹