หม่าลี่หยาง

[หม่าลี่หยาง @HH3_Liyang]

@HH3_Huihui @HH3_NPC ฝ่ามือลูบเส้นผมคนน้องอย่างเบามือ
ถนุถนอมเช่นวันวาน

หวนนึกถึงวันเก่าที่มีร่วมกัน
สุขทุกข์ที่ผ่านพ้น

อยากหยุดช่วงเวลาเอาไว้แค่นั้นตลอดไป
"ทำได้สิ มันต้องมีวิธี"

[หม่าลี่หยาง @HH3_Liyang]

@HH3_Huihui @HH3_NPC ราวเป็นใบ้ไปชั่วขณะ
เพียงสัมผัสอ้อมกอดนั้น ลูบแผ่นหลังแผ่วเบา
จดจำสัมผัสเอาไว้คล้ายอยากให้ติดตามไปจนวาระสุดท้าย

"เป็นไปได้สิ"
เขายิ้มให้น้องน้อยของตน ลูบศีรษะแผ่วเบา

[หม่าลี่หยาง @HH3_Liyang]

@HH3_NPC @HH3_Huihui ลี่หยางมองสองร่างตรงหน้า
บทสนทนานั้นยิ่งทำให้ดวงตาหม่นหมองยากจะเข้าใจ

ไม่มีสิ่งใดที่เขาทำได้เลยจริงๆ...

[หม่าลี่หยาง @HH3_Liyang]

@HH3_Huihui @HH3_NPC กลับจากห้องอักษร
นั่งลงมองเงียบงัน

“…”

[หม่าลี่หยาง @HH3_Liyang]

[ หลังเหตุการณ์ EP.5 ]

ยามสาย

ผีเสื้อขยับปีกโบยบิน

เป้าหมายคือวั่งซู
เป้าหมายคือผู้ที่ถูกกักขัง

สีของมันเป็นสีขาว
แฝงด้วยปราณเทพเจือจาง

@HH3_NPC

[หม่าลี่หยาง @HH3_Liyang]

@HH3_NPC มองหม่าอี้เฉิงที่ทรุดลง
มองเลือดที่เริ่มไหลเจิงนอง

เพียงเพราะเสี้ยวความโกรธ

“ท่านพ่อ…ข้า…ไม่ได้”
ฝ่ามือสั่นเทา เท้าขยับถอย

หม่าลี่หยางวิ่งจากไปทิ้งผู้ให้กำเนิดไว้เบื้องหลัง และไม่หวนกลับคืนมาอีก

[หม่า��ี่หยาง @HH3_Liyang]

หลังจากทราบข่าว การหายตัวไปของอี้หลง

วันนั้น…

หม่าลี่หยางขอเข้าพบหม่าอี้เฉิงผู้เป็นบิดาเป็นการด่วน

“ท่านพ่อ ตอนนี้อี้หลงน่าจะตกอยู่ในมือฝั่งมารแล้ว”

@HH3_NPC

[หม่าลี่หยาง @HH3_Liyang]

@HH3_NPC จะทำลายอี้หลง?

สิ้นคำปราณเย็นของหม่าลี่หยางปกคลุมทั่วห้อง คมดาบปราณสะบัดพุ่งเป้าที่หม่าอี้เฉิงทันที

แม้ในเสี้ยววินาทีที่ได้สติ
คมดาบเบี่ยงออก

แต่สายเกินไป…

ฉึก!! เคร้ง!

[หม่าลี่หยาง @HH3_Liyang]

@HH3_NPC ดวงตานั้นฉายแววไม่เข้าใจ คิ้วเรียวขมวดเข้าหากัน กายหยัดยืน

“หากไร้ซึ่งคัมภีร์เทพสยบฟ้า...การมีอยู่ของมารสยบพิภพก็จะไม่เป็นที่ต้องการอีกต่อไป”

“เหตุใดท่านยัง!?….”
ไอเย็นค่อยๆเริ่มลุกลามจากพื้น

[หม่าลี่หยาง @HH3_Liyang]

@HH3_NPC “สถานการณ์ตอนนี้สุ่มเสี่ยงเกินไป”

“ข้ามีสิ่งนึงที่อยากขอก่อนท่านจะไป”

“ท่านพ่อ...” เข่าสองข้างแตะลงที่พื้น

“ได้โปรดทำลายข้าทิ้ง”

[ราชามารลู่อี้หาน @HH3_NPC]

จะมีวันหนึ่งของทุกปีที่หม่าอี้หลงมักจะออกจากสำนักไปที่เดิมซ้ำๆ

เข้าเมืองเดินไปเรื่อย���ปื่อย
เข้าร้านสุรา สั่งสุราดีมาสักขวด

และเดินเรื่อยเปื่อย
จนถึงผาคืนใจ
+

[หม่าลี่หยาง @HH3_Liyang]

@HH3_Huihui @HH3_NPC ลี่หยางสังเกตเห็น ท่าทาง ใบหน้าของเจียงฮว๋าหลิงฮุ่ย

ไม่เข้าใจสิ่งที่กล่าว…มีเพี���งเป็นกังวลอยู่เต็มอก

สมบัติมาร?

“เจ้าหมายถึงอะไร?”

[หม่าลี่หยาง @HH3_Liyang]

[ หลังเหตุการณ์มารบุกที่วั่งซู ]

เป็นหม่าลี่หยางเก็บตัวเงียบไม่ได้ออกมาให้ผู้คนพบหน้า

��ีสิ่งนึงที่ผู้เก็บตัวครุ่นคิด สิ่งนั้นทำให้จิตใจฟุ้งซ่าน
พาร่างมาหยุดตรงหน้าห้องหม่าอี้หลง สีหน้าเรียบนิ่งไม่ฉายสิ่งใด

หากเป็นยามปกติลี่หยางคงเข้าไปในทันทีโดยไม่ลังเล

+

[หม่าลี่หยาง @HH3_Liyang]

@HH3_Huihui @HH3_NPC นามนั้นทำให้ลี่หยางหยุดคิดไปครู่นึง

"เหลวไหล..."

"เจ้ากำลังมีครรภ์ หน้าที่ที่ดีที่สุดคือการปกป้องตนเองและบุตร จะพูดว่าไร้ประโยชน์ได้อย่างไร"
เขามองเจ้าที่ยังไม่หายบาดเจ็บดี ไหนเลยจะยังโทษตนเองเช่นนั้นอีก

"ออกมาตากลมเช่นนี้จะล้มป่วยเอา"
น้ำเสียงเรียบปะปนความเป็นห่วงอยู่มาก

[หวู่เฉินซี (หลังจอเป็นวัยรุ่นสองขีด) @HH3_ChenXi]

https://t.co/feLpWUXHfn

เสี้ยวหนึ่งในจารจำ

[เกาหรวนโง่งม]

[หม่าลี่หยาง @HH3_Liyang]

@HH3_Huihui @HH3_NPC หม่าลี่หยางยกยิ้มให้กับภาพตรงหน้า
เจ้าปลาตัวน้อยเคียงคู่กับคนที่รัก

สุขทุกข์ ล้วนอยู่ในสายตา

รอยยิ้มนั้น ทำเขายิ้มตาม
ความสุขนั้น เขาย่อมสุขด้วย

“….”
เพียงนั่งมองไม่ขยับไปไหน

[หม่าลี่หยาง @HH3_Liyang]

@HH3_Huihui @HH3_NPC เจียงฮว๋าหลิงฮุ่ยพบเขาระหว่างทางเดินกลับห้อง

ลี่หยางยังคงการแต่งกายเรียบง่ายดั่งเช่นทุก��รั้ง
แต่ใบหน้าหม่นหมองคล้ายเหนื่อยล้า

แม้จะมีรอยยิ้มประดับขึ้นมาแล้วก็ตาม

“ดึกแล้ว...ยังมินอนหรืออาฮุ่ย?”

[เจียงฮว๋าหลิงฮุ่ย @HH3_Huihui]

[拜堂 ◦ กราบไหว้ฟ้าดิน]

ช่วงระยะอันโกลาหลที่สามารถสงบลงได้ชั่วคราว หลังผ่านพ้นการประชุมจตุภาคี ในเวลาที่ยังเหลือก่อนถึงการประลองกระชับมิตร

ยังมีงานมงคลน่ายินดี
ให้พอได้พักหายใจสักวันหนึ่ง

พิธีกราบไหว้ฟ้าดินระหว่าง @HH3_Zhaowei และ @HH3_Huihui ถูกจัดขึ้นอย่างเรียบง่าย

งดงาม