Tanıdığım en güzel insanlar, yenilgiyi, acıyı, mücadeleyi, kaybı yaşamış olan ve diplerden çıkış yolunu kendileri bulmuş insanlardır. Güzel insanlar öylece ortaya çıkmazlar; onlar oluşurlar.
Ne duyduğuna ne de gördüğüne inanabiliyorsun. Kırk cümle arasında, hangisi doğru hangisi değil bilemiyorsun. Yalanlar kol geziyor aramızda; hiç bu kadar kuvvetli olmamışlardı. Bu çağda güvenilir bir kimse tanıyorsanız, bir cevhere sahipsiniz demektir.
Çok başarılı olduğum günler de oldu, Dibe vurduğum da. Sevgi dolu değilim, nefret dolu da. Barışçıyım, biraz da savaşçı. Biraz güçlüyüm, biraz zayıf. Biraz iyiyim, biraz kötü. İyi? Kötü? İnsanım…
Haklı olmanın bir faydasını görmedim. Hatta aksine; nerede haklı olduysam, orada bir haksızlık buldu beni. Haksızlardan alacaklıyım. Lakin zamanla, haklı olma çabasının beyhude olduğunu anlıyorsunuz; insanların gözleri vardır ama görmezler. Allah bilsin, bu yeterli.
İlk önce öğretmenleri yedirmeyecektik. Onların bu değersizliği doktorlara ve tüm okumuşlara yayıldı.
LCwaikiki de falan kazakları dağıtıyorsunuz ya arkanızdan biri gelip katlıyor. İşte onların çoğu atanamamış öğretmen. Atananlar da a101 de indirim kuyruğunda.
Bu utanç hepimizin.
Makam, mevki, rütbe, unvan; bunların hepsi cekettir. Ceketi asar bir yere gideriz. Arkamızda sadece insanlığımız kalır ve öldüğümüzde sadece çıplaklığımızı götürebiliriz bu dünyadan.
I - Doğan Cüceloğlu
Kendimizi sabit, katı, değişmez bir şey sanıyoruz. Kim olduğumuzla ilgili fikirlerimiz ve kararlarımız var. Nelerden korktuğumuzu, neleri istediğimizi neleri sevdiğimizi neleri sevmediğimizi belirlemişiz. Kendimize "Ben"adında bir hapishane yapmışız, bir türlü tahliye olamıyoruz.
Dünyada bir yolcu gibi ol, buyuruyor Efendimiz. Yani heybeni fazla yükleme; hafifle. Bir ağacın altında gölgelen ama orayı ebedi zannetme. Misafir ol bir kalbe, fakat mihmandarı üzme. Ve daima yürü, yolda ol; menzile varmak için geride kalanlara takılma.