bir ben bilirim suyu kaç yudumda içtiğini, korktuğunda neye sığındığını, ettiğin duaları, kaç yastıkla yattığını. bir ben bileceğim yüzün gülse bile gözlerindeki hüznü. varsın onlar ezberlesin doğum gününü, en sevdiğin şarkıyı, filmi, yemeği. bir ben bilirim seni
seninle ölümden, yastan, aşktan ve tutkudan konuşabiliyoruz. seninle faturalardan bahsediyoruz. kaygılarımızı anlatıyoruz. seninle “hangi kırmızı kalem daha güzel bir renge sahip?” sorusu hakkında bile konuşabiliyoruz. sen benim bu dünyada dilimi anlayansın.
hepimiz bir noktada anlaşılmadığımızı düşünürüz, herkes aynı dili konuşuyor da bir biz farklı dile sahipmişiz gibi hissederiz. bunca yabancılığın arasında bana tek tanıdıksın.
seninle kedilerin pati kıvırma şekillerine bile gülebiliriz. başkasında aptalca göreceğimiz şey bizim aramızda dünyanın en zekice şeyi gibi durabilir. başkasında yadırgadığımız bizde çok yerli yerinde. biz seninle kurduğumuz o evde, içinde bulunduğumuz dünyadan ayrıldık.
her seyden o kadar hızlı vazgecen biriyim ki bi anlık fevrilikle her seyi yakar yıkarım ve hic umrumda olmadan ama su gönlümün yüzünü senden bir türlü ceviremedim
Bazı şeyleri son kez yaşadık, son kez geçtim o yoldan, son kez öptüm yüzünü, son kez baktım gözlerine, eve dönerken elimi gülümsemeyle salladım sana. O gün birbirimizin hayatlarından son kez geçtik, gençtik, bir ihtimal severdi bizi ama artık biz bu dünya için çok geçtik.