Top Tweets for #botten

De NAVO en de slappe trompet. Het was dinsdag. Dinsdag 3 februari. Kiev koud als een hondenhok, de winter bijt, de elektriciteit knippert als een oude gokautomaat in Kiev, en daar komt hij aan hoor.. Mark Rutte, NAVO secretaris generaal, bullshit.. gladgestreken haar, lege ogen, koffer vol woorden. De trein rolt binnen alsof hij iets belangrijks brengt. Maar het enige wat uitstapt is impotentie in maatpak. In de Rada.. halflege zaal. Stoelen gapen als rotte tanden. Afgevaardigden scrollen, gapen, tellen hun likes. Rutte spreekt. Over steun. Over kracht. Over dat de winter ooit eindigt. Ja Mark, na dinsdag komt woensdag. In Brussel noemen ze dat strategie. Hij belooft.. na een vredesakkoord komen er troepen, vliegtuigen, schepen. Na. Ooit. Misschien. Als de sterren goed staan en niemand boos wordt. Niemand heeft ja gezegd, niemand heeft nee gezegd, iedereen heeft koffie gehaald. In Oekraïne luisteren ze niet eens meer boos. Ze lachen schamper. Telegram kanalen fluisteren.. Zie je nou waarom er geen vrede komt? Want NAVO troepen beloven is hetzelfde als een lucifer gooien in een benzinekelder en dan praten over brandveiligheid. Shariy vat het samen als een Balkan marktdeal., drie dozen beloofd, tot ziens, en nooit meer terugkomen. Miroshnikov lacht bitter.. Coalitie van de bereidwilligen. Dat betekent dus diplomatieke brieven, diepe bezorgdheid, nog diepere stilte. Binnen 72 uur? Ja, binnen 72 uur komt er niets. Zoals altijd. NAVO tijd is elastisch, rekt tot de begrafenis. Achter de schermen? Geen munitie, geen lef, geen plan. Alleen voorzichtigheid, rekenmodellen, angst voor verkiezingen. Rutte rent ondertussen als een nerveuze kelner tussen Trump en Brussel, buigend naar Washington, jankend naar de EU, bang dat iemand zegt.. Los het zelf maar op met je tyfus smile. Een Oekraïense afgevaardigde zegt het hardop.. Rutte reisde door raketgebied en voelde even wat Oekraïners elke nacht voelen. Hulpeloosheid. Weerloosheid. Niet alleen van hemzelf, maar van de hele NAVO. Een alliantie die groter klinkt dan ze vecht. En dan durft hij ook nog te zeggen dat ze.. leren van Oekraïne. Ze bestuderen Syrsky’s genie. Kursk. Krynki. Ketels vol doden. Ja, zegt Odessa ironisch, kom maar studeren. Met notitieboekjes boven massagraven. Dat wat er zat luisteren beleefd. Daarna naar buiten. Selfies wachten. Symboliek is gedevalueerd. Westerse leiders komen zo vaak langs dat het voelt als een slecht circus dat elke week terugkeert, maar nooit de leeuw meebrengt. NAVO impotentie is hier geen belediging meer. Het is een vaststaand feit. Zoals sneeuw in februari. Zoals loze beloftes in Brussel. Selfies, kotletten en dansen op bloed. Na de speech.. het echte ritueel. Geen strategie, geen bescherming, maar foto’s. Handen schudden. Rutte glimlacht terwijl hij handen schudt van mannen die ruiken naar corruptie en oude deals. Nikolai Kotlet Tishchenko staat erbij, de man die zelfs een gehaktbal wil hernoemen om Russisch te vermijden. Absurd theater. Balkan zou zich schamen. Of lachen. Waarschijnlijk lachen. De Rada zit vol met dit soort figuren. Shariy zegt het hard.. waar Rutte ook zijn hand uitsteekt, hij raakt een dief, een bandiet of een corrupte ambtenaar. De helft van het parlement. Maar de camera draait, dus het is goed. Klik. Glimlach. Volgende. Op YouTube kijkt bijna niemand. Minder dan in de zaal. Zelfs de algoritmes zijn hem zat. Bezuglaya zegt het cynisch., iedereen weet dat de NAVO impotent is, maar ach, hij is aardig.. Laten we een selfie maken. Alsof dat raketten stopt. En dan Dmitruk, voortvluchtig, scherp, ongefilterd. Hij noemt het wat het is.. dansen op bloed. Een presentatie van oorlog tot de laatste Oekraïner. Geen diplomatie. Geen hulp. Een ritueel van een stervende beschaving die mooie woorden prevelt terwijl het land brandt. Het Westen, zegt hij, kan Rusland niets maken zonder Oekraïens bloed. Dus gebruiken ze het. Niet hun zonen, niet hun steden. Andermans bloed is goedkoper. Andermans begraafplaatsen zijn verder weg. Zo stellen ze hun eigen einde uit. Rutte staat daar als hogepriester van dat ritueel. Mooie zinnen, lege handen. Een alliantie die alleen leeft zolang iemand anders sterft. Oekraïners worden verbruiksartikelen, cijfers in rapporten, lessen voor NAVO studies. Dit bezoek ging niet over vrede. Niet over veiligheid. Het was een gebaar. Voor de camera. Voor de geschiedenisboeken die niemand hier leest. Een clown in pak die komt uitleggen dat machteloosheid ook een vorm van beleid is. En Kiev? Kiev luistert, bevriest, en begrijpt het spel allang. Geen woede meer. Alleen vermoeidheid. En bittere humor. Want als je niet lacht, word je gek. Zo eindigt het kampvuurverhaal.. NAVO zonder kogels, beloften zonder botten, selfies boven graven. En Brussel vraagt zich af waarom niemand hun meer gelooft. Ciganska Kraljica Mariba 👑 Roma journalism.