Top Tweets for #parbdee

(งดโพสต์การเมืองหนึ่งวัน) เมื่อวานระหว่างที่รอรับข่าวการเดินทางไปเนเธอร์แลนด์ของกระติ๊บลูกสาว ผมเลยเปิดเน็กฟริกซ์ เพื่อหาภาพยนตร์เบาสมองชม แล้วผมก็นึกว่า “เธอฟอร์แคช” เป็นหนังตลก ผมก็เลยเปิดชม แต่เปล่าเลย ภาพยนตร์เรื่องนี้ไม่ใช่หนังตลก แต่เป็นภาพยนตร์ที่นอกจากสะท้อนชีวิตและสังคมแล้ว ยังเป็นหนังที่สอนความรอบรู้ทางการเงินหรือ financial literacy แบบชีวิตจริง ที่แต่ละคนมีข้อจำกัดมากมาย ไม่ใช่การสอนแบบกางตำรามาสอน (หรือมาเขียนเป็นบทเป็นละครคุณธรรม) ถ้าผมยังเป็นอาจารย์อยู่ ผมจะชวนนักศึกษามาชมภาพยนตร์เรื่องนี้ แล้วมาคุยกันว่า คนจนมีข้อจำกัดสำหรับการตัดสินใจทางเศรษฐกิจอย่างไร? ข้อจำกัดเหล่านั้นทำให้การตัดสินใจของคนจนแตกต่างจากทฤษฎีเศรษฐศาสตร์อย่างไร? และอะไรคือ หนทางที่จะทำให้ข้อจำกัดเหล่านั้นลดลง และทางเลือกของพี่น้องคนจนเปิดกว้างมากขึ้น? แต่เนื่องจากผมไม่ได้เป็นอาจารย์ (เป็นหลัก) แล้ว ผมขอสะท้อนความคิดที่ผุดในหัวเบื้องต้น (ซึ่งไม่ได้แปลว่าดีหรือถูกต้อง) สำหรับข้อจำกัดของคนจน ตามมุมมองทางเศรฐศาสตร์ หนึ่ง คนจนมีเส้นทางชีวิตที่ตนเองควบคุมได้ไม่มากนัก เหตุการณ์ผลิกผันในชีวิตคนจนมีเยอะมาก บ่อยมาก และหลายครั้งรุนแรงมาก (เมื่อเทียบกับกระแสเงินสด) จนพี่น้องคนจนบางส่วนท้อใจว่า จะเดินหน้าชีวิตต่อไปอย่างไร โดยไม่เจออุปสรรคที่ไม่คาดฝัน และไม่อาจรับมือได้อีก สอง คนจนจะถูกข้อจำกัดของเวลาบีบรัดการตัดสินใจ ให้ต้องตัดสินใจเดี๋ยวนี้ (เช่น โดยการทวงหนี้) ตอนนี้ มิฉะนั้น จะถูกยึดนู้นยึดนี้ หรือถูกทวงหนี้ ผมนึกภาพออกเลยว่า ถ้าผมต้องตัดสินใจใน (ก) เวลาที่บีบรัด (ข) ทางเลือกที่มีจำกัด และ (ค) ทางเลือกเหล่านั้น ผมก็ไม่อาจควบคุมได้ ผมจะตัดสินใจอย่างที่ควรจะเป็นตามหลักเศรษฐศาสตร์ได้จริงหรือ? สาม ความหวังของคนจนจึงเป็นความหวังที่ต้องทรงพลัง เช่น เพื่อลูกหรือคนที่รัก (มิฉะนั้นก็ไม่รู้จะดำเนินชีวิตต่อไปเพื่ออะไร?) แต่ขณะเดียวกัน ความหวังนั้นก็พร่าเลื่อน (เพราะควบคุมไม่ได้) และยังถูกกระชั้นให้ต้องรีบตัดสินใจ ดังนั้น จึงไม่น่าแปลกใจที่พี่น้องคนจนจำนวนไม่น้อย ต้องยอมรับทางเลือกที่ถูกเอาเปรียบ หรือยอมขูดรีดตนเอง เพื่อรักษาความหวังของตน (ที่ฝากไว้กับคนที่รัก) ต่อไป แน่นอนว่า ภาพยนตร์ให้แง่มุมความหวังที่น่าสนใจในช่วงกลางเรื่อง เมื่อเจ้าหนี้ตัดสินใจช่วยลูกหนี้ ด้วยการยืดเวลา (แก้ข้อที่สอง) และช่วยหาทางเลือกในการเพิ่มกระแสรายได้ (ข้อที่หนึ่ง) และค่อยๆทำให้ลูกหนี้เห็นถึงชีวิตที่ดีขึ้นไปตามลำดับขั้น (ข้อที่สาม) จนสำเร็จ น่าเสียดายที่ชีวิตของเจ้าหนี้ผู้นั้นเองกลับต้องพลิกผันแบบไม่อาจควบคุมได้ ความรู้สึกของผมตอนชมภาพยนตร์นี้เสร็จ ผมอยากขอบคุณผู้สร้าง/ทีมงานภาพยนตร์เรื่องนี้ และอยากตั้งต้นกระบวนการสอน (หมายถึง ที่เคยสอน) เศรษฐศาสตร์ของผมเสียใหม่ แทนที่จะเน้นทฤษฎี เราอาจจะต้องเริ่มต้นจาก “ข้อจำกัด” ในชีวิตจริงให้มากขึ้น ส่วนในฐานะผู้ทำงานการเมือง ภาพยนตร์เรื่องนี้ให้แนวคิดกับผมมากมาย ในการจัดทำนโยบายที่จะต้องเข้าใจทั้งข้อจำกัดที่คนแต่ละกลุ่มต้องเผชิญ เข้าใจการฟูมฟักความหวังที่เป็นพลังของชีวิตพวกเขาไว้ และทางเลือกที่พวกเขาจะต้องควบคุมและกรุยทางได้เองมากขึ้น ผมจะต้องพยายามทำงานให้มากขึ้น เพื่อสร้างผลงานเชิงนโยบายที่สำคัญ ไม่น้อยไปกว่าผลงานที่ผู้สร้างภาพยนตร์เรื่องนี้ฝากไว้ให้ผม ปล. ขออภัยที่ชมภาพยนตร์เรื่องนี้ช้าไป และเขียนรีวิวช้าไป ขออภัย หากบทความในโพสต์นี้เป็นการสปอยล์ภาพยนตร์เรื่องนี้ครับ