Fransız yönetmen Alain Robbe-Grillet'nin İstanbul'da çektiği 1963 yapımı "L'Immortelle" (Ölümsüz Kadın) filminden: Münir Nurettin Selçuk'un seslendirdiği Itrî’nin Naat-ı Mevlâna'sı.
Eski bir inisiye, öğrencilerinin içine bunu tekrar tekrar işlerdi: Ruhun ölümsüzlüğünü, ancak bu ruhun ölümden sonra yok edileceğini, onun ebediyen yaşayacağını kabul ettiğiniz kadar gönüllü bir biçimde kabul ettiğinizde bileceksiniz.
Hölderlin’s suggestion for a philosophical program that overcomes the subject-object dichotomy, not through practical reason (à la Fichte), but through “an aesthetic sense.” Something like this program appears in his fragment, Urteil und Sein, written a year prior.
rüzgar cinlerini salarken nefesimize
her baharın bağrında yeşil bir pişmanlık
ve kışa karşı işlenmiş sempatik bir ihanet vardır(iyi ki varsın ve)
ve vicdan denilen yaralı tanrı
bizi savunmasız bırakırken
ve etimize bahşedilen karakter
kanımızda konaklayan bu rabbi güzellik