(หวู่ซุน) เฟิงหลาง

ราชานักรบหมาป่าทมิฬแห่งหวู่ซุน

โลหิตบูชาแด่เทพีสงคราม
คมเหล็กแลวิญญาณ แด่เทวีแห่งพงไพร

[(หวู่ซุน) เฟิงหลาง @HH_FengLang]

เพื่อเด็กน้อยเผ่าเราที่กำลังจะเกิดในฤดูหน้า

เพื่อชีวิตของพี่น้องที่สิ้นไปในสงครามเหอผิง

...ซิงอีผู้นี้จะปกป้องมันไว้เอง

และขอโทษ... ที่หวู่ซุนยื่นมือเข้าช่วยพวกท่านได้แค่นี้

ขอเทพีพงไพรโปรดทรงคุ้มครองพระสนมหลัน.... พี่สาวผู้เป็นที่รัก

[(หวู่ซุน) เฟิงหลาง @HH_FengLang]

[เฟิงซิงอี]

จิน จ้าน เว่ย....

ล้วนสิ้นโอกาสครอบครองบัลลังก์หงส์ฟ้า

ถูกทอดทิ้งอยู่ในตำหนักเย็นโดยอวี้ที่พวกเขายกย่องเป็นมังกร...

สตรีนางน้อยขยับยิ้มหวาน ยกถ้วยชาขึ้นจิบด้วยสองมือ นับวันเค้าความงามของนางยิ่งคล้ายมารดาขึ้นทุกที

แด่พี่หญิงและพี่ชายผู้เสียสละทั้งหลาย

[HH4 ซากศพหวนคืน @HHcommunity]

เวลานี้..
สตรีชัันสูงผู้ทรงอำนาจ
ผู้ได้รับหนุนหลังจากขุนนางใหญ่ทั้งสาม
ถูกปัดเป่าออกไปจนหมดสิ้นแล้ว

ด้วยน้ำมือของสตรีสามัญชนทั้งสอง

[เซี่ยไฉเหริน]
[หลันผิน]

ถึงเวลาที่สตรีต่ำศักดิ์ จะต้องฟาดฟันกันในศึกสุดท้ายแล้ว

ข้ารอด เจ้าตาย

ทางเลือกมีเพียงเท่านั้น

[(หวู่ซุน) เฟิงหลาง @HH_FengLang]

บุญคุณครานี้ หวู่ซุนไม่มีทางลืม

เราคือพวกพ้อง
เราคือครอบครัว

พวกท่านไม่ใช่หมากของซิงอี แต่ล้วนเป็นพี่น้อง

สันติภาพและความมั่นคงต้องแลกมาด้วยอิสรภาพของพวกท่าน เฟิงซิงอีผู้นี��ไม่มีวันลืม

หวู่ซุนจักต้องเติบโตยิ่งกว่านี้

เพื่อการเสียสละของพวกท่าน

[(หวู่ซุน) เฟิงหลาง @HH_FengLang]

@HH_letian เสี่ยวหลางงง...

มุ่นคิ้วงง เป็นอะไรของเขานะ ทั้งที่ดูปกติดีแท้ๆ

แต่ก็ช่าง หิ้วปีกกลับบ้านแม้เป็นคนแปลกหน้า

อาจเพราะชื่อนั้นคุ้นเคย... และค้างคาในความทรงจำ

บ้านของนางอยู่ไม่ไกลจากย่านนั้น ค่อนข้างเก่า ความมืดคงทำให้ดวงตาเจ้าค่อยๆปรับตัวได้เอง

"ดื่มน้ำไหม?" สั้นห้วนตามเคย

[(หวู่ซุน) เฟิงหลาง @HH_FengLang]

[ชาติหน้าก็ให้เจ้า]

อาณาจักรหวู่ซุน รัชศกที่ XX

ทุกคืนฝันถึงคนผู้หนึ่ง..
คำสัญญาซ้ำไปซ้ำมาในห้วงความคำนึง
ไม่แน่ใจว่าคือผู้ใด แต่ในฝันนางเรียกเขาว่า 'เหมิงเกอ'

ในตลาดมีเสียงเอะอะ เกิดขึ้นจากสตรีนางหนึ่งตีกับพ่อค้า เหมือนจะเป็นแค่เรื่องทอนเงินไม่ครบ..

[(หวู่ซุน) เฟิงหลาง @HH_FengLang]

@HH_letian รับฟัง จดจำ... แม้ไม่อาจเข้าใจซึ่งอารมณ์ทั้งปวงเหล่านั้น

ขอนไม้... ก้อนหิน... ก้อนน้ำแข็ง จะคำใดก็ใกล้เคียง

"ไม่ต้องเจ็บแล้ว..."

แต่แม้ไม่เข้าใจ
แม้ก้อนเนื้อในอกจะยังคงจังหวะเดิมสม่ำเสมอ

...มันก็ไม่อยากให้เจ้าเสียใจ

"ชาตินี้อยู่กับเจ้า ชาติหน้าก็ให้เจ้า"

(ที่เหลือ DM)

[(หวู่ซุน) เฟิงหลาง @HH_FengLang]

@HH_letian ?

หมาป่าเอียงคอ... ไม่เข้าใจนัก ไม่มีเลือด ไม่มีแผล ทำไมต้องช่วย

นางมุ่นคิ้ว...

แต่ด้วยความคุ้นเคยบางประการ สิ่งที่ยังหลงเหลืออยู่ในความฝัน ทำให้ดึงแขนชายคนนั้นมาพาดบ่า

แต่ต่างกันตรงที่... ชาตินี้นางไม่ใช่บุรุษอกสามศอก การแบกผู้ชายตัวโตเลยทุลักทุเลอยู่พอสมควร
"ช��่อ?" นางถาม

[(หวู่ซุน) เฟิงหลาง @HH_FengLang]

@HH_letian คุ้นเคย... แต่ยังนึกไม่ออกในทีเดียว

นางมุ่นคิ้ว แต่ศึกตรงหน้าสำคัญกว่า จึงพุ่งตัวกลับไปต่อยตีกับอริก่อนค่อยว่ากัน ทิ้งเจ้าที่ล้มไว้ตรงนั้น(...)

จนเหตุการณ์สงบ มีเจ้าหน้าที่ทางการมาจับแยก นางถึงเดินกลับมาหา นั่งยองๆ... มองนิ่ง ปลายนิ้วเขี่ยเจ้า(...)

ตายหรือยังนะ?

[(หวู่ซุน) เฟิงหลาง @HH_FengLang]

@HH_Fangrong (เล่อเถียนหื่นๆ--- (...))

[(หวู่ซุน) เฟิงหลาง @HH_FengLang]

(ข้าก็มีมีม--)

[(หวู่ซุน) เฟิงหลาง @HH_FengLang]

@HH_letian รับฟัง จดจำ... แม้ไม่อาจเข้าใจซึ่งอารมณ์ทั้งปวงเหล่านั้น

ขอนไม้... ก้อนหิน... ก้อนน้ำแข็ง จะคำใดก็ใกล้เคียง

"ไม่ต้องเจ็บแล้ว..."

แต่แม้ไม่เข้าใจ
แม้ก้อนเนื้อในอกจะยังคงจังหวะเดิมสม่ำเสมอ

...มันก็ไม่อยากให้เจ้าเสียใจ

"ชาตินี้อยู่กับเจ้า ชาติหน้าก็ให้เจ้า"

(ที่เหลือ DM)

[(หวู่ซุน) เฟิงหลาง @HH_FengLang]

'หวูซินเล่อเทียนถูกรับมาเป็นอนุสามีอย่างเป็นทางการ'

ในหวู่ซุนไม่มีผู้ใดไม่ทราบ ว่าอินทรีตระกูลหวูซินมีสัมพันธ์กับนายตน

เพราะพวกเขาไม่คิดปิดบัง (...)

ขบวนสินสอดยิ่งใหญ่เดินทางถึงตระกู��หวูซิน ส่งมอบแล���รับตัวผู้เป็นอนุสามี กลับมาถึงตระกูลเฟิง พิธียังคงรักษาธรรมเนียมดั้งเดิม

[(หวู่ซุน) เฟิงหลาง @HH_FengLang]

หมิงหนิงหลินกลายเป็นเฟิงหนิงหลิน บุตรที่เกิดจากนาง ล้วนนับเป็นคนตระกูลเฟิง

หวูซินเล่อเทียนถูกรับมาเป็นอนุสามีอย่างเป��นทางการ

[(หวู่ซุน) เฟิงหลาง @HH_FengLang]

@HH_letian หมาป่าไม่ถือพิธีรีตองอ���ไรมากนัก เพียงนั่งลงแล้วก็จับเจ้ามานั่งตักตามความเคยชินเช่นที่ทำกับสตรี...

"เจ้าจะบอกอะไร?"

[(หวู่ซุน) เฟิงหลาง @HH_FengLang]

@HH_letian (เข้าหน้าไมค์เลยใช่ไหม--)

แม้จะเป็นในพระราชวังฤดู��้อนแต่ในตำหนักของเฟิงหลางก็เรียบง่ายไม่เปลี่ยนแปลง

สมบัติต่างๆ ถูกย้ายไปไว้ตำหนักอื่นเกือบหมด ด้วยความที่เจ้าตัวบอกสั้นๆ ง่ายๆ คำเดียวว่า 'รก'

เหลือก็แต่อาวุธของรักที่วางเรียงที่มุมห้องเท่านั้น... +

[(หวู่ซุน) เฟิงหลาง @HH_FengLang]

@HH_letian ....?
อาจจะเพราะโง่เกินไป จึงไม่เข้าใจอยู่ดี(...)

"เหตุใดบอกเลยไม่ได้เล่า?"

'หรือมันไปฆ่าใครมา' เป็นความคิดแรกที่อยู่ในหัว.. แต่ก็ช่าง พาเจ้าบ่าว(?)เข้าบ้านตามธรรมเนียม

[(หวู่ซุน) เฟิงหลาง @HH_FengLang]

@HH_letian สองคิ้วเลิกขึ้นสูง...

อืม... ไม่เข้าใจเด็กมันจริงๆ...

"กับเจ้าข้าก็ไม่ได้ออกจากห้องตลอด... แต่ข้าก็ไม่เข้าใจอยู่ดี" คิลมู้ดนักและกล่าวอย่างขวานผ่าซากกำปั้นทุบดินเสมอมา ตลอดไป

"...ทำไมเจ้าถึงคิดว่าการทำเรื่องบนเตียงมันจะช่วยให้เข้าใจ...."

[(หวู่ซุน) เฟิงหลาง @HH_FengLang]

@HH_letian หวู่ซุนไม่จำเป็นต้องมีมันแล้ว... ให้พูดแบบนั้นไปก็คงไม่เป็นอะไร

"...ข้า... จนถึงตอนนี้ก็ยังไม่เข้าใจ"
สมที่แม่ใหญ่ด่าว่าหมาโง่(...)
"แต่เจ้าไม่เศร้าอีกก็ดีแล้ว"

เพียงหวังว่าชาติหน้าจะเข้าใจและสามารถพูดได้เต็มปาก สิ่งที่เจ้าอยากฟัง

[(หวู่ซุน) เฟิงหลาง @HH_FengLang]

@HH_letian คำตอบสั้นๆ... แทบทำผู้อาวุโสหัวใจวาย

'ข้าจะแต่งกับเล่อเทียน'

วีรบุรุษสงครามพูดแบบนั้น... ใครจะห้ามได้อีก.... คงได้แต่ปล่อยมันไปตามเวรตามกรรม

"...พอใจหรือยัง"

[(หวู่ซุน) เฟิงหลาง @HH_FengLang]

@HH_letian กอบกุมมือนั้นไว้ด้วยนิ้วมือสากด้านที่เต็มไปด้วยร่องรอยของสงคราม

ดึงรั้งร่างซึ่งเล็กกว่าตนเข้ามาสวมกอด

ไม่อายฟ้าดิน ไม่อายผู้คน เพราะนี่คือคนของมัน

ไม่มีคำมั่นสัญญาอะไรมากกว่าที่เคยให้

แต่หวูซินเล่อเทียนอาจไม่รู้ เมื่อแม่ใหญ่ถามว่ามันต้องการสิ่งใดจากการชนะสงคราม+