ه. رادمنش

[ه. رادمنش @hopeman177]

زخم‌هایت را جای شکوفه ببین

دردت گرفت
دست مرا بگیر و بفشار
بر من خالی کن بار خشم و درد را
بهار را دوش می‌گیرم
و در کویرت پیاده می‌کنم
شاخه‌‌ی خشکیم که با فرود تو تاب می‌خورم
اما نمی‌شکنم
جلدِ وفائم
چرا که هیچ‌کس به اندازه تو پرواز را بلد نیست
وقتی به آسمانم می‌زنی

[ه. رادمنش @hopeman177]

چشم از هر کس فرو ببندم
از تو نه
از تو زمانی بسته‌ام
که جانی نباشد

[ه. رادمنش @hopeman177]

صلح فرصتی‌ست
فرصتی‌ بس کوتاه برای دفن جنازه‌ها

سایه هم
شرم دارد چون ما زندگی کند

بر کلاه‌خودِ افتاده بر خاک مردگان
چنین بنویسید:
که ما جز این کلاه
کلاه‌های زیاد دیگری بر سرمان رفته‌ است.

[ه. رادمنش @hopeman177]

خودکشی یعنی نه؛
بس است بازی.
دیگر نمی‌خواهم با من بازی شود.
و بازی کنم

بازیِ کثیفِ جرزنی‌هاست
جفت‌شیش‌های پوچ،
برنده‌هایی که بازنده‌اند.

شرکت نمی‌کنم؛
پاک می‌مانم.

بازی
بی‌بازی

[Book Review @BookReviewNotes]

بگذار همه‌چیز بر تو بگذرد: زیبایی و هراس.
فقط به راهت ادامه بده؛
هیچ احساسی آخرین احساس نیست.

راینر ماریا ریلکه، از شعر «تا مرزهای اشتیاقت پیش برو»

[ه. رادمنش @hopeman177]

کجا بروم رفیق
قایقم
در خشکی‌ست

من اما می‌جنگم
و هر پاروی من
کلنگی می‌شود
تا به آب برسم
به آب
به
آب

به آبی که فقط
مرا
مدفون خواهد کرد

[ه. رادمنش @hopeman177]

آنجا که اضطرابِ بودن است
سخت آغوشم بگیر
و مطمئنم کن دوباره
که زندگی ارزشش را دارد هنوز
عزیزم
خسته‌ام؛
می‌دانی...

من این گولِ شیرین را
ناگزیر
از دستان تو
خواهم خورد
خواهم خورد و
با تو زندگی خواهم کرد
بی‌پشیمانی

[ه. رادمنش @hopeman177]

حالم
حال گورکنی‌ست
که گورِ مادرش را کنده است.

[ه. رادمنش @hopeman177]

سوختم ؛
مثل چراغی روشن
در روشناییِ روز.

[ه. رادمنش @hopeman177]

از قفس‌نشین
نصیحتِ پرواز
نشنو

[ه. رادمنش @hopeman177]

غربت از نگاهم می‌پرد به منظره
و همه‌جا را تاریک می‌کند
به یاد می‌آورم در سرما
رقص آتشِ اندامت
چه سوزاندنی بود
جای خالی‌ات حال
نشسته است اینجا کنارم
و حرف نمی‌زند

تو آن‌قدر بی‌رحم نبودی.
بودی؟

نیستی
و حال
می‌میرم پیش از شنیدن صدایت
می‌میرم
و تو را دیگر نمی‌بینم

[ه. رادمنش @hopeman177]

زیبایی‌ات را
با درختان در میان بگذار،
با غروبی
که بوی خون می‌دهد.

خدا
حرف‌هایت را می‌شنود.

با آسمان حرف بزن،
بگذار باران ببارد.

زندگی اینجا
بوی خون می‌دهد

و تو،
فراموش نمی‌شوی؛
مثل یک خاطره.

[ه. رادمنش @hopeman177]

و آن‌کس که تو را دیده،
می‌دانم، می‌دانم،
دیگر نمی‌تواند فراموشت کند.

فراموش نمی‌شوی،
مثل یک راز.

زیبای وحشی
خنده‌ات
آدمی را به مرگ نزدیک‌تر می‌کند؛
می‌شود برای خنده‌هایت مرد،
مرد
و دم نزد.

می‌شود با پلک‌های تو،
پرواز را به پرنده آموخت
و با دست‌هایت،
آفرینش را
به خدا.

[ه. رادمنش @hopeman177]

دلتنگم شو؛
عزیزم.

بگذار قلبم بتپد،
باز شعری تازه بگویم؛
از تو،
برای تو.

خوابت را ببینم،
بالشت را بغل بگیرم،
سر تو را ببوسم؛

بگذار آخرین فکرِ پیش از مردنم
تو باشی.

دوستت دارم

[ه. رادمنش @hopeman177]

همه دلیل غمگینی‌ام
زیر سر اوست

زیر سر او که
بازوی دیگری‌ست

[ه. رادمنش @hopeman177]

تنهایی
قصه‌ی اولین جنگ‌جویی‌ست
که از جنگ گریخته است.

از محبت
و نفرت
گریزانم.

ترسو نبین مرا؛
بهای جرئتِ دوست داشتن
زندگی‌ست.

به تو نه
من
به زندگی
وفادارم.

[ه. رادمنش @hopeman177]

و ما
برای آن‌که درد را
دیگر حس نکنیم،
خود را
به هم فشردیم.

و پلک‌به‌پلک،
چشم فرو بستیم
به دشمنیِ خدا.

[آن؛ @monadchannel]

«آه اگر مادرم را نداشتم، تا حالا نیست و نابود شده بودم!»

- از نامه‌ی گوستاو فلوبر به ژرژ ساند.
#ازبه

[ه. رادمنش @hopeman177]

در مهِ سقوط شهر
آغوشم بگیر

بگذار ناپدید شویم
برای یک لحظه

[ه. رادمنش @hopeman177]

و ما هر صبح
از تخت برخاستیم؛
اما
از خواب
نه.