İnsanlara iyi görünmene gerek yok. Sırf diğer insanlar senin mükemmel olmanı istiyor diye mükemmel olmak zorunda değilsin. Eğer ruhun içten mükemmelse gerisi önemsiz.
Yol mu yordu. Yoksa yol mu uzadı ? Varamadık ki bir türlü istediğimiz yere ...
Arafta kaldı her yanımız. Ne eskisi gibi olabiliyoruz, ne kendimizi tamamlayabiliyoruz...
Hikâyenin sonunu biliyorum ama insan yanılmayı o kadar çok istiyor ki anlatamam. Maalesef yapacak bir şey de yok. Hayat işte “umut” ile “unut” arasında tükenmekteyiz.
Eskisi kadar konuşasım yok, ne hissettiğimden bahsedesim yok, hiç kimseyi merak etmiyorum, hiçbir hararetli konuşmayı dinleyemiyorum, hiçbir şey ilgimi çekmiyor. kendimle yalnız kalmak iyi gelicek ama kendimi de bulamıyorum...