موضوع مقاله نیویورک تایمز در مورد سدها و رابطهاش با پایگاه موشکی که از دیشب بر سرزبانها افتاده این است که آیا بخشی از سدها و طرحهای انتقال آب ایران، علاوه بر اهداف عمرانی، برای تأمین آب و برق تأسیسات زیرزمینی موشکی ساخته شدهاند یا نه؟
طرف اسراییلی که نقش محوری در مقاله دارد دنی سیترونویچ @citrinowicz است.افسر بازنشسته اطلاعات نظامی اسرائیل که ۲۵ سال در ساختار اطلاعات دفاعی اسرائیل خدمت کرده و ریاست بخش ایران در واحد تحقیقات و تحلیل اطلاعات نظامی را بر عهده داشته است.
وی در این گزارش مهمترین استدلال امنیتی را مطرح میکند یعنی ایجاد زیرساخت مستقل آب و برق برای تأسیسات موشکی ایران با هدف «تداوم عملیاتی».
نیما شکری همپوشانی میان محل سدها و نقاط مورد حمله را مطرح کرده است.
آقاکوچک احتمال تأثیر ملاحظات نظامی بر یک پروژه انتقال آب را مطرح کرده و سیترینوویچ توضیح داده است که چرا تأسیسات موشکی ممکن است به منابع مستقل آب و برق نیاز داشته باشند.
اظهارات کوثر، ندیمی و طاهباز، موضوع را به فعالیتهای محیطزیستی، بازداشت فعالان و مناطق حفاظتشده پیوند میزند.
البته این افراد مستقیما پیشنهاد حمله به سدها را نداده اند اما اظهارات آنها در کنار اظهارات یک مقام سابق اطلاعاتی اسرائیل، به بازتعریف زیرساختهای غیرنظامی ایران در قالب اهداف بالقوه نظامی برای روایت نهایی کمک کرده است.
نام کاوه مدنی و مراد طاهباز هم در میان اظهارنظرکنندگان هست و در مقاله حضور دارند اما این دو تن فرضیه سدهای نظامی را تأیید نکردهاند.
ردیف بالا از راست به چپ: نیکآهنگ کوثر، فرزین ندیمی، نیما شکری، امیر آقا کوچک،
ردیف پایین از راست به چپ: صنم ماحوزی، دنی سیترونویچ، کاوه مدنی،مراد طاهباز
نتانیاهو میتواند با درنظرداشتن منافع کاملا شخصی و جلب بیشتر حمایت، خود را لژیون، اجیر با باستیون غرب بنامد و بگوید هرکس نمیگذارد من در قدرت بمانم بربر است اما کُمیتِ ادعای اینکه آنهایی که اکنون با آنان سرشاخ شده، بربرند میلنگد. در تاریخ یهود، بربر واقعی همانهایی بودند که اکنون نتانیاهو میخواهد به انها بقبولاند که سرباز خوب آنهاست.
در سال ۱۴۹۲ این پادشاهان کاتولیک اسپانیا و پرتغال ۱۴۹۷بودند که یهودیان را از سرزمین خود اخراج کردند و این سرزمینهای اسلامی امپراتوری عثمانی بود که به انها پناه داد.
درحالیکه یهودیان در انگلستان۱۲۹۰، فرانسه۱۳۹۴، اسپانیا و بخشهایی از اروپای مسیحی با اخراج، مصادره اموال، اجبار به تغییر دین و کشتار روبهرو بودند، این سرزمینهای اسلامی بود که پناهگاه آنان شد.
مردمانی که امروز در ادبیات سیاسی نتانیاهو و متحدانش به دلیل اینکه نمیخواهند تحت اشغال و اعمال جنایت باشند، «بربر» خوانده شوند، روزگاری به یهودیان پناه دادند؛ حال آنکه بخشهایی از همان جهان اروپایی که امروز مدعی نمایندگی تمدن است، قرنها آنان را طرد و آزار کرد و سرانجام در قلب اروپای مدرن، نازیسم پروژه نابودیشان را در مقیاسی صنعتی به اجرا گذاشت.
بربرها به غارت اموال، تجاوز و رویبرتافتن از هر تعهد و قانونی شهره بودند، اکنون چه کسی است که نه به تعهداتش، نه به قوانین، نه به دادگاههای بینالمللی و گزارشهای مستند سازمان ملل و حتی توصیههای متحدانش(درباره کرانه باختری و توسعه شهرکها) اعتنا نمیکند؟
با وجود تهدید رسمی به هدفگذاری برای نابودی تمدن بشری در ایران و تجزیهاش و نیز وجود حرامیان توجیهگر جنایتی همچون این گونه، ایران میبایست با اعلام آشکار، به "هر نوع" حادثهای در تأسیسات و زیرساختهایش پاسخی زیرساختی با پیامدهای بینالمللی و بدون اغماض بدهد؛ چارهی دیگری نیست.
نیویورکتایمز امروز گزارشی کار کرده که برخی سدها و نیروگاههای ایران برای پشتیبانی سایتهای موشکی استفاده میشن و درواقع آمادهسازی کرده ��رای حملات زیرساختی. پاسخ اینه که از نظر ما هم همه تاسیسات نمکزدایی و نیروگاهها در جنوب خلیج فارس، اردن و اسرائیل کاربرد پشتیبانی از دشمن دارن.
سدهای ایران، هدف بعدی؟ وقتی برای حمله به زیرساختها دلیل میتراشند. ظاهراً بعد از نیروگاهها و تأسیسات انرژی، حالا نوبت سدهای ایران است!
نیویورک تایم�� در گزارشی تازه به قلم اریکا سولومون و صنم ماحوزی، فرضیه عجیبی را مطرح کرده است: شاید سدها و پروژههای انتقال آب ایران، نه برای تأمین آب و توسعه، بلکه برای پشتیبانی از شهرهای موشکی ساخته شدهاند! مبنای این ادعا نیز شباهت جغراف��ایی محل برخی سدها با مناطقی است که آمریکا و اسرائیل در حملات اخیر هدف قرار دادهاند. گزارش برای تقویت این فرضیه سراغ کارشناسان نظامی، از جمله یک تحلیلگر سابق اطلاعات نظامی اسرائیل و پژوهشگری از مؤسسه واشنگتن، رفته است.
البته نویسندگان میپذیرند که این ارتباط اثبات نشده است. اما چه اهمیتی دارد؟ کافی است چند نقطه روی نقشه به یکدیگر نزدیک باشند تا برای سدهای ایران هم مأموریت موشکی کشف شود!
خطر این گزارش را باید در فضای بزرگتری دید. در ماههای گذشته، تهدید به نابودی زیرساختهای حیاتی ایران، از نیروگاهها تا تأسیسات انرژی و آب، آشکارا در دستور کار جنگ روانی و فشار نظامی آمریکا قرار گرفته است. اکنون چنین گزارشهایی میتوانند خوراک تازهای برای محافل جنگطلب آمریکایی و حلقههای امنیتی نزدیک به اسرائیل فراهم کنند: اگر بتوان سدها را بخشی از زیرساخت موشکی ایران معرفی کرد، یک گام به توجیه حمله به آنها نزدیکتر شدهاند.
مسئله فقط یک مقاله نیست. این همان فرایند خطرناک تبدیل زیرساختهای غیرنظامی به اهداف بالقوه نظامی از طریق تولید روایت امنیتی است. امروز گفته میشود سدها احتمالاً به شهرهای موشکی خدمات میدهند؛ فردا ممکن است همین احتمال برای مشروع جلوه دادن بمباران آنها به کار گرفته شود.
وزارت امور خارجه ایران باید فوراً به این گزارش و پیامدهای آن واکنش نشان دهد. فعالان محیطزیست و متخصصان آب نیز نباید سکوت کنند. منتقد سیاستهای مخرب سدسازی بودن یک چیز است و اجازه دادن به اینکه سدها و شبکههای انتقال آب به بهانه کارکرد احتمالی نظامی در معرض حمله قرار گیرند، چیز دیگری.
نباید اجازه داد محافلی که پیشتر نابودی زیرساختهای ایران را تهدید کردهاند، این بار با چند نقشه و یک فرضیه اثباتنشده، برای حمله به سدهای کشور توجیه بتراشند.
ترامپ پس از شکست انتخاباتی بهدنبال پیروزی است و به دیپلماسی با ایران اعتقادی ندارد. آمریکا تا آستانه حمله پیش رفت، اما فشار کشورهای خلیج فارس و ترکیه مانع شد. ترامپ فعلاً صبر میکند، ولی حمله را قطعی میداند؛ مسئله فقط زمان است. رئیس موساد هم به همین دلیل در واشنگتن است.
دو سال پیش، پیش از جنگهای دوازدهروزه و چهلروزه، مطلبی درباره جنگ قادسیه و روایت آن از نگاه ای��انیان، بر پایه منابع غیراسلامی نوشتم. استقبال و همدلی طیفهای گوناگون سیاسی، از داخل تا خارج کشور، نشان داد که قادسیه هنوز در حافظه تاریخی ایرانیان، نماد شکست در برابر تجاوز خارجی است.
طنز تلخ ماجرا اینجاست که در دو سال گذشته، دقیقاً همین هویت ملی هدف حمله دولت اسرائیل و دستگاه پروپاگاندای آن قرار گرفت.
از یک سو، با جعل وطنخواهی و ترویج «صهیوپهلویستی»، نسخهای تقلبی و مبتذل از ملیگرایی ایرانی ساختند تا جامعه را در برابر تجاوز خارجی و خطر تکرار قادسیه بیحس کنند؛ و از سوی دیگر، نمادهای واقعی ایران را زیر آتش بردند.
امروز بیش از همیشه روشن است که آنچه ایران را حفظ کرده، تنها موشک، توان نظامی یا دیپلماسی نبوده است. پشتوانه همه اینها همان هویت ملی ریشهداری است که از مرزبندیهای سیاسی و ایدئولوژیک فراتر میرود.قادسیه نماد شکست ایران در برابر تجاوز بود؛ اما آنچه امروز مانع تکرار قادسیه شده، همان ایرانخواهی اصیلی است که میخواستند نابودش کنند.
#NeverAgain 😁
ایشان را عمدتاً از این جهت میشناسم که از جمله کسانی بود که از حمله نظامی به ایران حمایت کرد. نظر دقیقی هم درباره سطح علمیشان ندارم. هرچند در هفتههای اخیر با چند نفر از دوستان که سابقه همکاری مستقیم با ایشان داشتهاند ملاقات داشتم و نظرشان را ترجیح میدهم بازگو نکنم.
اما اصل حرف این توییت، تفاوت دانشگاه و صنعت است.
چند هفته پیش از بازگشت به ایران، با یکی از اساتید کامپیوتر استنفورد ملاقات داشتم که قبلاً در دانشگاه دیگری استادم بود. بحث به دنیای هوش مصنوعی کشید و عجیب که حتی با ابتداییترین اصول عملی کار در این حوزه آشنا نبود و مدام همهچیز را به فضای آکادمیک و مقاله و تحقیق برمیگرداند.
این روزها همه سعیام این است که این نکته را به جوانترها بگویم که ایران برای پیشرفت، به «آقا/خانم دکتر» نیاز ندارد. متاسفانه مدرک و عنوان دانشگاهی، در اکثر اوقات پوششی برای پنهان کردن توانمندی افراد است. بدنه ادارات و سازمانهای ما هم پر است از همین قشر که امیدوارم دی�� یا زود جایشان را به کسانی بدهند که تجربه واقعی صنعت و کار اجرایی دارند.
ما سالها دانشکده هوافضا و تعداد زیادی دکتر در این رشته داشتیم، اما کسی که موشک ایران را در میدان توسعه داد، حسن طهرانیمقدم بود.
تحریم را میشود دور زد ولی محاصره را باید شکست. حتی به قیمت تلفات انسانی زیاد و نابودی چند زیرساخت! همین الآن هم دیر شده! زیاده از حد شوخیاش گرفتهاند.
تلاش مستمر بخشهایی برای التهاب آفرینی داخلی منطبق بر خواست عملیاتی دشمن، قرینهای قابل پیگیری در نفوذ است که البته در کنار تداوم هدایت وزارت اطلاعات با سرپرست معنای عمیقتری نیز مییابد.
سخنرانی اخیر روبیو در انجمن فدرالیست یکی از قابلتاملترین سخنرانیهای این جریان بود. از عنوان همایش سالانه یعنی:«۲۵۰ سال استثناگرایی آمریکایی» که بگذریم، تناقضهای روبیو یکی دوتا نیست.
تناقض روبیو با فیگور ضد چپی که میگیرد آنجاست که به زنده بودن روح مارکس و نفوذ فرهنگی چپ انتقاد میکند اما خودش از منطق چپگرای آنتونیو گرامشی استفاده میکند که میگفت قدرت محصور در تصرف دولت و ابزارهای اجبار نیست وبه تسلط بر ذهن و باور مردم هم نیاز دارد به عبارت دیگر وقتی چپ از این روش برای حاکمیت مطلق خودش استفاده کند، ��فوذ تمامیتخواهانه ایدئولوژیک است اما اگر روبیو آن را توصیه کند، مبارزه مشروع برای بازپسگیری نهاد دانشگاه، رسانه و قضایی است.
تناقض با قیافه ضد فاشیستی که میگیرد، آنجاست که از حاکمیت ملی دفاع میکند، اما حدود آن را برای دیگران به رسمیت نمیشناسد یعنی با زبان لیبرالیسم از آزادی، قانون و حاکمیت ملی دفاع میکند، اما وقتی پای منافع آمریکا به میان میآید، با ابزار استثناگرایی، به منطق فاشیستی و راست اقتدارگرای کارل اشمیت میرسد.
تناقضش با مخالفتش با مشی گلوبالیسم هم آنجاست که جهانیگرایی را نقد میکند، اما دل در گروی رهبری جهانی آمریکا دارد.
اینهم نقلقولی است که روبیو در سخنرانیاش استفاده کرد:
«برای مردانی که شمشیر در دست دارند، از قانون نگویید.» مصداق این تفکر و چرایی تناقض را خودتان بگویید!
یک لا قبا یک حقیقت است! کسانی که یک لا قبا با خر و قیچی وارد سیاست شدند و با اجرای رانتی ترین سیاستهای اقتصادی(ارز ترجیحی، وام رانتی به اسم سرمایه در گردش، غارت انرژی به اسم مقابله با تورم و کمک به مردم و زمین خواری) به دهها میلیارد دلار ثروت رسیدند؛ ثروتها را به امارات و غرب انتقال دادند و حالا برای حفظ پولهای کثیفی که از بیت المال برداشتهاند و باعث فقر مردم شده است، بدنبال ترساندن ملت از دشمن شکست خورده، کرنش در برابر امارات و تسلیم کشور هستند.
تورم 100 درصدی و رشد اقتصادی منفی 10 درصدی؛ حاصل مدیریت یک لا قباهای سابق است!