عاشق آدمای شفافم. کسی که زود و بیتعارف بهم میگه ازم ناراحت شده، چرا ناراحت شده، خوشش میاد ازم، خوشش نمیاد ازم، از فلان رفتارم عصبی میشه، صدام آزارش میده، دوست داره همراهش باشم، بدش میاد کنارش باشم و ...
صداقت تو رفتار واقعا برام قشنگ و قابل احترامه.
من فقط به یک دسته از آدم ها تو زندگیم حسودیم میشه؛ کسانی که قدرت کنار گذاشتن و تصمیم گرفتن دارن؛ درخت نیستن، آزادند؛ این شهر رو دوست ندارم؟ خوب میرم شهری که دوست دارم، از شغلم راضی نیستم؟ فردا استعفا میدم؛ دوستم بودی و بهم بدی کردی؟ میذارمت کنار، و اصلا مهم نیست فردا چی میشه.
We put meanings into people and that's why it's hard to let go of them.
It's not about the person at this point, it's about us losing the meaning we have long yearned for.