Net met veel verbazing naar het NOS 18:00 journaal gekeken. Daarin gebeurde het volgende. De presentatrice zegt: “we hebben de beelden voorgelegd aan Forum voor Democratie”. Vervolgens kom ik in beeld. Ik reageer daar echter NIET op beelden, maar op een vaag verhaal dat mij op dat moment werd voorgehouden door nogal opgefokte journalisten.
Ik had op dat moment geen kennis van de documentaire of de ernst van de situatie.
Door deze misleidende voorstelling van zaken wordt de indruk gewekt dat door mij geen probleem wordt gezien in hetgeen in de documentaire wordt getoond. Het tegenovergestelde is het geval, zoals ook blijkt uit het directe royement dat FVD heeft uitgevaardigd richting betrokkenen.
Ik verwacht dat deze onjuiste voorstelling van zaken gerectificeerd wordt in het NOS 20:00 journaal en dat de door FVD genomen stappen ook gepaste aandacht krijgen.
Jan Boesten (filmmaker en goede vriend); "Wat er in de wereld gebeurt raakt me diep. Vaak voel ik me woedend en machteloos. Met deze AI-film, Still Lives, doe ik het enige wat ik kan: iets maken. Misschien is het een druppel op een gloeiende plaat, maar het is mijn druppel. Ik zou het fijn vinden als je hem bekijkt en, als hij je raakt, doorstuurt. Een reactie stel ik op prijs." https://t.co/OQxU5j5fPr
Maandag 18 mei 2026. Zes uur ’s avonds. Zolang ik me fysiek niet te druk maak, is de hitte draaglijk. Geen huis te zien in de glooiende, geelbruine omgeving, die een paar weken geleden nog groen was en die me nu met een gevoel van weemoed aan Afrika doet denken, waar ik me in een vorig leven verstrooide—ik verhaal erover in Onbevlekte perceptie—met het verlossen van twee vrienden uit de beruchte Chikurubigevangenis in Harare, de hoofdstad van Zimbabwe. Geen leeuwen, olifanten of giraffen om me heen, maar achter me, in een met een eeuwenoude muur omheind weiland, grazen limousinkoeien, het geklingel van de bel om de nek van een van die koeien het enige geluid dat af en toe de stilte verstoort. Een paar honderd meter voor me cirkelen twintig, dertig gieren en om me heen raast Boris de kleine terriër. Stof stuift op van onder zijn pootjes en hij compenseert de combinatie van hitte en fysieke drukte door telkens weer in het water in de trog te springen, te gaan liggen, uit de trog te springen en naast me zijn natte vacht uit te schudden. Ik uh… ik vind het prima. Het diertje verdient zijn pret nadat hij vanmorgen urenlang braaf naast ons lag in een politiebureau in Salamanca.
Verder lezen? Dit is de link: https://t.co/TvX3Kaqfyx
Regen roffelt op het doek van mijn tent. Het bliksemt en dondert. Bij het licht van de Petzl op mijn hoofd lees ik delen van Adayfi’s boek opnieuw. Bladzijde na bladzijde kijk ik machteloos toe hoe Adayfi van zijn menselijkheid wordt beroofd en hoe hij ervoor vecht zichzelf te blijven. Toch leest het boek niet als een aanklacht; het leest als een heldenepos zonder dat Adayfi zich als held in het voetlicht plaatst.
Een stukje tekst uit mijn nieuwste korte verhaal.
Lees het hele verhaal hier: https://t.co/ZV03SP5jNh
# 32 Guantánamo …
Fluitende vogels wekken me. Het lijkt of we ons hebben verslapen. Dan besef ik dat het geen vroeg zonlicht is dat door het doek van onze tent filtert maar laat maanlicht.
Rond het middaguur vertrokken Heidi en ik gisteren uit Nederland, waar we meewerkten aan de opnamen van de film Hanna van Hendrik en waar ik in wat podcasts te gast was. Bij Antwerpen belandden we in zoveel file dat we pas laat in de middag echt onderweg waren. Brussel, Bergen en via binnenwegen naar Vervins, in Frankrijk. Door naar Villiers-Cotterêts, waar een als slaaf geboren Franse edelman en generaal in 1802 vader werd van de latere schrijver Alexandre Dumas, en vandaar naar Meaux, waar we de rivier de Marne overstaken. Tuf, tuf naar Melun, waar we de rivier de Seine overstaken, en door naar het bos van Fontainebleau, waar we halt hielden tussen een door de volle maan spookachtig verlichte rotspartij.
Verder lezen? Klik hier 👇 https://t.co/ZV03SP5jNh
Ieniemienie is inmiddels al aardig opgeknapt. Haar oogjes zijn weer open en gelukkig niet meer constant ontstoken. Drie keer per dag maak ik ze nog voorzichtig schoon, maar het verschil met de eerste dagen is enorm.
Nauwelijks in staat te lopen, sjouwde ik die avond een koffer van jurylid Goedele Liekens naar haar auto. Afstandsbedieningen waren een noviteit destijds en omdat ik ook een zwak heb voor mensen met humor lukte het me ondanks de pijn in mijn enkel niet mijn lachen te onderdrukken toen de waarschuwingslichten van Liekens’ Saab plotseling knipperden en zij in haar Belgische accent opmerkte: “Ah, hij herkent mij.”
Uit mijn nieuwste korte verhaal, verder lezen? Dit is de link https://t.co/JwDDFHt5nQ
Nieuw kort verhaal: Wat een pret …
Bloedend zit ik op mijn knieën in het zand. Een stier, bloed aan een van zijn horens, staart me bewegingloos aan. Eén hand op de wond in mijn buik hef ik mijn andere hand om iemands aandacht te trekken en mijn gedachten dwalen naar hoe ik ooit met presentator Myrna Goossen en een babyolifant in Rotterdam een voordeelactie van het warenhuis Ter Meulen inluidde.
Verder lezen? Dit is de link: https://t.co/JwDDFHt5nQ
Dit is Ieniemienie.
We hebben haar in de campo gevonden tijdens een avondrondje met Boris de kleine terriër.
Ze is nog maar een paar weken oud en duidelijk veel te klein om op eigen houtje rond te zwerven.
Ik ben meteen begonnen met het verzorgen van haar ontstoken oogjes. 🐾
#26 The Mountain Won’t Come to Mohammed …
Shamelessly, I belt along to Creedence Clearwater Revival’s Looking Out My Back Door, proud that I managed to connect my phone to the car radio without Heidi’s help. Until recently, I had an iPod—I think it was. Using my computer, I bought classical music and songs from the ‘60s and ‘70s from a digital store, which Heidi—my wife, Dutch, like me—sorted into two playlists and copied onto my iPod. With a small cable, I connected the thing to the car radio. I selected a playlist, then Random, and … music. But iPod is history. I make do with Spotify now, and Spotify is algebra to me, though I realize I am making progress when I hear myself belt, “Bother me tomorrow; today, I’ll buy no sorrow.”
I also realize I am driving through a whiteout rather than fog.
Want to read more? This is the link: https://t.co/JtdwgFzEyh
Wildkamperen met drie strikes …
Verbaasd staar ik naar een zuil met daarin een klein beeldscherm. Naast de zuil een slagboom, achter die slagboom een grindveld waarop een paar campers staan. De tekst op het beeldscherm is lastig te lezen, maar ik begrijp dat ik een pasje toegestuurd krijg als ik via het internet een account aanmaak en een borg betaal. Zolang er voldoende saldo op mijn account staat, opent dat pasje op talloze locaties in Europa slagbomen voor grindvelden. Per nacht die ik op zo’n grindveld doorbreng, zal het saldo op mijn account met een bepaald bedrag teruglopen. Naast te zorgen dat er voldoende saldo op mijn account staat, lees ik verder, heb ik maar één verplichting: ik dien een toilet bij me te hebben. Als tijdens een van de regelmatige controles op een grindveld blijkt dat ik geen toilet bij me heb, dien ik het grindveld te verlaten.
Verder lezen? Dit is de link: https://t.co/qPyXxcP0a4
Dag na dag wandelde ik over invasiestranden of schuifelde ik over het gras van een oorlogskerkhof, worstelend met een gevoel van verdriet en schuld dat voortvloeide uit de vraag of het Europa dat ik zich zag ontwikkelen het Europa was waarvoor voornamelijk jongemannen vierenveertig jaar eerder bereid waren geweest te sterven.
Was het verraad te breken met de maatschappij waarin ik leefde of was het verraad er deel van uit te blijven maken?
Uit het boek “Onbevlekte perceptie” https://t.co/wmEhEn6DVC
Hondenpoep en criminelen …
“Ik ga ervan uit dat je dat zo opruimt,” hoor ik achter me een man in het Spaans zeggen. Ik haal mijn hand uit het hondenpoepzakje waarin ik die hand zojuist stak, vouw het zakje terug ...
Verder lezen?: https://t.co/pdANxEZkN4