Top Tweets for #narendra_Modi

एलआयसी, नरीमन पॉइंटच्या फुटपाथवर राहणारा एक गोंडस मुलगा परशुराम चव्हाण रक्षाबंधनाच्या दिवशी स्टार बाजार परिसरात मला दिसला. कुतूहल म्हणून त्याला विचारले, “कुठे चाललास?” त्याने निरागसपणे सांगितले, “माझ्या दोन बहिणींसाठी रक्षाबंधनाची भेट घ्यायची आहे… छोटी कार आणि बाहुली घ्यायची आहे.” त्याच्या बोलण्यात बहिणींसाठी असलेले प्रेम स्पष्ट जाणवत होते. पण थोडी विचारपूस केल्यानंतर लक्षात आले की त्याच्या खिशात एक रुपयाही नव्हता. परशुराम गुलाबाची फुले विकतो. त्याचे वडील टॅक्सीचालक आहेत, आई घरकाम करून कुटुंबाचा उदरनिर्वाह करते. सोलापूरच्या होटगी येथील वसतिगृहात राहून तो शिक्षण घेतो आणि अभ्यासातही हुशार आहे. मात्र सणाच्या दिवशी त्याचा फुलांचा धंदा झाला नव्हता. पैसे नव्हते… परिस्थिती नव्हती… पण बहिणींना काहीतरी द्यायची इच्छा मात्र मोठी होती. बहिणींसाठी काही घेता येणार नाही, या विचाराने त्याच्या डोळ्यांत आलेले अश्रू पाहून अक्षरशः माझे मन गहिवरून आले. गरिबीने त्याच्या घरात सुख कमी केले असेल, पण त्याच्या मनातल्या बहिणींसाठीच्या प्रेमाची श्रीमंती मात्र कुणीही हिरावून घेतली नव्हती. मग मी परशुरामला स्टार बाजारमध्ये घेऊन गेलो आणि त्याच्या आवडीची बाहुली, खेळण्यातील कार, बिस्कीट आणि चॉकलेट घेऊन दिले. त्या छोट्याशा चेहऱ्यावर उमटलेले समाधानाचे हास्य पाहिले आणि मनापासून जाणवले आज खरंच रक्षाबंधन साजरे झाले! परशुरामसारख्या असंख्य मुलांच्या आयुष्यात कदाचित पैशांची कमतरता असेल; पण त्यांच्याकडेही तितकीच मोठी स्वप्ने, भावना, नाती आणि प्रेम आहे. म्हणूनच आपल्या सणांचा आनंद फक्त आपल्या घरापुरता मर्यादित न ठेवता, आपल्या आजूबाजूला असलेल्या एखाद्या गरजू कुटुंबाच्या चेहऱ्यावर हसू आणूया. कदाचित आपल्यासाठी एखादी छोटीशी मदत असेल, पण एखाद्या परशुरामसाठी तीच आयुष्यभर लक्षात राहणारी आनंदाची आठवण ठरू शकते. “अंत्योदय” ही केवळ घोषणा न राहता, आपल्या कृतीत उतरली तरच तिचा खरा अर्थ आहे.