Marquez, Yüzyıllık Yalnızlık eserinde 150 sayfa boyunca uzunca betimlediği, her detayıyla en ince ayrıntısına dek anlattığı karakterini aniden; “Bir salı günü öldüğünde yağmur başladı” diyerek öldürür. Hayatın kendisi gibi. Ne kadar uzun yaşamış olursan ol aniden bitecek hikayen.
Sakin bir sabaha uyandım. Tütsünün kokusu dolaşıyor, kahvem elimde, arka planda Daylight çalıyor. Hayat bazen sadece böyle huzurlu anlarda yumuşuyor. ✨
kendi ekseninde yürüyen insanlara hayranım. ne başkasının sözüne tutunur ne de hayatına göz diker. içlerinde kıskançlık yeşermez, dedikodu barınmaz. yolları duru, duruşları sakindir. çünkü insan, başkasının gölgesine değil, kendi içindeki ışığa yaslanır.
“bu aralar sahiden her şey güzelleşiyor mu yoksa dünyayla aram mı iyileşiyor” şaşkınlığı. cevabını beklemiyorum bile, bunu sormak bile yetiyor, güzel dallarından bir çiçek alıp ilerliyorum.