Eskiden daha çok şey hissederdim sanki,
Şimdi duygularım bile yorulmuş gibi.
Ne sevincim eskisi gibi uzun sürüyor,
Ne de üzüntülerim tamamen geçiyor.
Arada bir yerde kaldım uzun zamandır,
Ne tamamen iyi ne de tamamen kötü.
Çok şey anlatmak istiyorum ama yorgunum.
Beynim yorgun,
Bedenim yorgun,
Bunca şeyi affeden kalbîm yorgun,
Heveslerim yorgun,
İyimserliğim yorgun,
Konuşarak anlaşmaya olan, inancım dahi yorgun artık….
Nasıl mıyım?
hep düşünüyorum, uyku düzenim
yok, yalnız hissediyorum, her şeyi
kafama takıyorum iyiyim diyorum
ama hiç iyi değilim, kendimi
anlatamıyorum anlatmakta
istemiyorum içim dolu ama
susuyorum sadece yorgun..."
Kırılan her bir parçasının hesabını sormak, aynı acıyı onun da kalbine kazımak istiyor ruhum... Lakin olmuyor. Önümde öyle aşılmaz duvarlar, öyle büyük engeller var ki; içimdeki bu çığlık, yine sadece kendi duvarlarımda yankılanıyor
İnsan bazen sadece aramak, içindeki tüm fırtınayı tek bir nefeste onun üzerine salmak istiyor. Kendi canı nasıl yandıysa, karşı tarafın da öyle paramparça olduğunu görmek, adaleti kendi elleriyle yazmak istiyor.