Küçükken yolun karşısına geçerken önce sağa, sonra sola ve tekrar sağa bakmamız öğretilirdi.
Keşke kalbimize de bir şeyler öğretselerdi; nereye baksam nafile…
Dostoyevski’nin “Suç ve Ceza” kitabında şöyle yazar:
“İnsanın yüksek bir dağın tepesinde, ancak iki ayağının sığabileceği kadar daracık bir yerde yaşaması gerekse, çevresindeyse uçurumlar, okyanuslar, sonsuz karanlıklar, fırtınalar ve sonsuz bir yalnızlık olsa, yine de o bir avuç yerde ömrü boyunca, binlerce yıl, sonsuza dek yaşamanın, o anda ölmeye yeğleneceği söylenir.