Top Tweets for #deIda

Deneme-2 Hiçlik, Ağaç ve Kedi.. Tarifsiz ve Nedensiz bir hiçlik içerisindeyim.. Hiçbir şey yapmak istemiyor; düşünmek bir yana, sadece uyumak ve bir süre hiç uyanmamak istiyorum.. Bunun,” kendinden saklanmak istemek” olduğunun farkındayım.. Bu farkındalık bile canımı sıkmaya yetiyor! Zamandan, mekandan uzaklaşmak ve en önemlisi çözülmez gibi görünen düşünceler yumağından kurtulmak istiyorum.. İstediğim tek şey de bu sanırım.. Lakin şu anda bu arzumu savuşturabilmemin tek yolu da uyumak.. Ruhumun, Düşüncelerimi aptalca bulduğundan eminim.. Bu duruma daha ne kadar zaman katlanabilecek bilmiyorum.. Ama o da bir gün İsyan edecek biliyorum.. Bedenimde onulmaz hastalıklar yaratmasından çekiniyorum.. “Zamanla düzelir”e sevk ettiğimiz şeylerin neden düzelmediğini; Zamanın duyarsızlığından mıdır yoksa bu sözün yanlışlığından mıdır diye çok düşündüm.. Düzelmek denilenin, Alışmak olduğunu çok sonraları öğrendim.. Yine de her Alışmak, Normalleşmeyi sağlamıyordu zamanla.. Onda kalmış bir şeylerin tadı, acısı, öfkesi ya da herhangi bir duygusu apansız çıkıp geliveriyordu bazen.. Ne kadar dirensen de yeni normaline, sarsıyordu işte insanı yine de.. Geçer dediklerimizi; görmemeye, duymamaya, söylememeye çalışsak da, hâlâ orada olduğunu biliyorduk oysa.. Biliyorduk da, bilmek işimize gelmiyordu galiba! Bir nevi sahtekarlık yapıyorduk kendimize; üç maymunu oynarcasına.. Kanepeye uzanmış şöyle bir odaya bakıyorum.. Halının üzerinde, kanatlarını açmış birkaç kitap uçuyor gibiler.. Oldukları yerde! Aynı Benim gibi! İki teli kopmuş, diğerleri olmadıkları sesi çıkaran bağlamam; susmaktan başı şişmiş de boylu boyunca uzanmış sanki.. Aynı Benim gibi! Sigara paketimin ağzı açık, yanında suskun bir çakmak; Nasıl da tutkuyla yanmayı bekliyordur kim bilir? Aynı Benim gibi! Ya şu gözüme kül tablası gibi görünen izmarit mezarlığı.. Yarısına kadar yaşayıp öldürülmüş filinta gibi sigara ölüleriyle dolu.. Aynı Benim gibi! Her şey ben’miş gibi.. Ve bu bile, artık çıldırtmaya yetiyor beni! ... “Yeter Artık!” diyerek, ayaklarıma dolanıp pranga olmuş battaniyeyi tekmeleyerek kalktım kanepeden.. Ardıma bile bakmadan çıktım, beni girdabına çeken o oda görünümlü cehennemden.. Giyinip alelacele; geçirip üzerime yeşil parkamı ve postallarımı, firar ettim kasvet yüklü odamdan ve diğer Benim gibilerden.. Daha bahçe kapısına varmadan, duvar üzerindeki tekir kedi karşıladı beni.. “Nerdesin kaç zamandır? Hayırsız, unuttun benim mamayı” der gibi bakıyordu gözleri.. Okşayıp başını ve unutmayacağıma söz vererek mamasını, attım kendimi bahçeden dışarı.. Yüzümü tokatlayan ayazı umursamadan, başladım yürümeye.. Soğuk, saklanıp avının üzerine atlayan bir kaplan gibiydi.. Üşüşüverdi birden bedenime.. “Isır” dedim “ısır” yüksek sesle.. Uzun zamandan beri, ilk kez gülümsediğimi fark ettim o an.. Ellerim parkamın ceplerinde yürüdüm gittim, bir yere varma telaşı olmadan içimde.. Evimde yaşadığım onca yalnızlık ve sessizlikten sonra, caddelerin kalabalığından ürküp daldım sokak aralarına.. Ayaz beni kaybetmiş olacak ki, bir süre görünmedi ortalıklarda.. Sağlı sollu arabaların dizildiği, Az katlı binaların arasında dolanırken; peyniri arayan fareler gibi hissettim kendimi.. Sokaklar sanki labirent gibiydi.. Ruhum darlanmadan gidip oturdum ağaçlarla dolu bir çocuk bahçesine.. Kimsecikler de yoktu zaten bu soğuk kış gününde.. Etrafa saçılmış boş şarap şişeleri ve çerez poşetleri vardı her bir yerde.. Baktım ki güzellik yok Yerde, kaldırıp başımı baktım ben de, kışa meydan okuyan çam ağaçlarının yeşiline.. İşte o an nasıl da öfkelendim kendime.. Yaşama tutunmak için köklerine saklanan, şu Ağaç kadar bile akıl yok mu bende diye.. Başı dik ve yemyeşil kollarıyla, vakurlu bir duruş sergiliyordu göğün maviliğine.. Yaşama tutkusunun ateşiyle direnirken ayaza; tek kişilik ordu gibi görünüyordu gözüme.. Utandım kendimden, ellerimle okşarken gövdesini.. Sarılıp ağladım sonra, bu çocuk bahçesinde bir çocuk gibi.. Ve işte o zaman büyüdüm Ben, birden bire.. Anladım: Yazı da varmış insanın, Kışı da ömründe.. Önemli olan ne sevilmekmiş, ne de anlaşılmak.. Kendini sevmekle başlarmış; tüm Anlamaklar ve de Yaşamak.. Ne kaybetmek sanısı, ne de Kazanmak; Ayağına basmadan hayatının dans etmekmiş meğer yalnızca var olmak..” Sonra halının üzerindeki uçmaya çalışan kitaplar geldi aklıma.. Onun yaprakları da, bu ağacın yaprakları gibiydi.. Dikenli kitapları severdim hep; canımı acıtan, duvarlarımı yıkan, bana gerçeğin o çırılçıplak, soğuk ve kurşun gibi sözleriyle saldıran.. Sayfalarda arardım, kendimi.. Anlamlar okyanusunda yüzmeye çalışırdım, boğulmadan.. Sözcükler, kavramlar ve anlamlar deryasında soluklanabileceğim yeni adalar bakındım durmadan.. Lakin şimdi anlıyorum ki; aradığım hep elimin altındaymış bunca zaman.. Sayfalarda yazılanlara odaklanıp görememişim; Kitap yapraklarının, Ağaçların bilgeliğinden birer damla olduğunu.. Kağıt deyip umursamadığımın, aslında içinde insana acıyan bir ağıt bulunduğunu.. Fon zannettiğimin Asıl, yazılanlarınsa onun süsleri olduğunu.. Şimdi anladım; Oldum olası neden hep çok sevdiğimi, kitap kokusunu.. Çıkıp çocuk bahçesinden koyuldum evimin yoluna.. Güneş, Bulutların arasından başını uzatmış bana gülümser gibi bakıyordu bu ayazda.. Öylesine sıcak ve aydınlıktı ki! Gülümsedim ben de ona ve dedim ki: “Seviyorum ulen seni, sarı-sıcak sevgili..” Unutmadan, uğrayıp bir evcil hayvan dükkanına, aldım bahçe kedisinin de yemeğini.. Daha bahçe kapısında bekliyormuş meğer beni.. Görür görmez koşarak yanıma geldi.. Ben mamasını verirken, o bacaklarımın arasında sekiz çizmekteydi.. Anladım ki, mama bahaneydi! Unutulmamış olmak, onu ziyadesiyle mutlu etmişti.. Eve varıp açtım tüm perdelerimi ve pencerelerimi.. Üşümek de var dedim bu hayatta, sıcaktan bunalmak da.. Ve Ne zaman karartsam enseyi, O Ağacı anımsadım sonra ve yolumu gözleyen o Kediyi.. DeiDa- Ocak 2024