۱/ته دلم به عرزشی ها غبطه میخورم
آره ، درست شنیدی غبطه میخورم.
چون به خاطر قانونی بودن تجمعاتشون از حمایت های اجتماعی و روانی خیلی خوبی برخوردارن
توی سوگ تنها نیستن،هر شب باهم جمع میشن
توی عزا و غم باهمن
ولی من تو تنهایی دلم هزار پاره ست…
چرا زندهایم؟ چرا پیِ زندگیم؟
چرا دنبالِ اینیم یه جایی قر بدیم؟
چرا ما عکسامون رو با هِر و کِر میگیریم و
نمیکشیم جا نفس گاز فلفلی؟
نام اثر: تو چی؟
کلام و اجرا: توماج
ضربآهنگ: @ sajjadsearch
#توماج_صالحی
من جدی خسته شدم از خایهمالی این مردم. از مسلمونایی که محمد رو میپرستن، از عرزشی های که خامنهای رو میپرستن، از سلطنتطلب هایی که رضا پهلوی رو میپرستن. بسه ایران به گا رفت. تا کی دنبال چوپونید؟ فقط فحاشی و تفرقه، انگار ایران ارث پدری کسی هست. من دیگه خسته شدم نشستم.
این صحنه دار زدن نمادین یک موش تو دانشگاه هم خیلی پدیده عجیبی بود. از این نظر که طرف مقابل هم کاملا قضیه رو جدی گرفته بود و داشت سعی میکرد بیاردش پایین!!! یعنی تئاتر درجه یک؛ مخاطب کاملا صحنه رو باور کرده و اصلا یادش رفته این نمایشه.
خلاصه که تو روزهای عجیبی داریم زندگی میکنیم.