Mało kto już pamięta, co naprawdę wydarzyło się na kampusie Uniwersytetu Warszawskiego.
Dziś znów czytamy, że „doszło do tragedii”, że „Mieszko R. zaatakował 53-letnią portierkę”.
Tylko że to nie była żadna „tragedia”.
To był brutalny atak. Mieszko R. przyszedł z siekierą i zamordował bezbronną kobietę.
Ta kobieta miała swoje życie.
Męża. Dzieci. Rodzinę.
Wyszła do pracy jak każdego dnia… i już z niej nie wróciła.
Zginęła na miejscu. Drugi cz��owiek został ciężko ranny, bo próbował ją ratować.
Dziś mówi się o niepoczytalności, o procedurach, o decyzjach prokuratury.
Ale zanim zaczniemy to wszystko tłumaczyć, warto pamiętać jedno:
tu nie chodzi o „tragedię”. Tu chodzi o czyjeś życie, które zostało brutalnie odebrane.
Pomyślał ktoś, jak w takiej sytuacji czuje się rodzina zamordowanej?
Mąż, dzieci, bliscy, którzy stracili ją w najgorszy możliwy sposób.
Niech ktoś spojrzy im w oczy i powie, że sprawca nie poniesie odpowiedzialności za to, co zrobił.
Dziś wszystko próbuje się tłumaczyć chorobą, procedurami, opiniami biegłych.
Ale dla tej rodziny to nie są żadne procedury.
To jest życie, którego już nie ma.
Przypomnę, to o czym inni już nie piszą, ten chłopak poszedł na Uniwersytet z siekierą i odrąbał kobiecie głowę, zabiłby innych gdyby gdyby nie został powstrzymany!