یکی از عجیبترین حسا زمانیه که میفهمی دوستت میخواد ازدواج کنه، حس غریبیه. حس دلتنگی و تنهایی داره نه برای اینکه فکر میکنی دوستت میره برای اینکه انگار به مرحلهای میرسی که کم کم شکل روابطت تغییر شکل میدن.
اول نکتش اینه که "اگر هم" ترجیحی به امنیت باشه نسبت به اینترنت همون رو هم که نداریم، تازه بعدش بریم سراغ اینکه امنیت رو چی تعریف میکنی؟ و اصلا نظری مگه پرسیده شده از کسی؟ و چرا جفتش رو نداشته باشیم؟ و چرا اصلا اینا باید مقایسه بشن با هم؟
یه بار گفت به نظرم همه آدما شانس برابری برای داشتن یه رابطه دارن ممکنه کمیت و زمانش متفاوت باشه ولی میزان کیفیتش چه یک روز باشه چه ده سال برای همه یکسانه و مسئله اینه که آیا اون شانس رو میفهمی و دریافت میکنی یا از کنارش رد میشی.