Top Tweets for #timebinding

Intro: For more than 20 years, RFK Jr. has described autism through the language of catastrophe, burden, lost productivity and national decline. Those words have a history. A thread examining how his rhetoric echoes the vocabulary of America’s eugenics movement—and why that should concern us all. 🧵

A drug company needed one signature to put its new wonder drug on sale in America. It was already being sold in more than twenty countries and given to pregnant women for morning sickness. The reviewer whose desk it landed on had been in the job about a month. She read the file and said no. Her name was Doctor Frances Oldham Kelsey. She was born in 1914 on Vancouver Island in Canada, took degrees at McGill and a doctorate in pharmacology at Chicago, and joined the American Food and Drug Administration in September 1960 as a medical officer. The thalidomide application was one of the first things she was handed. On paper it was simple. The drug was famous. Germany, Britain, Canada, Japan were all using it. The company expected a formality. Under the law at the time, if she did nothing for sixty days it would go on sale automatically. She looked at the evidence and found the claims, in her words, too glowing for the clinical backup behind them. There was no proof it was safe in pregnancy. There was a report of nerve damage in some patients that nobody had explained. So she rejected it, and asked for more data. And when they sent more, she rejected it again. The company came after her. Sales representatives crowded into her office and rang her at all hours. They contacted her and her superiors around fifty times. They complained to her bosses, questioned her competence and made it clear she could lose her job. She said later that most of the things they called her could not be printed. She kept saying no. Then the babies started being born in Europe. Thousands of them, with limbs that had not formed. More than ten thousand children around the world were affected, and many did not survive. In the United States, the number was seventeen. On the seventh of August 1962, President Kennedy gave her the highest civilian service award in the country. She was only the second woman to receive it. The bigger consequence was the law. Thalidomide forced governments everywhere to rewrite how medicines are approved. Companies now have to prove a drug is both safe and effective before it can be sold. Ethics committees, informed consent and the modern clinical trial exist in large part because of what that drug did and what she stopped. Every medicine you have ever swallowed went through a system built out of that disaster. She died on the seventh of August 2015, aged a hundred and one.

This was considered normal childhood formation 100 years ago: — Hours of unsupervised outdoor play — Real physical risk and responsibility — Solving boredom without devices — Handling tools and simple machines — Contributing meaningful work at home Today, this would be called unsafe, neglectful, or “free-range.” What changed?

Znalezione w sieci: Nie zaczepiaj ludzi po pięćdziesiątce. To nie jest grupa wiekowa. To stan skupienia materii. To ostatnie pokolenie, które wychowało się bez psychologów dziecięcych, coachów emocji, aplikacji do medytacji i instrukcji obsługi życia. Mieli pięć lat i już po odgłosie klucza przekręcanego przez matkę w zamku wiedzieli, czy dziś będzie spokój, czy lepiej zniknąć z pola widzenia. W wieku siedmiu lat dostawali klucz na sznurku, garnek z zupą i krótką instrukcję: Obiad odgrzej. Gaz zakręć. Domu nie spal. Nikt nie pytał, czy są gotowi na taką odpowiedzialność. Byli. Bo nie mieli wyboru. Ich placem zabaw było wszystko, czego współczesny sanepid natychmiast by zakazał. Place budowy, rzeki, tory kolejowe, trzepaki i drzewa wyższe niż zdrowy rozsądek. Przeżyli. Kolana zszywał czas, a nie prywatna klinika. Na każde skaleczenie obowiązywała jedna procedura medyczna: Nie umarłeś? To biegnij dalej. Jedli chleb z cukrem, pili wodę z ogrodowego węża lub ulicznego saturatora i lody kupowane od człowieka, którego nikt nigdy nie kontrolował. Ich mikrobiom wygląda dziś jak jednostka specjalna. Alergie? Pewnie były. Po prostu nikt nie organizował z ich powodu konferencji prasowych. Potrafią usunąć plamę z trawy, smaru, błota, atramentu i krwi. Nie dlatego, że oglądali poradniki w internecie. Dlatego, że alternatywą było spotkanie z rodzicami, którego wspomnienia zostają na całe życie. Dorastali z radiem tranzystorowym, czarno białym telewizorem, gramofonem, magnetofonem szpulowym, kasetami przewijanymi ołówkiem i telefonem, którego nie dało się zabrać do łóżka. Dzisiaj słyszą, że młode pokolenie przeżywa dramat, bo przez dwadzieścia minut nie działało WiFi. Poważnie. Prawo jazdy robili po to, żeby jeździć. Wsiadali do Malucha albo Syrenki i jechali przez pół Polski bez klimatyzacji, bez GPS, bez ABS i bez przekonania, że producent samochodu odpowiada za ich bezpieczeństwo. Mapa papierowa, termos z herbatą, jajka na twardo i wiara, że jeśli droga się skończy, to ktoś wskaże następną. I zawsze ktoś wskazywał. W instrukcji obsługi auta były wskazówki jak regulować luz zaworów, a producent nie ostrzegał, aby nie pić elektrolitu z akumulatora. To ostatnie pokolenie, które zna świat bez internetu, bez mediów społecznościowych i bez konieczności dokumentowania każdego obiadu. Wybierają numery telefonów z pamięci. Pamiętają urodziny bez aplikacji. Pamiętają ludzi, którzy przychodzili z wizytą bez wcześniejszego wysłania pięciu wiadomości z pytaniem, czy można. Do dziś potrafią naprawić niemal wszystko taśmą izolacyjną, drutem, kombinerkami i odrobiną zdrowego rozsądku. A gdy coś naprawdę się zepsuje, najpierw próbują to naprawić, a dopiero potem wpisują pytanie do wyszukiwarki. To pokolenie nie miało dzieciństwa w jakości 4K. Miało za to prawdziwe. Nie potrzebowali bezpiecznych stref, trigger warningów ani certyfikowanych specjalistów od budowania poczucia własnej wartości. Wystarczył jeden tekst ojca: Jak skończysz, to wróć. I wracali. Dlatego naprawdę nie warto zaczepiać ludzi po pięćdziesiątce. To ludzie z czasów, gdy bateria była tylko w latarce, chmura wisiała nad głową, a inteligentny był człowiek, nie telefon. Całość przeżyli bez aktualizacji systemu.

The real reason America has no high-speed rail has absolutely nothing to do with geography or technology. It is the result of a single lobbying contract worth $400 million signed in 1955. You are told the country is just "too big" or too spread out for bullet trains. That is a fabricated lie. The American automotive and oil cartels literally bought the government to systematically remove public transit. They ripped up existing rail networks and paved over the nation to guarantee people would rely on cars, insurance, and fuel just to participate in society.

82 years ago, 14,000 Canadians landed on Juno Beach, many of whom would never come home.   On the anniversary of D-Day, we pause to honour those who served and sacrificed. We remember that our rights, our freedoms, and our way of life were fought for and were won by those who answered the call.