Yürüdüğün ve yürüyeceğin tüm yolları Allah’ı ve kendini unutmadan yürümek. O yol ki, her düştüğünde elinden tutup seni ayağa kaldıracak kadar kuvvetli bir yere sahip olmalı kalbinde.
@tubzThegreat Var olabilmek için başka bir insanın varlığına elbette ki muhtacım. Yalnızca romantik ilişkiyi kastetmiyorum. Kendimi de hayatı da bir öteki sayesinde tanıyorum ve anlamlandırıyorum çünkü ve anlamlandırabildiğim kadar var oluyorum.
@tubzThegreat Yokluğunda da o şey var olmaya devam edebilir ama nasıl devam edecek? Bir öteki için “olmasa da olur ben nasıl olsa var olmaya devam ediyorum” demek, hem hayata hem de kendime dair anlamı kaybetmeme sebep olur. Anlamı kaybeden insan gerçekten var olmaya devam ediyor mudur?
Kalbimizde demlenmesi gereken duygular ve düşünceler var. Vakti geldiğinde hepsi yerini buluyor. Yarım kalan cümleler tamamlanıyor, kalbimizde asılı kalan her duygu olması gereken yere yerleşiyor. Her şeyin zamana ihtiyacı olduğunu, insan böylece anlamış oluyor.
Birinin baktığınız yerde olması, hep orada olduğunu bilmek, görüldüğünü ve gözetildiğini hissetmek. İnsanın varlığı biraz da böyle anlam kazanıyor galiba.
Kalbimin de bir besin değeri var, onu ihtiyaç duyduğu şeylerle beslemem gerek. Her gün ama her gün yeniden sürdürmem gereken bir süreç bu. Böyle bir süreç yoksa bile hayatımda, olmak zorunda. Çünkü bu olmayınca, insan kendini tükenmişliğin kıyısında buluyor.
“Ne tuhaftır ki bazen yeni bir şey keşfettiğimizde, her yerde onu görmeye başlarız. Sanırım bunun nedeni, keşfettiğimiz şey daha önce bizim için var bile değilken, artık ona dikkat etmeye başlamamızdır.”
Baktığınız her insanda kendinizi görebilirsiniz, görmeyi bilirseniz. Her insan, aynı parçaları taşır benzer oranda ve insan, insanın aynasıdır aslında.
İçimde bir şeyler mi dağılıyor yoksa her şey yerini mi buluyor, bilmiyorum. Her şeyin yerli yerinde olması için bir şeylerin dağılması mı gerekiyor, onu da bilmiyorum. Benim bilmediğimi Allah biliyordur elbet deyip O’na sığınıyorum. Başka sığınak yok çünkü, bunu iyi biliyorum.
Kalbin bir filtresi olmalı, öyle her şeyi kolayca kalbimize almamalıyız. Ne faydalı, ne zararlı bakmadan, onu rastgele besleme hatasına düşmemeliyiz. İyi ve güzel olan ne varsa, kalbimizi onlarla beslemeliyiz.
Hırslarını sevginden arındır. Elde etme arzunu çabandan arındır. Sonucu kontrol etme isteğinden emeklerini arındır. Arındır ki, tüm saflığıyla orada var olabilsin tüm meylettiklerin.
Nasibin, sahip olduğun şey değildir, sana emanet verilendir. Sen ise, nasibini sımsıkı tutarak ona ulaşacağını zannedersin. Hâlbuki nasip, avucunda tutmakla sana gelmez, avucundan bırakabilmekle sana gelir. Çünkü bir şeyi sımsıkı tutmak, o şeyin uzaklaşmasına sebeptir.