22 yaşamın son aylarındayım, bazen düşünüyorum da pişman olacağım bir çok şey yaptım bu zamana kadar, fazla temkinli, mantıklı olduğum bu zaman içinde yapmadığım onca şeye de pişman olur muyum?
23 yaşıma gireceğim, omuzlarım bana artık ağır geliyor, yaşam zor geliyor, kitaplardaki gibi değilmiş bu güzel olacağını sandığım yaşam, hayatım elimden kayıp gidiyor, ölüm çekiyor içim...
17 yaşında ben Sabahattin Ali nin bir sözüne denk düştüm "yaşamak istiyorum çünkü hikayemin sonunu merak ediyorum" gördüğüm bu yazı ardında umutlar besledim kendime, en güzel senaryoları yazdım kendime, bir gün her şey yoluna girer umudu taşıdım omuzlarımda,
Sonra içime ve hatta dışıma kapandım. Küsmek gibi bir şey.
...
Bir çeşit olmayan hayat. Zaten hiçbir şeyi kararında bırakamamak ve ortasını bulamamak gibi bir sorunum var benim. Epeyce göçebe yaşadım, sadece iki valizim oldu. Bir yığın insan tanıdım. Ama hep yalnızdım.
D. Madak
Sevilmek büyük meziyetmiş, sevilmediğini gören insanların kolladığı zamanda senin zayıf noktan olan, sevildiğini hissettiğin zamanda acaba gibi şüpheye düştüğün.Aslında insan sevilmediğinde o ilk dönemde hep şüpheye düşüyor ya doğru zamanda doğru insanlar kayıp gidiyor hayatından
Daha önce hiç bilmediğim bir benle karşı karşıyayım, sakinim, dinginim, olan her durumu kabullendim, gelecek adımlarımı ve kendimi düşünüyorum sadece ve tüm bu olanlar bana iyi hissettiriyor.
Uyuyamıyorum! Denesem de kabuslar görüyorum, onca can toprak oldu, oluyor! Sinirlerim, ben yıprandım burada, insanlarla ilişkim kalmadı, öfkeli, sabırsız biri haline dönüştüm ve tüm bunlar hiç bir şeyi değiştirmiyor.