Bir insan düşünün;
Yaş 33-34
Meslek; yok
Eğitim; yok
Bir beceri; yok
Edinilmiş bir kabiliyet; yok
Ortada bir hikaye yok hikaye…
Peki ne var; yeme içme barınma gibi en temel ihtiyaçlarını bile göremeyen aileye yük bir insan.
O konuşmada da ifade ettim; fakirlik kabahat değil.
Mesela de ki; şu şu ilimleri öğrenip öğretme ile meşgul oldum. Baş göz üstüne.
Şu müesseselerde gönülü hizmet ettim. Baş göz üstüne.
Dil öğrendim. Eyvallah.
Bir sanatla meşgul oldum. Eyvallah.
Aileme kardeşlerime baktım. Eyvallah.
İş kurdum batırdım. Eyvallah.
Dolandırıldım aldatıldım. Eyvallah
Yahu bir hikaye anlat. Nerede bu yıllar? Şurada;
Sabahlara kadar playstation, futbol fanatizmi, sosyal medya bağımlılığı kahvehane/kafeler….
Şimdi soru şu; böyle biri kızınıza talip olsa verir miydiniz?
Acı olan şu ki tembelliğini namazla maskelemeye çalışan, bu vasıflara sahip insanımız zannedildiğinden çok daha fazla.
Sınanmamışlığa gelince;
10-11 yaşında aile evinden çıktım medreseye başladım. Hafta sonları inşaatlarda çalıştım. Hatta şunu kesinlikle ifade edebilirim; medreseye girdikten sonra çalışmadan geçirdiğim tek bir hafta sonum olmadı. Karşılığında evden aldığım ise ancak yol parası oluyordu. Başka da bir katkıları olmadı olamadı. 15 aylık askerlik dönemini kimseye yük olmamak için tercüme yapıp biriktirdiğim parayla geçirdim. Daha ne anlatayım bilmiyorum. Siz biliyorsunuz madem anlatın bana sunulan imkanları.
tadında tuzunda bol cevizli tahinli bi kabak tatlısı yiyince iste hayat budur diyorum benim hayati olumlu acidan ele alma kapasitemi tahmin edemezsiniz