bir sehir, bir insan, bir ev, bir is, bir sokak, bir dost. o kadar sacma aidiyet bağları kuruyorum ve öyle inanılmaz konfor alanları yaratıyorum ki kendime. benim icin bir seyi terk etmek ne kadar kolaysa icimde bitirmek o kadar zor. kalbim konu fark etmeksizin cok üzülüyor
Bu çaresizliği tanıyorum. Bu çaresizliği çok iyi biliyorum. Bu gerçekliğin içinde olmak istememe hissini, yok olma isteğini ezbere biliyorum. O kadar üzgünüm ki, gözlerim dolu dolu. Aynı illet.
Bence insanlar eve gelmenin, evlerini toplamanın, güzel bir yemek pişirmenin, çay demlemenin ve sadece kendi hayatlarına odaklanmanın ne kadar huzur verici olduğunu fark etmiyorlar