Yüreğim tıkanıyor sanki.
Sadece bedenim değil, ruhumun en derin köşesi bile nefessiz kalmış gibi ağır.
Savaşmaktan da, anlamaya çalışmaktan da, bir çıkış yolu aramaktan da vazgeçtiğim o noktadayım.
Artık hiçbir şey için gücüm
kalmadı. O kadar uzun zamandır içimdeki fırtınayla, zihnimde yankılanan o acı seslerle tek başıma dövüşüyorum ki, en sonunda dizlerimin üzerine çöktüm. Direnmek, ayakta durmaya çalışmak,
"geçecek" diye kendimi
kandırmak bile bir yük haline geldi.