บะหมี่ 2 ชาม

ไม่ใช่แอคหลัก

[บะหมี่ 2 ชาม @hungryy_noodle]

เด

[บะหมี่ 2 ชาม @hungryy_noodle]

เขาบอกน้อทเซอไพ้ที่เป็นกูว่ะ

[ญี่ปุ่นเบาเบา 🌵 @JapaneseBaobao]

โยโกโอะเก็บกวาดบ้านกองขยะมาแล้วมากมาย และได้รู้ว่ามีไม่น้อยที่เจ้าของบ้านเสียชีวิตอย่างโดดเดี่ยวโดยไม่กล้าขอความช่วยเหลือจากใคร เขาก็หวังว่ารายการนี้จะมอบความหวังให้กับคนที่กำลังเผชิญปัญหานี้อยู่ อยากช่วยพวกเขาให้ได้

[ญี่ปุ่นเบาเบา 🌵 @JapaneseBaobao]

โทมิตะ "ได้ยินมาว่าคนที่กลับไปเป็นบ้านขยะก็มีเยอะใช่มั้ยคะ"
โยโกโอะ "ครับ แล้วมีความมั่นใจมั้ยว่าจะไม่กลับไปเป็นเหมือนเดิมอีก?"
โทมิตะ "ไม่เป็นแน่นอนค่ะ ฉันคิดจริง ๆ นะว่าถ้าเป็นแบบนี้ต่อไปอาจจะตายได้"
โยโกโอะ "มีคนที่เป็นแบบนี้แล้วไม่สามารถขอความช่วยเหลือได้อยู่มากมายเลยนะครับ"

[ญี่ปุ่นเบาเบา 🌵 @JapaneseBaobao]

และแล้วก็เก็บขยะออกจนเจอพื้นห้อง แถมยังเจอถุงขยะที่โทมิตะซื้อมาไว้ด้วย "ฉันตั้งใจจะเก็บ ๆ อยู่หลายครั้ง แต่พื้นที่มันแคบ และสกปรกขึ้นเรื่อย ๆ จากนั้นร่างกายก็อ่อนแอลง จนไม่สามารถทำได้ด้วยตัวเอง" เป็นครั้งแรกในรอบ 3 ปีที่โทมิตะได้เหยียบเจอ "พื้นห้อง"

[ญี่ปุ่นเบาเบา 🌵 @JapaneseBaobao]

ผ่านไป 2 ชั่วโมง เมื่อขยะและความกังวลเรื่องกลิ่นลดลง ก็ได้เปิดหน้าต่างห้องเป็นครั้งแรกในรอบ 3 ปี โทมิตะบอกว่ารีโมทแอร์มันอยู่แถว ๆ นี้แหละค่ะ ทางทีมงานก็เตือนกันไม่ให้เผลอเก็บไปทิ้ง เก็บไปเก็บมาในที่สุดก็เจอโต๊ะกับทีวีโผล่ออกมา เธอบอกว่า "ฉันไม่ค่อยได้ดูทีวีเท่าไหร่ค่ะ"

[ญี่ปุ่นเบาเบา 🌵 @JapaneseBaobao]

แต่เธอก็ยังกล่าวขอโทษที่ทำให้ทุกคนต้องมาลำบาก แน่นอนอยู่แล้วว่าทางโยโกโอะก็บอกว่าไม่เป็นไร มีอะไรให้ช่วยก็บอกเลย อากาศในห้องร้อนมาก เหงื่อไหลเป็นทางทุกคน แต่โยโกโอะก็เข้าใจว่าโทมิตะไม่อยากเปิดหน้าต่างเพราะกลัวกลิ่นออกไป เขาก็ไม่ฝืนความต้องการนั้นของลูกค้า

[ญี่ปุ่นเบาเบา 🌵 @JapaneseBaobao]

เมื่อผ่านไป 1 ชั่วโมงก็สามารถเข้าไปเก็บภายในส่วนห้องนั่งเล่นได้ น้องแมวมารุมีอาการตกใจที่เห็นคนมารื้อบ้าน โยโกโอะก็เห็นใจแมว เก็บขยะไปด้วยขอโทษแมวไปด้วย "ขอโทษน้า" และเมื่อเห็นโทมิตะจะยืนขึ้นก็บอกว่า "นั่งเลยครับ ๆ" (เพราะโทมิตะบอกว่าอาการป่วยแย่ลงกว่าเมื่อวาน)

[ญี่ปุ่นเบาเบา 🌵 @JapaneseBaobao]

เริ่มต้นที่ทางเข้าห้อง เคลียร์ของให้หมดเพื่อให้มีทางขนถ่ายขยะออกจาด้านในได้ โดยตรงนั้นมีตู้เย็นที่ไม่ได้เปิดมานานอยู่ ได้ฤกษ์เปิดก็พบว่ามีของที่หมดอายุไปเมื่ 5 ปีที่แล้ว เมื่อเห็นของในตู้เย็นโยโกโอะกลับคิดไปถึงว่าในอดีตเจ้าของห้องเคยทำอาหารเองได้ขนาดนี้

[ญี่ปุ่นเบาเบา 🌵 @JapaneseBaobao]

เมื่อถึงนางาซากิก็ใช้รถยนต์เล็กเพื่อประหยัดค่าทางด่วน และจ้างพาร์ทไทม์เป็นคนในพื้นที่

10 โมงของ 20 ก.ค. ก็เริ่มต้นต่อสู้กับกองขยะ ปกติแล้วบริษัทเม็มโมรีส์จะพยายามหาของเก่าที่พอจะแปลงเป็นเงินได้เพื่อช่วยลดค่าใช้จ่ายอีก แต่ดูแล้วห้องของโทมิตะไม่น่าจะมีอะไรที่เปลี่ยนเป็นเงินได้

[ญี่ปุ่นเบาเบา 🌵 @JapaneseBaobao]

แล้วก็เข้าสู่ขั้นตอนการช่วยเหลือ บริษัทเม็มโมรีส์ตั้งอยู่ที่โอซาก้า ได้ออกเดินทางไปนางาซากิด้วยเรือในวันที่ 19 ก.ค. ที่เลือกเดินทางด้วยเรือเพื่อประหยัดค่าใช้จ่าย พยายามลดต้นทุนเพื่อไม่ให้ค่าบริการที่เรียกเก็บลูกค้าสูง และยังเดินทางเพียง 2 คนจากปกติที่ใช้ 5-6 คน

[ญี่ปุ่นเบาเบา 🌵 @JapaneseBaobao]

โทมิตะจึงตัดสินใจส่งขอความช่วยเหลือจากทางรายการ และผู้ที่มาช่วยในครั้งนี้คือคุณโยโกโอะ จากบริษัทเม็มโมรีส์ที่รับกำจัดขยะให้พวกบ้านกองขยะมาแล้วมากมาย เมื่อโยโกโอะได้อ่านเมล เขาก็บอกว่า "รู้สึกได้ถึงเส้นแบ่งระหว่างความเป็นความตาย" และก็อยากให้เจ้าของบ้านได้ใช้ชีวิตปกติได้

[ญี่ปุ่นเบาเบา 🌵 @JapaneseBaobao]

รายได้ทางเดียวจากเงินเยียวยาผู้ป่วยจากประกันสังคม (ต้องได้ใบรับรองแพทย์) จะได้รับ 2/3 ของเงินเดือนเป็นเวลาสูงสุด 1 ปี 6 เดือน รายจ่ายของเธอตอนนี้อยู่ที่ราว 140,000 เยน (ค่าห้อง 35,000/ค่าน้ำไฟ 10,000/ ค่ามือถือ 5000/ค่าอาหาร70,000/จิปาถะ20,000)

[ญี่ปุ่นเบาเบา 🌵 @JapaneseBaobao]

แต่ก็มีจุดที่เธอคิดว่า ถ้าเป็นแบบนี้ต่อไป เธออาจจะตายอย่างโดดเดี่ยวไม่ต่างจากที่น้องเป็นก็ได้ โทมิตะจึงเริ่มมองหาบริษัทรับเก็บ-กำจัดขยะ แต่เมื่อเห็นราคาที่ต้องจ่ายสูงถึง 210,000 เยน เธอก็สู้ไม่ไหว เพราะตอนนี้เธอหยุดพักงานมาเป็นปี และมีชีวิตอยู่ด้วยเงินเยียวยาผู้ป่วยเท่านั้น

[ญี่ปุ่นเบาเบา 🌵 @JapaneseBaobao]

นอกจากนี้ยังไม่มีแรงแม้แต่จะสระผมเอง ต้องไปที่้ร้านเท่านั้น เงินก็หมดไปกับเรื่องแบบนี้ นานวันที่ใช้ชีวิตอยู่ในห้องรก ๆ พอได้ยินเสียงคนจากข้างนอกห้องเธอก็มีอาการหวาดกลัว ถามว่ากลัวอะไร "กลัวคนอื่นจะรู้ว่าตัวเองใช้ชีวิตอยู่ในกองขยะแบบนี้"

[ญี่ปุ่นเบาเบา 🌵 @JapaneseBaobao]

จากนั้นก็เข้าสู่การใช้ชีวิตบนฟูกนอน กินข้าวก็ตรงนั้น และจุดเริ่มต้นบ้านขยะจริง ๆ มาจากการกินข้าวกล่องเสร็จแล้วโยนถุงขยะลงบนฟูกนอนนี่แหละ พร้อมด้วยความคิดว่า "พรุ่งนี้ค่อยเก็บแล้วกัน" และโทมิตะก็คิดแบบนี้ทุกวันจนในที่สุดก็กลายเป็นคนที่เก็บทำความสะอาดห้องไม่ได้

[ญี่ปุ่นเบาเบา 🌵 @JapaneseBaobao]

การตายของน้องกระทบมาถึงการทำงานของโทมิตะ เธอทำงานพลาดบ่อยขึ้นและถูกย้ายจากแผนกที่มีโอกาสก้าวหน้าให้ไปอยู่อีกแผนก ทุกอย่างสะดุดไปหมด เริ่มมีอาการซึมเศร้า เมื่อกลับมาที่ห้องก็ไร้เรี่ยวแรง โยนข้าวของทิ้งแบบไม่สนใจ ห้องค่อย ๆ รกขึ้น

[ญี่ปุ่นเบาเบา 🌵 @JapaneseBaobao]

ทีนี้เรื่องก็แย่ลงเพราะเธอหันไปพึ่งหมอดู(ร่างทรง)ทางโทรศัพท์ ที่โทรครั้งนึงเสียตั้ง 4 หมื่นเยน โทมิตะบอกว่าคนอื่นคงมองว่าบ้า แต่เธอในตอนนั้นอยากรู้ว่าน้องเป็นยังไง ได้คุยกับน้องผ่านร่างทรง ได้ถามน้องว่าเหงามั้ย ลำบากมั้ย อยากรู้ว่าน้องโกรธหรือเปล่าที่เธอไม่ได้ยื่นมือไปช่วย

[ญี่ปุ่นเบาเบา 🌵 @JapaneseBaobao]

ตั้งแต่นั้นมา ชีวิตของโทมิตะก็เริ่มเสียศูนย์ เธอเริ่มคิดหมกมุ่นว่าที่จริงมันควรจะมีทางที่เธอสามารถช่วยน้องได้ เพราะตอนนั้นเธอเองก็ใช้ชีวิตอยู่สบายดี แต่ไม่ได้รับสัญญาณขอความช่วยเหลือจากน้องเลย เธอรู้สึกเสียใจมาก และก็กลายเป็นความรู้สึกผิดที่ค้างคาในใจตลอดมา

[ญี่ปุ่นเบาเบา 🌵 @JapaneseBaobao]

น้องสาวเสียชีวิตอย่างโดดเดี่ยวที่อพาร์ทเม็นท์ โดยเพื่อนร่วมงานรู้สึกแปลกใจที่ไม่มาทำงานจึงไปหาที่ห้อง และก็พบว่าเสียชีวิตแล้ว แม่เองก็โทษว่าเป็นความผิดของโทมิตะที่ทำให้น้องตาย เป็นเพราะการที่เธอออกจากบ้านไปอยู่คนเดียว