Ülkece unutma işini ne yazık ki çok iyi beceriyoruz…
Ateş sadece düştüğü yeri yakıyor. “Biz de yanalım” demiyorum ama en azından gözümüzden söndürmek için iki damla yaş aksın. Yanmayı göze almıyorsak, yakmayalım; yaktırmayalım Nizamettin amca gibi babaların, güzel annelerimizin kalbini…
Unutmayalım ki birileri hatırlasın, adalete ışık tutsun. Uyuyanlar uyansın.
“Ben bir şey değiştiremem” demeyin, çünkü biz olursak çok şey değişir.
Uzun zamandır edit yaparken ağladığım tek video olabilir… Belki de Nizamettin amcayı gerçekten tanıdığım için, onun kalbinin acısı kalbime sıçradığı için.
Normalde böyle bir ricada bulunmam ama lütfen bu videoyu olabildiğince çok insana ulaştırın. Sessiz kalmayın, kalmayalım…
Ki babalarımızdan, annelerimizden önce bu dünyadan göçüp gitmeyelim.
#RojinİcinAdelet #rojinicinadalet
Çok da uzak olmayan bir tarihte, etrafımda çok mutlu insanlar vardı. O insanlar hâlâ var. Hâlâ bir araya gelince gözümüzden yaş gelene kadar gülüyoruz.
Ama bu insanların yaşama sevincini aldı birileri.
Evet evet, dönüp dolaşıp bir şekilde sana geliyor konu reis.
Senin bize yaptıkların geliyor.
Hani diyorlar ya “Türk insanı unutuyor abi.”
Cık… Unutmuyoruz.
İçimizde en yakınımızı kaybetmişiz gibi duygular yaşattın bize.
Ne seksenlerde doğanları bıraktın, ne doksanlarda, ne iki binlerde.
Hepimizin bir güzel ağzına sıçtın reis.
Mutlu bir evliliğim, yeni doğmuş bir oğlum var. İyiyiz biz.
Kendi halinde yaşamaya çalışan, hırsları değil hayalleri olan bir aileyizdir.
Dikkat ettik de, çok da uzak olmayan bir tarihte bir yere gideceğimiz zaman ne parasını, ne sosyolojik yapısını, ne emniyetini düşünürdük.
Giderdik sadece.
Şimdi beş bin tane şeyi hesap ettiriyorsun bize reis.
Sana bir şey diyeyim mi?
Öldürülür müyüz diye düşünüyoruz be. Evet.
Acaba bir çay içmeye oraya gidersek başımıza bir şey gelir mi diye düşünüyoruz.
Kendime ait Anadolu rock grubum vardı benim.
Hırslarımız yoktu. Herkes bizi tanısın, albüm yapalım diye kurmamıştık o grubu.
Sadece müzik yapmak, eğlenmek, hobi için yapıyorduk.
Konserler veriyorduk şehir şehir.
Kendi şarkılarımızı yazıyorduk arada. Konserlerde söylüyorduk.
Şimdi istemiyoruz.
Niye biliyor musun?
Kırdın bizim hobilerimizi. İncittin sevinçlerimizi reis.
Çok da uzak olmayan bir tarihte, burada yayınlanması için projeler geliştirir bir yerlerle görüşürdük.
Şimdi yine yapıyoruz ama hiçbir yerle görüşmüyoruz, biliyor musun neden?
Çünkü biliyoruz ki “onu” tanımadığımızdan, “şucu” olmadığımızdan kabul edilmeyecek.
Biz de başka memleketlere gönderiyoruz işleri.
Çok da uzak olmayan bir tarihte toprağımı temsil ettiğim için sevinirdim. Öyle ya, normalde başka diyarlarda temsil ettiğin şey için mutlu olursun.
Sen, ülkende iş yapamadığından dolayı ülkeni temsil ettiğin için üzüldün mü hiç reis? Ya... Bizi getirdiğin noktaya bak.
Dikkat ettim, çok da uzak olmayan bir tarihte öyle rahat konuşuyormuşum ki ben...
YouTube videolarımda, üniversite söyleşilerinde, attığım tweet’lerde... Şimdi bu yazıyı paylaşmadan avukatım 3 defa kontrol etti reis.
Susturdun bizi be.
“Susma, sustukça sıra sana gelecek.” diye meydanlarda bağırıyorduk bir ara.
Haklıymışsın be reis.
Susmadığımız hâlde bile sıra bize geliyormuş.
Susanı, konuşanı, şaka yapanı bile cezalandırdın reis.
Çok da uzak olmayan bir tarihte, senaryosu ve projesi olan genç insanlar bana mail atardı.
Ekipman verirdik, destek olurduk, yönlendirirdik.
O mailler hâlâ geliyor ama bir fark var artık reis.
Eskiden yardım istiyorlardı.
Şimdi umut arıyorlar.
Hayallerimizi çalmadın.
Çalsan kendin yapardın.
Sen hayallerimize dinamit koydun reis.
Ama işte, bir bunu yok edemedin.
Allahtan o dinamitin fitili uzun.
Hepimiz biliyoruz ki patlamadan bitecek.
Belki biz tadına varamayacağız ama, en azından çocuklarımız gülecek.