Etraftaki herkes benim için anlamını yitiriyor ve bir tek Eylül'e odaklanıyordum.
Sanırım artık bunun ne olduğuna emindim. Ben Eylül'ü istiyordum. Hayatımda, yanımda, karşımda, evimde, odamda, yatağımda, kollarımın arasında. Onunla olmak istiyordum.
#bizdenolmazmı
Sanki aradığım buydu. Aradığım bu kabullenişti. Bu anda saatlerce
kalabilirmişim gibi hissediyordum. Eylül'ün sıcaklığı beni sarmalamışken kokusu burnumun ucundaydı ve burası... ev gibi hissettiriyordu.
#bizdenolmazmı
"Ne kadar zeki bir çocuksun bilmem.
Okulu burslu mu kazandın yoksa babanın parasıyla mı okuyorsun emin değilim ama dünyalarınızın bir araya gelmeyeceğini fark edecek kadar akllısındır."
"Yeni bir dünya kurarım ben de o zaman,içinde de sadece Eylül ve ben."
#bizdenolmazmı
"Ne... ne demek yani? Ne diyor şiirde?"
"Şiir nedir diyorsun."
"Kahverengi gözlerini benim gözlerimin içine dikerek."
"Şiir nedir? Bunu bana mı soruyorsun?"
"Şiir...sensin."
#bizdenolmazmı
Yüzünü ilk kez tam anlamıyla görebildim. Güvenliklerin beyaz ışığının altında saçları altın gibi parlıyordu. Bu saç rengine sahip birinin fakir olma ihtimali yoktu. Resmen zengin sarısı saçları vardı. Gözleriyse sanki sahiplendiğim gökyüzü gibi masmaviydi.
#bizdenolmazmı