İnsanın en çok kendisi olması gereken yaşlarda,En önemli virajlarda direksiyonun başına geçememesi ne acı…Yol senin, ömür senin;ama ellerin direksiyona hiç değmiyor.Hayat seni arka koltuğa oturtuyor;sana da çizilmiş rotayı camdan dışarı bakar gibi sessizce izlemek kalıyor…
Ağladım..
Üzgün olduğum için değil hayatımın aslında sadece bir mücadeleden ibaret olduğunu fark ettiğim için. Koşullara direniyorum, kayba, yorgunluğa, insanlara,sorunlara,korkulara karşı duruyorum.Her an her durumda savaşmak ve sabretmek zorundayım çünkü başka bir seçeneğim yok