"Bir elinde gül, diğer elinde mendil... Fatih bize ne anlatmak istedi?"
#FatihSultanMehmed ’in⚘️ o meşhur minyatürüne baktığımızda,aslında sadece bir hükümdarın portresini değil; ruhunun, inancının ve dehasının asırlara meydan okuyan dengesini görürüz.
1949’da Mao Ze-dong’un önderliğinde Çin Komünist Partisi’nin iktidara gelmesiyle birlikte, 1944’de kurulan Şerkıy/Doğu Türkistan Cumhuriyeti ortadan kalkmış oldu. Bu tarihten itibaren artan asimilasyon politikaları ayaklanma ve katliamları beraberinde getirmişti:
1990 Kaşgar/Barın katliamı,
1995 Hoten katliamı,
1997 Gulca katliamı,
2009 Urumçi katliamı…
@kalanoros Muhtemelen sen yabancısın dinin inançların farklı o yüzden Türk milletinin çoğunluğunun Müslüman olduğunu faize bulaşmak istemediğini görmemişsindir
Bugün 5 Temmuz ürümçi katliamının yıl dönümü. Biz türkiyedeyiz.
Siz kardeşlerimiz Çin işgal ve soykırımındaki Atayurt Doğu Türkistanda.
Ama kalbimiz ruhumuz, Çin’e karşı nefretimizde bir.
Doğu Türkistan bağımsız olana dek sarsılmaz irademizde bir.
Seyit Tümtürk
DTMM Başkanı
MUKADDESATIMIZA KORUMA KANUNU İSTİYORUZ!
Aziz Milletimiz,
Son günlerde ecdadımızı, Devlet-i Aliyye-i Osmaniyye'nin sultanlarını hedef alan ağır hakaret ve küfürler, milletimizin tarihine ve ortak hafızasına yapılmış açık bir saldırıdır.
Osmanlı Hanedanı'nın Türkiye'de yaşayan mensupları olarak, ecdadımıza yönelik bu seviyesiz ifadelerin cezasız kalmaması adına gerekli hukuki süreçlerin başlatıldığı kamuoyuna saygıyla duyurulur.
Hiç kimse; ifade özgürlüğü kisvesi altında bir milletin tarihine, devlet büyüklerine ve manevi değerlerine hakaret etme hakkına sahip değildir. Hukuk; nefret söylemini, alenen hakareti ve toplumsal huzuru bozan fiilleri görmezden gelemez.
Bugün mesele yalnızca Osmanlı Hanedanı değil; mesele aziz milletimizin tarihine, şerefine ve mukaddesatına sahip çıkma meselesidir.
Mukaddesatımıza ve tarihî şahsiyetlerimize yönelik hakaretlerin önüne geçecek, caydırıcı bir "Mukaddesatı Koruma Kanunu"nun hayata geçirilmesi artık zaruri bir ihtiyaçtır.
"Tahta çıktığında 452 kilometre olan demiryolu ağı onun zamanında 1344 kilometreye çıktı. Metro ve tramvay Türkiye'ye ilk defa geldi..."
Erhan Afyoncu, Osmanlı Padişahları, s.183.
Bizler evlerimizde huzurla soframıza otururken, Çad-Sudan sınırındaki mülteci kamplarında bir torba pirinci büyük bir şükürle karşılayan ihtiyaç sahibi kardeşlerimiz var.
Rabbim bizleri paylaşmanın bereketinden ve infakın huzurundan mahrum etmesin.
@Osmanoglu_Y_D
30 Haziran 2026 Gazze yemek dağıtımımızdan geriye kalan sıcak bir tebessüm.
#Gazze#İnsaniYardım#GazzeYemekDağıtımı
Sizlerin bağışları ve destekleri sayesinde mazlum coğrafyalarda sofralar kurulmaya devam ediyor.Destek veren tüm hayırseverlerimize teşekkür ederiz.
@Osmanoglu_Y_D
"Dünyâ üzerindeki hiçbir hânedân Osmanlı gibi ard arda 10 başarılı-elit seviyede lider çıkaramamıştır. Bu konuda Osmanlı eşsizdir ve bu 10 lider mükemmel askerî özellikleri bir yana, aynı zamanda şahsî meziyetleri ve devlet adamlıkları ile de istisnâdır."
Devlet-i Aliyye Ocakları olarak ecdadımızın adalet sancağını hakkıyla taşımaya, Doğu Türkistan'dan Filistin'e kadar tüm mazlum coğrafyaların sesi olmaya kararlıyız.!
Meydanlarda, kürsülerde ve gönüllerde hep aynı inançla: "Özgür Filistin" idealini, Doğu Türkistan'daki kardeşlerimizin haklı davasını ve şanlı mirasımızı yarınlara taşıyoruz.🇹🇷
#DevletiAliyye #Ecdadınİzinde #DoğuTürkistan #ÖzgürFilistin #MazlumCoğrafyalar
AZİZ MİLLETİMİZİN MANEVİ DEĞERLERİ SAHİPSİZ DEĞİLDİR, ASLA DA OLMAYACAKTIR!
Milletimizin asırlardır kanıyla, canıyla muhafaza ettiği inanç, ahlak ve mukaddes aile yapısını hedef alan hiçbir sapkın girişimi, fonlanmış projeyi veya normalleştirme çabasını asla kabul etmiyoruz, etmeyeceğiz!
İstanbul’da düzenlenmesi planlanan bu rezil organizasyon, toplumumuzun sabrını zorlamakta ve Türk milletinin vicdanında çoktan mahkum edilmiş durumdadır. Bu aymazlığa göz yummak, bu milletin değerlerine açıkça savaş açmaktır. Ne sokaklarımızda ne de şehirlerimizde bu ahlaksızlığa geçit verilmesi kabul edilemez!
Devleti Aliyye Ocakları olarak açıkça ilan ediyoruz:
Aile kurumunu, milli ve manevi değerlerimizi korumak bizim için bir rica değil; ecdadımıza, tarihimize ve geleceğimize olan tarihi borcumuz ve kırmızı çizgimizdir!
İlgili Tüm Makamlara ve Kamuoyuna Çağrımızdır:
Kamu düzenini ayaklar altına alan, toplumsal huzuru baltalayan ve bu milletin sinir uçlarıyla oynayan bu provokasyona karşı devletin tüm yetkili organları derhal harekete geçmelidir! Kanunların verdiği yetkiler çerçevesinde gereken adımlar tavizsiz bir şekilde atılmalı, bu rezalete kesin olarak müsaade edilmemelidir.
Bizler, ecdadımızdan emanet aldığımız İslam-Türk medeniyetinin izzetini ve aile yapımızı her ne pahasına olursa olsun savunacağız.
Hiç kimse, hiçbir şer odak milletimizin vicdanını yaralayacak, aile yapımızı dinamitleyecek adımlar atabileceğini sanmasın. Sessiz kalmayacağız, sineye çekmeyeceğiz, meydanı bu sapkın zihniyete asla bırakmayacağız!
Bugün #Arakan’daki Kuran kursunda eğitim gören #yetim çocuklarımıza yemek ikramında bulunduk.
Dualarımız odur ki;Allah imkanlarımızı artırsın, mazlum coğrafyalara daha çok ulaşabilelim.Daha fazla ihtiyaç sahibine el uzatıp, daha çok yetimin yüzünü güldürebilelim.
@Osmanoglu_Y_D
''Bizi toprağa gömdüler fakat tohum olduğumuzu bilmiyorlardı'' sözünün gözle görülür anlam bulduğu görüntü.
İkisi de yok edilmek istenilen nesilden, ikisi de gurbette büyüdü ama, köklerini unutmadan, vatanına büyük sevinç yaşatıyorlar.
Hilafet bayrağı diye ayrı bir bayrak yoktur.
Hilafet hangi devlette ise hilafeti temsil eden bayrak o devletin bayrağıdır.
Osmanlı döneminde hilafeti temsil eden bayrak Türk bayrağı idi.🇹🇷
Türk bayrağı dâim dalgalansın üzerimizde🇹🇷💫✨
POSEŁ LECHISTANU JESZCZE NIE PRZYBYŁ
O tym, co kryje się za dyplomatycznym gestem, który przetrwał 123 lata
Puste krzesło sułtana
Jest w historii stosunków polsko-tureckich zdanie, które przez ponad sto lat wypowiadane było na dworze sułtańskim z rozmysłem, a nie z niewiedzą. Przy każdej uroczystej prezentacji dyplomatów, gdy wywoływano kolejno reprezentantów mocarstw i małych królestw, padało to samo pytanie - czy przybył już poseł Lechistanu. I za każdym razem padała ta sama odpowiedź. Że nie przybył. Że jeszcze nie dotarł. I zostawiano puste krzesło.
To nie był protokolarny błąd. To był komunikat polityczny, który Wysoka Porta kierowała jednocześnie do Warszawy, której już nie było, i do Petersburga, Berlina oraz Wiednia, które Warszawę między siebie podzieliły. Komunikat brzmiał prosto - Polska istnieje, dopóki my mówimy, że istnieje.
Dawny wróg jako jedyny obrońca
Paradoks tej sytuacji jest uderzający. Imperium Osmańskie i Rzeczpospolita przez dekady toczyły ze sobą krwawe wojny - pod Cecorą, pod Chocimiem, wreszcie pod Wiedniem w 1683 roku, gdzie Jan III Sobieski rozgromił armię pod dowództwem Kara Mustafy.
A jednak to właśnie ten były wróg okazał się jedynym znaczącym mocarstwem, które odmówiło uznania wymazania Polski z map świata. Rosja, Austria i Prusy w tajnym artykule konwencji petersburskiej z 26 stycznia 1797 roku zapisały wprost, że samo imię Polski ma być na zawsze wymazane z prawa narodów. Konstantynopol zbagatelizował ten nakaz, czym narobiło sobie w Sankt Petersburgu niemało wrogów.
Konsekwencje tej decyzji były bardzo konkretne. Polska szlachta i żołnierze, którzy po klęskach kolejnych powstań tracili dach nad głową i paszport, mieli dokąd uciekać.
Imperium Osmańskie przyjmowało ich chętnie - i nie tylko z humanitarnych pobudek. Rosja wywierała stały nacisk, żądając ekstradycji emigrantów politycznych. Turcja odmawiała, częstokroć sięgając po dyplomatyczny fortel - chroniła Polaków przed wydaniem, nakłaniając ich do formalnej konwersji na islam, po czym argumentowała Rosjanom, że nie może wydać muzułmanina. Wyznanie było tu tarczą prawną, nie kwestią sumienia.
Generał, który zmienił religię, by walczyć z carem
W tej logice przyjął islam generał Józef Bem - człowiek, który bronił Lwowa i Wiednia w 1848 roku, a potem poprowadził Węgrów przeciwko Habsburgom, zanim carski korpus pod Paskiewiczem nie zdusił rewolucji.
Po klęsce Bem schronił się w Turcji, przyjął imię Murat Pasza i stanął na czele twierdzy w Aleppo. Walczył w tureckim mundurze do końca życia, które złamała malaria w grudniu 1850 roku. Do Tarnowa wrócił dopiero w 1929 - jako prochy.
Wywiad emigracyjny nad Bosforem
Jeszcze ciekawszą postacią z mojego punktu widzenia, jako byłego oficera SWW, był Michał Czajkowski, który trafił do Stambułu jako emisariusz księcia Adama Czartoryskiego z misją budowania propolskiej siatki wpływów. Przyjął imię Mehmed Sadyk Pasza, sformował oddział kozacki złożony z polskich uchodźców i poprowadził go do walki z Rosją w czasie wojny krymskiej.
Jego życie zakończyło się tragicznie - po dziesiątkach lat misji w osmańskiej służbie, stary i złamany, wrócił na Ukrainę, wyrzekł się islamu i zastrzelił się w 1886 roku. Romantyk do końca, tyle że romantyzm w tym przypadku oznaczał przede wszystkim cierpienie.
Czajkowski był jednak czymś więcej niż tylko awanturnikiem z misją. Był centralnym ogniwem rozbudowanej siatki wywiadowczej, którą zbudował jednej z moich historycznych mentorów wywiadu szczególnie tego wschodniego - Czartoryski - i którą dziś, bez przesady, można by nazwać służbami specjalnymi emigracyjnego rządu (wywiad AK narodził się ponad wiek później, ale miał dobre podstawy).
Hotel Lambert, paryska rezydencja księcia, prowadził dwie równoległe agencje: Agencję Wschodnią z centrum w Stambule i Agencję Zachodnią działającą w Europie.
Czajkowski (dziś można porównać go do współczesnego oficera wywiadu wojskowego - rezydenta) szefował tej pierwszej. Jego oficerowie i agenci działali nie tylko w samym Stambule, ale na całym Kaukazie, Bałkanach, w Persji i Afganistanie - wszędzie tam, gdzie Rosja miała żywotne interesy i gdzie można jej było zaszkodzić lub ją obserwować.
Może o jego operacjach napisze kiedyś coś więcej...
Mój historyczny mentor Czartoryski miał do tego zresztą idealne CV. Przez kilka lat był ministrem spraw zagranicznych - i tu uwaga - Rosji, a także przyjacielem cara Aleksandra I, człowiekiem który chodził po najwyższych korytarzach władzy w całej Europie.
Po klęsce powstania listopadowego, skazany zaocznie na śmierć przez ścięcie toporem, przeflancował całe to doświadczenie na działalność emigracyjną ale sprzedawczykiem był ojcem ówczesnych emigracyjnych polskich służb wywiadowczych.
Europejskie rządy traktowały Hotel Lambert jako nieformalną ambasadę nieistniejącego państwa polskiego - bo w sensie operacyjnym nią właśnie był.
W czasie wojny krymskiej Czartoryski zdołał wystawić w armii osmańskiej dwa osobne polskie oddziały kawalerii, które walczyły przeciwko Rosji pod turecką flagą.
Metodologia wywiadowcza była (i jest) dokładnie ta sama, co w służbach profesjonalnych - żywe źródła ludzkie, agenci w terenie, wpływ na decyzje obcych rządów, sabotowanie rosyjskich interesów w kilku teatrach jednocześnie. Bez Turcji nie było to możliwe.
Polak, który stworzył Turcję
Wątek ten ma jeszcze jeden wymiar, o którym mówi się rzadko. Ideologiczne fundamenty pod nowoczesną Republikę Turecką - tę, którą zbudował Atatürk - współtworzył Polak.
Konstanty Borzęcki, uczestnik powstania wielkopolskiego i rewolucji węgierskiej, po dotarciu do Turcji przyjął imię Mustafa Dżelaleddin Pasza, doszedł do stopnia generała dywizji i napisał traktat, w którym argumentował, że Turcy są europejskim narodem zdolnym do modernizacji. Ta książka bezpośrednio zainspirowała Atatürka przy budowie nowoczesnego państwa tureckiego - włącznie z ideą przyjęcia alfabetu łacińskiego. Polska myśl polityczna zapisana po turecku.
Adampol - polska wioska nad Bosforem
W 1842 roku, z inicjatywy wspomnianego wyżej Czartoryskiego, pod Stambułem powstał Adampol - dzisiaj Polonezköy.
Zamieszkali ją polscy emigranci, w tym zdezerterowani z armii carskiej żołnierze, których Turcy wykupywali z własnej niewoli tylko po to, by nie wracali do Rosji.
Wioska istnieje do dziś. To nie jest zabytek - to żywy dowód na to, że osmańska polityka wobec Polaków miała wymiar praktyczny, a nie tylko deklaratywny.
Rachunek wyrównany
Symboliczna klamra tej historii zamknęła się w 1923 roku. Polska, która odrodziła się w 1918, była jednym z pierwszych państw świata, które uznały nowo powstałą Republikę Turecką i rząd Atatürka.
23 lipca 1923 podpisano traktat przyjaźni. W geopolitycznej grze rachunki zostały wyrównane - naród, który nie uznał wymazania Polski przez 123 lata, doczekał się rewanżu dokładnie w tym momencie, gdy sam potrzebował uznania od świata.
Legenda mówi też, że przez cały ten czas w skarbcu sułtańskim przechowywano klucze do polskiej ambasady w Konstantynopolu, które w 1918 roku przekazano polskim przedstawicielom. Nie wiadomo, czy to prawda. Ale nawet gdyby była tylko legendą - mówi więcej o charakterze tej relacji niż niejeden traktat dyplomatyczny.
Pan Prezydent Nawrocki (@Nawrocki25) powołał się na to podczas konferencji z tureckim prezydentem. I miał rację - choć prawdziwa głębia tej historii jest znacznie bogatsza niż jeden dyplomatyczny gest, który politycy lubią cytować na konferencjach prasowych.
Panowie Prezydenci Polski I Turcji...
pozdrawiam i dziękuję.