İnsan ne çok karışık duygular barındırıyor..
Bir yanımız güneş tepedeyken renkli,sıcak ve ümitli iken diğer tarafımız gölgelik, soğuk ve solgun..
Duygularımızı belirleyen faktörler her ne kadar yapay olursa bile duygular yapay olamıyor..içten ve samimi
Kendine geri dönmek ne kadar acıdır
Ömrünü onu başkalarında arayarak geçirdikten sonra,
Çünkü bazı gidişler bizden insanları çalmaz
Bizi kendimizden çalar..
Sonra bunu çok geç fark ederiz
Hayatta ki en uzun yolun
Kalpten kalbe giden yol olduğunu..
Ne yaparsak yapalım bir boşluğu oluyor insanın.
Okuyacakmış gibi doldurduğumuz kitaplar,bizi ezberleyen sahiller,tükettiğimiz telefon dakikaları..
Nereye kök atsak yabancılık çekiyoruz"Gün içinde akşam olmamızın"nedeni bundan herhalde..
İçimiz üşüyor,havanın soğukluğundan değil insan eksikliğinden..
Mevsim kış değil ama insanlar soğuk, etrafımız kalabalık oysa ki içimizde bir yerde karlar yağıyor hep kış hep sessiz..
Mevsimim soğukluğu değil bu soğuyan kalplerden.
Akşam olup da kapıyı kapatıp,kalın perdeleri çektiğimizde dünyanın sesi bir nebze olsa kısılıyor.
Kendimizle başbaşa kalıyoruz.
Ne kadar çok hayatla kavgalıymışız meğer;akşamın yorgunluğundan,oluşan yaralardan anlıyoruz.