شرایط یه طوریه که از خدامه بیان بگن شما دیگه اجازه نداری کار کنی حالا از هر جای از هر سازمانی، و من بگم اخیش و اینطوری دیگه پیش خودم شرمنده نیستم که من خسته شدم یا شرایط تخمی بود یا نتونستم، پیش خودم میگم نذاشتن دیگه، جلو بقیه هم نمیگم کم اوردیم. ای کاش بیان ببندنمون.
بعد نکته جالب اینجاست در همون مجموعهای این دوستمون مشغول که البته مال باباشه، ایشون creative director هست و یه پوزیشن art director هم داره اون مجموعه و من موندم کی کار کی رو انجام میده
من یکی از قربانیان این سیستم اموزشی هستم جدی.
از کلاس پنجم ابتدایی تا دوم دبیرستان کلاس زبان رفتم به صورت ترمیک با همین کتابها هیچی به هیچی، وقت و پول به فنا رفت. نه من کل اون بچههایی که بودیم تو اون آموزشگاهها همه همین بودیم.
نظر نامحبوب من در مورد زبان اینه که موسسهها و کلاسهای گروهی خیلی طولش میدن.
مخصوصا در مورد بچهها انقدر فرصتسوزی میکنن که عملا پنجرهی یادگیری بسته میشه و اون استعداد شگرف بچه برای زبان آموزی هدر میره.
این به اصطلاح برندایی که لباس میزنن به اصطلاح طراحی میکنن، چرا سایزبندی ندارن طرف شلوار زده فقط سایز ۴۲ و ۴۴ و مثل اینکه فروشش هم خوبه، بقیه برندا کس خل هستن سایز بندی میزنن. شهر که خلوت میشه قورباغه ۷ تیر کش میشه. کسشررررررر