Nasıl da soğuttular insanı insandan…
Canım ciğerim dediğim insanlar; kimi bir hareketiyle, kimi tek bir cümlesiyle. Şükrü Erbaş’ın dediği gibi:
“İnsan denilen varlıktan korkarım ben. Özellikle kalbi, vicdanı ve adaleti olmayan türlerinden.”
Öyle işte…
Ne kaçabileceğim bir yer var ne de geride bıraktığım bir ev. Kendi hayatımın dışında kalmış gibiyim; zamanla artan bir hevessizlik ve yaprak bile kıpırdamayan bir durgunluk var üzerimizde
Birisi beni eleştirecekse benden daha zeki ve çok daha iyi işler başarmış olmalı. Sırtımda 30 kilo yük varken, 3 kilo yük taşıyabilmiş birini dikkate almam. Buna kibir diyenler olacak. Bu öz saygıdır. Herkes liginde oynayacak.
zor bir dönemden gecerken ve konusacak birine ihtiyac duyarken kimseyi rahatsız etmemek icin yalnız basina oturup kendi düsüncelerinle bogusmak acının cok farklı bir türü