bizim ülkede norm olan şey dışadönüklüktür maalesef, uçlarda yaşamayı seviyoruz. "girişken, sürekli konuşan, şaka yapan, kalabalık arkadaş grupları olan" bir ideal insan algısı var. sizin bireysel vaktiniz ve uğraşlarınız geyik muhabbetlerinin hiyerarşik olarak altındadır,
dinlediğim podcastte nermin yıldırım “mutlu olacağımıza inandığımız o meçhul anı beklerken geçip giden şeyin adıdır hayat” der. bir umudu, güneşli günleri, hafta sonunu, serin havayı, yaz tatilini. eli bağrında, gözleri ufukta ve yarının tesellisiyle insan daima bekleyendir.🌿
bazen insanları başarılı olmanıza o kadar alıştırırsınız ki bu durum normalleşir ve sizin asla başarısız olma şansınız yokmuş gibi davranırlar, başardıklarınız ve başarmak istedikleriniz için verdiğiniz çabayı kimse önemsemez o yüzden mücadeleniz en çok kendiniz için olsun