Yolların da farklı bir huzuru var. Sesini duyacağıniz başkaları, durmadan yola devam eden araç sesleri, gürültü, çay ve yemek molası... Yaşam netleşmişse her şey de bir güzellik bulursun...
Zamana meydana okuma diye bir şey olmaz. Varlığını hissettiğimiz o zamandan geçer gideriz. Uzunluk ve kısalık algılarımızın içinde. Durduğu da oldu ve ilk uyanışta ne çabuk geride kaldı dediğimiz de. Hesaplı ve zamansız yaşam tercihimdir...
Bizim zehrimiz hepsinden güçlüdür. Bugün anlaşılmaz; içinde kalır ve günü geldiğinde ortaya çıkar. "Sevgi ve iyilik" işte bu, zor zamanlarında onların hatırlayacağı şey.
İyi insanlardan bir hatıra...🌾
Yaratılışa inanç ilk durağım. Yaratılmışların saçmalıkları ise ya uzun uzun düşündürür ya da görmezden gelinir... Zaman daralıyor ve belki bir saniye tüm yaşama anlam katacak. Arıyoruz...
Her şeyi çok mu inceliyorum bilmiyorum. Yakından ve uzaktan duyduğum her şey yabancı geliyor bana. Aldığı arabanın özelliklerini anlatan adam; Erkek zengin olmalı, kadın zengin olmasada olur diyen kadın, çayın demlenme süresini ciddiyetle anlatanlar, sürüyü kaybeden çoban...
Nasıl vazgeçelim umuttan. Nasıl unutalım yokluktan var olmuş bir hayatı. Gece uykusuz, gündüz yorgun, bilinmeyen vakitler endişeli. Hepsinin üzerine bilinmez bir gelecek. Ama yok, her seferinde bizi kurtaran bir düşünüş var. Olmak zorunda. Çıkışın kapıları açık...
Yollar bize çok şey öğretir. Özellikle yalnızsanız. Kendinizle konuşursunuz, kendinizle ve içinizde ki unutulmuş ruhla muhasebe yaparsınız. Nihayetinde varılacak bir yer yok, yolun sonu yine yoldur...🌾
Düşünüyorumda hiçbir şeyimiz yok. Yokluk bile yok. Kelimelerimiz başka sözlerle karışmış, varlıklarımız gelip gitmiş. Arayışlar içinden başka bir arayışa geçmişiz. Bulduklarımız anlamını yitirmiş ve önemsizleşmiş. Aydınlık ve karanlık bile geçici...
Bazen yürüyüş yollarindan sapıyorum. En unutulmuş yerleri bulup dinleniyorum. Bu bir ağaç gölgesi, bir taşın manzaraya bakan tarafı, toprağin en nazik yüzü oluyor. Ya da bana öyle geliyor. Mutluyum, çünkü bize ait ve mutlu eden şeyler her zaman bulunur.
Bir keresinde herkesle iyi olmak isteyen, bunu kendine zorunluluk hisseden biriyle tanışmıştım. Böyle mutlu olduğunu söylemişti. Bilmiyorum ama insan doğası normal bir şekilde buna uyum sağlayamaz. İnsan bazı insanlara, bazı düşüncelere karşı direnç göstermeli...