Suriyeli mülteciler, Filistinliler, Doğu Türkistanlılar, cümle mazlumlar kardeşimdir. Hepsini canı yürekten seviyorum durduramadığım bir sevgi çağlıyor yüreğimin en ince yerinde. Gözlerim doluyor onları severken. Müslüman Azeriler’i de seviyorum, bu pro israilci kaypaklardan tiksiniyorum.
Hiçbir zaman Azerbaycan’ı kardeş olarak görmedim, aynı ırktan olmamız da zerre miskal umrumda değil. %100 Türk olsun eğer zalimin karşısında Hakk’ın yanında değilse müslüman bir Uruguaylı bile kardeşim olabilir, bunlar yine olamaz. “Ancak ve ancak müminler kardeştir.”
kimse tam anlamıyla bize uymaz ve zihnimizde oluşturduğumuz o mükemmel ideallere oturmaz. en güzel uyum sivri olan yerlerimizi törpüleyerek birbirimize batmamak için çaba göstererek oluşuyor.. canın yanmasın diye kendini törpüleyen insan senin için gerçek manada bir ev’dir..
bir hüzün insana hayatının baharında gelir ve âdeta onu yüz yıl yaşlandırır. ama o, ona dünyânın hakikatini öğretir. kırıp acıtmasına rağmen öyle olgunlaştırır ki, ardından gelen her hüzne karşı artık sert bir kaya, hissiz bir dağ gibi olur insan ve güçlü yaşar, bütün
parçalanmışlığına rağmen. ama aslında kırık, bitik, tükenmiş bir güçle.
allah’a dayanmak olmasa, O’ndan yine O’na kaçmak olmasa bu dünya yaşanacak yer değil, ne onda yaşanacak ne de insanına güvenilecek yer değil. hala şu dünya için kusursuz hayaller kuran insana şaşılır.