بهعنوان فرزند ایران و سربازی کوچک از جمع بزرگ زنان و مردان غیور ایران اسلامی، از نیروهای مسلح کشور درخواست دارم در هر سناریوی احتمالیِ افزایش تنش در روزها یا ماههای پیشِ رو، با توجه به تداوم اقدامات خصمانه حاکمان امارات متحده عربی علیه امنیت، منافع ملی و تمامیت ارضی ایران، از همان ساعات نخست بروز تنش، اهداف راهبردی این کشور -بهویژه زیرساختها، مسیرها و ظرفیتهایی را که ابوظبی برای دور زدن تنگه هرمز و تضعیف موقعیت راهبردی ایران ایجاد کرده است- در محاسبات و تدابیر دفاعی و بازدارنده خود مورد توجه و نیز "اقدام مؤثر و قاطع عملیاتی" قرار دهند.
نسبت دادن عملیات نیروهای مسلح در پاسخ به نقضهای مکرر نیروهای آمریکایی در تنگههرمز به تبانی با شبکه تراستی، پروژهای هدفمند و کثیف در پوشش مبارزه با فساد با هدف اعتبارزدایی از عملیاتهای نیروهای مسلح در شرایط جنگی و مصداق نشر اکاذیب است که قوه قضائیه باید با آن مقابله کند.
اینکه «چه کسی به آن سه کشتی حمله کرد؟» سوال غلطیه، سوال درست اینه که «چرا زودتر به کشتیهای قبلی حمله نشده بود؟» و سوال مهمتر اینه که «با جماعتی چنان احمق یا شیاد که هنوز چنین سوالی میپرسن و البته بخش قابل توجهی از قدرت رو هم در دست دارن، چطور باید این جنگ رو به نتیجه رسوند؟»
یه نفر متولد کشمیر، نزدیک دویست شبه داره از ایران عزیز همه جوره دفاع میکنه و یه نفر متولد ایران که تو یه رویداد بین المللی جایزه گرفته یک کلمه هم از کشورش که بهش حمله شده و حتی از بچههای میناب حرفی نمیزنه
حتما اونی که هموطن منه، اولیهست
#سربازروحالله ❤️
#لاله_مرزبان
دولت عجیبی است؛ اعضایش برای حرف زدن با هم به جای تلفن و جلسه، توییت میزنند.
آقایان، قبل از تذکر علنی به همدیگر، شاید بد نباشد شماره تلفن وزارتخانه را پیدا کنید. بالاخره دکتر پزشکیان امروز رئیسجمهور است، نه ادمین یک گروه تلگرامی.
تکرار این اقدامات، به وضوح نشان میدهد، حمله به غیرنظامیان همچون حمله به مدرسه در میناب و یا سالن ورزشی در لامرد، اشتباههای آمریکا نیست؛ جنایات عامدانه آنهاست.
هشداری درباره دیدار سرپایی پزشکیان و شی!
دیدار سرپایی پزشکیان و شی را احتمالا باید یک هشدار و سیگنال منفی جدی در روابط تهران و پکن تلقی کرد؛ بهویژه اگر درخواست برگزاری ملاقات از سوی طرف ایرانی مطرح شده باشد و طرف چینی بنا بر هر ملاحظهای ترجیح داده باشد دیدار رسمی و دوجانبهای میان سران دو کشور انجام نشود!
ادامه وضعیت بلاتکلیفی در روابط ایران و چین، در صورت تداوم و عدم ورود آن به مرحلهای روشن و مشخص، میتواند تبعات قابلتوجهی برای سیاست خارجی ایران به همراه داشته باشد؛ بهخصوص در شرایطی که گزینههای کشور در مناسبات خارجی چندان گسترده نیست.
پرسش اساسی اینجاست که پس از تعیین نماینده ویژه برای پیگیری روابط با چین، چرا نهتنها تحرک و دستاورد قابلتوجهی در مناسبات دو کشور مشاهده نشده، بلکه نشانههایی از حرکت روابط تهران و پکن به سمت واگرایی نیز به چشم میخورد؟ اگر قرار است چین همچنان یکی از شرکای راهبردی ایران باشد، لازم است دلایل این رکود و روند کاهشی در روابط بهطور جدی بررسی و برای خروج از این وضعیت، تصمیمی روشن و عملی اتخاذ شود.
هر حمله به خاک ایران باید مسئلهای بزرگتر از هدفی که آمریکا هدف قرار داده، برای واشنگتن ایجاد کند.
نه برای جنگ نامحدود؛ برای کنارزدن این محاسبه که آمریکا میتواند میان «حمله محدود» و «پاسخ محدود ایران» تعادل مطلوب خودش را مهندسی کند.
شما از دختر روحانی چیزی شنیدین تاحالا؟
دختر رییسی رو تو اون ۵ سال قوه و ریاست جمهوری جایی دیدین؟
پسر احمدی نژاد هیچوقت حرف زد؟
پسر خاتمی همینجور.
آقای پزشکیان دخترت به کنار، این پسرت کیه، چیه، چیکارست همه جا حرف میزنه، تو جلساتت میره، سخنرانی میکنه؟تو خونه نمیتونی تنهاش بذاری؟
اینکه عدهای انتظار دارند دبیر شعام حرف نزند یا درباره موضوعاتی مانند مذاکره، جنگ، محاصره، تنگه هرمز و یا سایر بحرانهای کشور موضع نگیرد، از عجایب است. مسئله البته روشن است و آنهم سیاست داخلی و منازعات جناحی پیرامون آن است؛ درحالی که آقا محسن اصولا نگاه جناحی ندارد و خود را ذیل هیچ جریان سیاسی تعریف نمیکند.
به دلایل مختلف، صفآرایی کسانی که در دولت مسئولیت دارند یا با دولت مرتبط هستند و یا به دولت مشاوره میدهند در برابر دبیر شعام اشتباه است و نه به صلاح دولت است، نه کشور و نه نسبتی با ایده وفاق دکتر پزشکیان دارد. به ویژه اینکه وقتی مخاطب آقا محسن دشمن خارجی بوده است!