حُــبـــور

@hubwr1

به شوق نور در ظلمت قدم بردار

Joined November 2021

120 Following

53 Followers

178 Posts

hubwr1 retweeted

bysam🎒#168

@sam_mivi

23 days ago

چند دقیقه به این تصویر نگاه کردم و سعی کردم فقط یک روز خودم رو جای اون بزارم. نه برای اینکه بفهمم چی کشیده، چون فکر نمی‌ کنم ما واقعن بتونیم رنج انسانی رو که دست و پا و بدن و سر و چشمهاش رو بستن، زخمی شده و از اختیار بدن خودش خارج شده رو بفهمیم. فقط خواستم ببینم آگاهی انسان تو اون لحظه کجا پناه میبره٬ وقتی درد دیگه یک حس نیست، تبدیل میشه به تمام جهان. فکر کردم درد از کجا شروع میشه؟ از استخوان؟ از پوست؟ از ترس؟ یا از اون لحظه‌ ای که میفهمی بدنت دیگه ابزار زندگی نیست. جاییه که انسان هنوز زنده ست، هنوز میفهمه، هنوز درون خودش فریاد میکشه، اما دیگه صاحب هیچ کدومش نیست! داشتم فکر میکردم چند دقیقه‌ ی اول شاید بتونم فریاد نکشم. شاید هنوز مغزم دنبال راه فرار بگرده. شاید با خودم بگم الان تموم میشه، چند دقیقه دیگه یکی میاد، یکی میفهمه، یکی متوقفش میکنه. بعد کم‌ کم دست و پاهام شروع میکنن به سر شدن. درد عمیقی از ته استخونها بالا میاد. دیگه درد فقط یک نقطه نیست، پخش میشه در سراسر وجودم. انگار بدنم تبدیل میشه به یک اتاق بسته که هیچ راه خروجی نداره. کجاست اون مرزی که آدم دیگه نمی‌ تونه فریاد نکشه؟ به چی دقیقن میشه فکر کرد وقتی خود فکر کردن هم زیر فشار درد داره له میشه؟ آدم تو اون لحظه هنوز انسانه، یا فقط یک آگاهی گیر افتاده‌ ست که داره از داخل بدن خودش فرو می‌ ریزه؟ تا کی قراره طول بکشه؟ یک ساعت؟ یک روز؟ یک هفته؟ و شاید وحشتناک‌ ترین قسمت همین باشه٬ اینکه زمان همراه با تو شکنجه میشه. دقیقه‌ ها دیگه دقیقه نیستن٬ هر ثانیه تبدیل میشه به یک اتاق جداگانه از درد، ترس، انتظار و بی‌ پناهی. آدم شاید بتونه صداش رو قورت بده، ولی نمی‌ دونم چطور میشه اون فریادی رو پنهان کرد که داخل آگاهی منفجر میشه و هیچ‌ کس جز خودت نمیشنوه. چیزی که من تو این تصویر می‌ بینم فقط یک بدن آسیب‌ دیده نیست. سقوط یک معناست. سقوط همون ادعایی که بشر قرن‌ ها درباره کرامت، حقوق، قانون، تمدن و اخلاق ساخته و حالا جلوی یک انسان بسته‌ شده، ناگهان پوچ بودن خودش رو نشون میده. اگه حتی بخشی از این روایت هم حقیقت داشته باشه، دیگه مسئله فقط فلسطین، اسرائیل، زندان یا جنگ نیست. مسئله اینه که قدرت وقتی از نظارت اخلاق خارج میشه، چقدر سریع انسان رو از شخص به شیء تبدیل میکنه و شاید تلخ ترین بخش ماجرا همین باشه٬ اینکه جهان هنوز میتونه ادامه بده. آدمها قهوه بخورن، خبر بعدی رو اسکرول کنن، تحلیل بنویسن، بخوابن، بیدار شن، و یک انسان جایی از همین زمین با دردی تنها بمونه که حتی زبان هم توان بیانش رو نداره. من حقیقت کامل این پرونده رو نمی‌ دونم٬ اما می‌ دونم هر تمدنی که برای چنین تصویری توضیح پیدا کنه، دیگه فقط دچار بحران سیاسی نیست٬ دچار بحران انسان بودن شده. هیچ انسانی نباید اونقدر بی‌ دفاع بشه که تنها شاهد رنجش، دیوار باشه، طناب باشه، زخم باشه، و آگاهی خودش نه در فلسطین اشغالی و نه در ایران و نه در هیچ کجای جهان.

sam_mivi's tweet photo. چند دقیقه به این تصویر نگاه کردم و سعی کردم فقط یک روز خودم رو جای اون بزارم.

نه برای اینکه بفهمم چی کشیده، چون فکر نمی‌ کنم ما واقعن بتونیم رنج انسانی رو که دست و پا و بدن و سر و چشمهاش رو بستن، زخمی شده و از اختیار بدن خودش خارج شده رو بفهمیم. فقط خواستم ببینم آگاهی انسان تو اون لحظه کجا پناه میبره٬ وقتی درد دیگه یک حس نیست، تبدیل میشه به تمام جهان.

فکر کردم درد از کجا شروع میشه؟ از استخوان؟ از پوست؟ از ترس؟ یا از اون لحظه‌ ای که میفهمی بدنت دیگه ابزار زندگی نیست. جاییه که انسان هنوز زنده ست، هنوز میفهمه، هنوز درون خودش فریاد میکشه، اما دیگه صاحب هیچ کدومش نیست!
داشتم فکر میکردم چند دقیقه‌ ی اول شاید بتونم فریاد نکشم. شاید هنوز مغزم دنبال راه فرار بگرده. شاید با خودم بگم الان تموم میشه، چند دقیقه دیگه یکی میاد، یکی میفهمه، یکی متوقفش میکنه. بعد کم‌ کم دست و پاهام شروع میکنن به سر شدن. درد عمیقی از ته استخونها بالا میاد. دیگه درد فقط یک نقطه نیست، پخش میشه در سراسر وجودم. انگار بدنم تبدیل میشه به یک اتاق بسته که هیچ راه خروجی نداره.

کجاست اون مرزی که آدم دیگه نمی‌ تونه فریاد نکشه؟
به چی دقیقن میشه فکر کرد وقتی خود فکر کردن هم زیر فشار درد داره له میشه؟
آدم تو اون لحظه هنوز انسانه، یا فقط یک آگاهی گیر افتاده‌ ست که داره از داخل بدن خودش فرو می‌ ریزه؟ تا کی قراره طول بکشه؟
یک ساعت؟
یک روز؟
یک هفته؟
و شاید وحشتناک‌ ترین قسمت همین باشه٬ اینکه زمان همراه با تو شکنجه میشه. دقیقه‌ ها دیگه دقیقه نیستن٬ هر ثانیه تبدیل میشه به یک اتاق جداگانه از درد، ترس، انتظار و بی‌ پناهی.
آدم شاید بتونه صداش رو قورت بده، ولی نمی‌ دونم چطور میشه اون فریادی رو پنهان کرد که داخل آگاهی منفجر میشه و هیچ‌ کس جز خودت نمیشنوه.
چیزی که من تو این تصویر می‌ بینم فقط یک بدن آسیب‌ دیده نیست. سقوط یک معناست. سقوط همون ادعایی که بشر قرن‌ ها درباره کرامت، حقوق، قانون، تمدن و اخلاق ساخته و حالا جلوی یک انسان بسته‌ شده، ناگهان پوچ بودن خودش رو نشون میده.
اگه حتی بخشی از این روایت هم حقیقت داشته باشه، دیگه مسئله فقط فلسطین، اسرائیل، زندان یا جنگ نیست. مسئله اینه که قدرت وقتی از نظارت اخلاق خارج میشه، چقدر سریع انسان رو از شخص به شیء تبدیل میکنه و شاید تلخ ترین بخش ماجرا همین باشه٬ اینکه جهان هنوز میتونه ادامه بده. آدمها قهوه بخورن، خبر بعدی رو اسکرول کنن، تحلیل بنویسن، بخوابن، بیدار شن، و یک انسان جایی از همین زمین با دردی تنها بمونه که حتی زبان هم توان بیانش رو نداره.

من حقیقت کامل این پرونده رو نمی‌ دونم٬ اما می‌ دونم هر تمدنی که برای چنین تصویری توضیح پیدا کنه، دیگه فقط دچار بحران سیاسی نیست٬ دچار بحران انسان بودن شده.
هیچ انسانی نباید اونقدر بی‌ دفاع بشه که تنها شاهد رنجش، دیوار باشه، طناب باشه، زخم باشه، و آگاهی خودش نه در فلسطین اشغالی و نه در ایران و نه در هیچ کجای جهان.

509

162

79K

hubwr1 retweeted

Azad🎒 @chicapoleo

30 days ago

"ایرانی با پرچم اسراییل، مادرقحبه است ایرانی با پرچم اسراییل، بی‌ناموسه"

149

112

24K

حُــبـــور

@hubwr1

Who to follow

Last Seen Users on Sotwe

Trends for you

Most Popular Users