นัดถา

PWK | 🖋️🎨📚🎞️🐱 | INFP-T | 1997 | 📍seventeen kangdaniel #tthi_eks #waavetnp #theewave 📍

[นัดถา @iceznw]

โพลารอยด์มาแล้ววววว!!

ได้รูปที่น้องธีร์ถือโชว์ในไลฟ์แหละ น่ารักมั่กๆ เลยคับบบบ 😭💕🫶🏻

#DrPONGxTheeWave #tthi_eks #waavetnp #ท่านโปรดคลื่น

[บอเบีย @bia_krit]

เป็นกุกุบอกเลิกเลย นอกจากจะหักหน้าแล้ว ยังพูดจาไม่ไว้หน้าอีก

[🍎เจ้าปลาน้อย @chao_planoy]

โตไปแม่แมวจะบอกมั้ยนะ ว่าเธอไม่ใช่ลูกแท้ๆ ของฉัน

[˙𐃷˙ @napqin1]

ผญใจๆอยู่นะ พอผชบอกเทอจ่ายเท่านี้ เดี๋ยวชั้นออกเท่านี้ คือชีไม่ได้อึ้งกับราคาที่ต้องจ่าย เพราะกุก้จ่ายได้ แต่ขอด่ามึงก่อน อีปีศาจหมู แดกยัดห่าขนาดนั้นมาให้กุหาร ทำทรงจะจ่ายมากกกว่าแค่นั้น อีกแค่ 500 ทำไมกุจะจ่ายไม่ได้ ส้นตีนนี่

[earth👾🌟 ᵒᵘᵗʷᵉˢᵗ ᵒᵘᵗʷᵉˢᵗ @mydearest1001]

มีน้องแอลลี่?

[猫哥🕊️ @yqgyx123]

แม่เส้นเลือดในสมองตีบ แล้วโทรมาบอกให้ลูกสาวลาออกจากงาน กลับเชียงใหม่มาดูแล

ลูกสาวถามกลับแค่ประโยคเดียว

“แม่ ตอนแบ่งบ้าน แม่บอกว่าหนูเป็นคนที่แต่งออกไปแล้ว พอตอนนี้ต้องการคนดูแล หนูกลับมาเป็นลูกสาวแม่อีกแล้วเหรอ”

แม่ร้องไห้อยู่ปลายสาย

แม่ไม่รู้เลยว่า อีกไม่กี่วัน ลูกสาวจะไปเจอจดหมายจากธนาคาร ในลิ้นชักข้างเตียงของแม่

พาริน อายุ 38 เป็นนักบัญชีอยู่กรุงเทพฯ

ณัฐ น้องชาย อายุ 35 เปิดอู่ซ่อมรถอยู่เชียงใหม่

พ่อเสียไปตั้งแต่ลูกๆ ยังเด็ก แม่ขายกับข้าวในตลาด เลี้ยงลูกสองคนมาคนเดียว

พารินเรียนมหาวิทยาลัยด้วยเงินกู้ กยศ. เสาร์อาทิตย์ไปเป็นพนักงานเสิร์ฟ

ณัฐเรียนไม่จบ ม.ปลาย แม่เอาเงินเก็บทั้งชีวิตมาเปิดอู่ให้

พารินไม่เคยค้านสักคำ

ทำงานปีแรก เงินเดือน 15,000 เธอส่งให้แม่เดือนละ 3,000

พอเงินเดือนขึ้นเป็น 38,000 เธอส่ง 5,000

แม่ป่วย เธอจ่าย ตู้เย็นเสีย เธอซื้อใหม่ น้องแต่งงาน เธอใส่ซอง 50,000

ปีนั้นเธอเพิ่งซื้อคอนโดเล็กๆ ต้องผ่อนทุกเดือน

หกปีก่อน แม่เรียกเธอกลับเชียงใหม่

บนโต๊ะมีเอกสารโอนบ้านวางอยู่

บ้านสองชั้นที่พ่อกับแม่ซื้อที่ดินปลูกไว้ตั้งแต่หนุ่มสาว รวมที่ดินแล้วมูลค่า 2.8 ล้านบาท

“บ้านนี้ยกให้ณัฐ เขาเป็นลูกผู้ชาย ต้องเลี้ยงครอบครัว ต้องมีหลักประกัน”

พารินถามว่า “เรื่องใหญ่ขนาดนี้ บอกหนูล่วงหน้าสักคำไม่ได้เหรอ”

แม่ขมวดคิ้ว “จะบอกทำไม แกแต่งออกไปแล้ว ยังจะกลับมาแย่งกับน้องอีกเหรอ”

ณัฐที่นั่งอยู่ข้างๆ พูดขึ้นมา

“พี่ไม่ต้องห่วง บ้านให้ผม ต่อไปเรื่องดูแลแม่ ผมรับเองทั้งหมด”

คืนนั้น พารินร้องไห้อยู่ในห้องคนเดียวนานมาก

ไม่ใช่เพราะบ้าน

แต่เพราะเธอเพิ่งเข้าใจว่า เงินทุกบาทที่ให้มาตลอดหลายปี ในสายตาแม่มันคือ “หน้าที่”

แต่พอพูดถึงสมบัติในบ้าน เธอกลายเป็นคนนอกทันที

วันรุ่งขึ้น เธอกลับกรุงเทพฯ

หกปีหลังจากนั้น เงิน 5,000 ไม่เคยขาดสักเดือน

ปีที่แล้ว แม่เส้นเลือดในสมองตีบ

พารินบินกลับเชียงใหม่ทันที ลางานสิบวันเฝ้าแม่ที่โรงพยาบาล

ณัฐกลางวันเปิดอู่ กลางคืนแวะมาบ้างเป็นครั้งคราว

ตอนออกจากโรงพยาบาล หมอบอกว่าต้องทำกายภาพบำบัดอีกนาน และต้องมีคนดูแลตลอด

พารินเสนอให้จ้างผู้ดูแล เดือนละ 15,000

ประโยคแรกที่ณัฐพูดคือ “แพงขนาดนั้น? ผมจะเอาเงินที่ไหน”

พารินบอกว่า “พี่ออกให้ก่อน”

สองเดือน ค่าผู้ดูแลกับค่ากายภาพ เธอจ่ายไปเกือบ 40,000

พอเดือนที่สาม ณัฐโทรมา

“ไม่จ้างแล้วนะผู้ดูแล แพงเกิน พี่กลับมาดูแลเองไม่ดีกว่าเหรอ ยังไงพี่เขยก็มีรายได้อยู่แล้ว”

แม่รับสายต่อ

“แกเงินเดือนแค่ไม่กี่หมื่น ขาดเงินเดือนแกไปคนเดียว บ้านก็ไม่อดตายหรอก แกเป็นลูกสาว ดูแลแม่มันเป็นหน้าที่ไม่ใช่เหรอ”

พารินถาม “ตอนยกบ้านให้ณัฐ เขาบอกว่าจะดูแลแม่เองทั้งหมดไม่ใช่เหรอ”

แม่ตอบ “นั่นมันเมื่อก่อน ตอนนี้น้องเขาก็ลำบาก”

“แล้วหนูล่ะ หนูไม่ลำบากเหรอ”

แม่ไม่ตอบ

แล้วพารินก็ถามประโยคนั้นออกไป

ปลายสายเงียบไปนาน แล้วแม่ก็ร้องไห้

“แม่เลี้ยงแกมาจนโต ขอให้กลับมาดูแลแค่ไม่กี่เดือน แกมานั่งคิดบัญชีกับแม่เหรอ”

ไม่กี่วันต่อมา ณัฐโพสต์ในไลน์กลุ่มครอบครัว

“พี่ผมอยู่กรุงเทพฯ สบายดี แม่ป่วยขนาดนี้ ยังไม่ยอมกลับมาดูแล”

แนบรูปแม่นั่งรถเข็นอยู่คนเดียว

ป้าทักแชตส่วนตัวมา “เงินหาใหม่ได้ แต่แม่มีคนเดียวนะ”

น้าบอกว่า “น้องเขาต้องเลี้ยงทั้งครอบครัว เป็นพี่ก็ช่วยแบกหน่อย”

พารินไม่ตอบใคร

สุดสัปดาห์นั้น เธอกลับเชียงใหม่ไปช่วยแม่จัดเอกสารสิทธิ์การรักษา

แล้วในลิ้นชักข้างเตียงของแม่ เธอก็เจอจดหมายฉบับนั้น

ใบแจ้งชำระหนี้สินเชื่อจำนองจากธนาคาร

ผู้กู้: ณัฐ

ทรัพย์ที่จำนอง: บ้านหลังนั้น

วันที่กู้: แปดเดือนหลังโอนบ้าน

ในลิ้นชักยังมีสมุดบัญชีของแม่

หกปีที่ผ่านมา ทุกเดือนที่เงิน 5,000 ของเธอเข้า วันรุ่งขึ้นจะมีเงิน 3,000 โอนออกไปบัญชีของณัฐ

หมายเหตุเขียนว่า: ค่าเทอมหลาน

พารินนั่งอยู่ข้างเตียง มือสั่นไม่หยุด

“หลักประกัน” ที่แม่ยกให้ลูกชาย ถูกจำนองให้ธนาคารไปนานแล้ว

เงินที่เธออดออมส่งมาทุกเดือน เอาไปเลี้ยงลูกของน้อง

และแม่ รู้ทุกอย่าง

คืนนั้น พารินส่งข้อความเข้าไลน์กลุ่มครอบครัว

ไม่ด่าใคร ไม่อธิบายอะไรสักคำ

มีแต่รูป

สลิปโอนเงินหกปี 72 ใบ ส่งทีละใบ

ใบเสร็จค่าผู้ดูแล

ใบเสร็จโรงพยาบาล

สองรูปสุดท้าย

วันที่โอนบ้าน

กับใบแจ้งหนี้จำนองจากธนาคาร

กลุ่มเงียบไปทั้งคืน

ป้าที่บอกว่า “แม่มีคนเดียว” ไม่โผล่มาพูดอีกเลย

วันรุ่งขึ้น ณัฐบุกมาหาเธอ

“พี่หมายความว่าไง พูดไปพูดมา ก็ยังติดใจเรื่องบ้านอยู่ใช่ไหม”

พารินมองหน้าเขา

“ติดใจ? บ้านหลังนั้นตอนนี้เป็นของแกเหรอ”

“มันเป็นของธนาคาร”

หน้าณัฐซีดลงทันที

พารินวางกระดาษแผ่นหนึ่งลงบนโต๊ะ

“จ้างผู้ดูแลต่อ ทุกเดือนพี่ออกครึ่งหนึ่ง โอนตรงให้ผู้ดูแล ไม่ผ่านมือใครทั้งนั้น”

“แกอยู่ใกล้ กลางคืนกับเรื่องฉุกเฉินแกรับผิดชอบ”

“เรื่องให้พี่ลาออก ไม่ต้องพูดถึงอีก”

น้องสะใภ้ทำท่าจะพูด พารินหันไปมอง

“ชีวิตครอบครัวพวกเธอหยุดไม่ได้ แล้วชีวิตฉันหยุดได้ตามใจงั้นเหรอ”

ไม่มีใครพูดอะไรอีก

สามเดือนต่อมา แม่เริ่มถือไม้เท้าเดินได้ช้าๆ

พารินพาแม่ไปทำกายภาพเสร็จ สองแม่ลูกนั่งรอรถอยู่หน้าโรงพยาบาล

จู่ๆ แม่ก็จับมือเธอไว้

พารินคิดว่า ในที่สุดแม่คงจะพูดอะไรสักอย่าง

แม่พูดว่า

“หนี้บ้านของน้อง ช่วงนี้เขาผ่อนไม่ค่อยไหว…แกช่วยเขาหน่อยได้ไหม”

พารินนิ่งไปหลายวินาที

แล้วก็ดึงมือกลับ

รถมาถึง เธอพยุงแม่ขึ้นรถ ปิดประตูให้เรียบร้อย แล้วกลับกรุงเทพฯ คนเดียว

ตั้งแต่เดือนถัดมา เงิน 5,000 เธอไม่โอนให้แม่อีก

ค่าผู้ดูแลยังจ่ายครบทุกบาท โอนตรงให้ผู้ดูแล

แม่โทรมาด่าว่าเธอใจดำ

ถ้าเป็นคุณ คุณจะทำยังไง?

ดัดแปลงจากประสบการณ์จริงของเพื่อน

[Wi ft. Rip สีดอไวพจน์ 😢 @M_thunderbolt]

ประวัติศาสตร์จีนจริงๆ ไปสุดกว่าซีรีส์อีก
นายบำเรอของฮ่องเต้ที่ได้ขึ้นเป็นฮ่องเต้
กุ้ยเฟยที่แก่กว่าฮ่องเต้ 17 ปี
แก่กว่า เป็นม่าย แล้วได้เป็นฮองเฮา
เคยเป็นภรรยาคนอื่น ได้เป็นไทเฮา แอบเลี้ยงขันทีเก๊เป็นนายบำเรอ
เป็นเมียพ่อแล้วมาเป็นเมียลูก
เป็นเมียลูกก่อนจะถูกยกให้พ่อ

[milkjuju ₍⑅ᐢ..ᐢ₎♡︎ @afhskytx06]

กุเกลียดเวลาแม่กุบอกให้กุอดทนมาก กุรู้สึกเหมือนกุต้องเกิดมาเพื่ออดทนแล้วตายไปแค่นั้น คนเราจะต้องอดทดบ้าไรทั้งชีวิต

[พิกัด 📌 @Withtime_e]

ทุกคนนน ธาตุอะไรกันบ้างคะ 🔥🌊🌪️เค้าเด่นธาตุไฟล่ะะ

ลองไปเล่นกันดูน้าา แล้วมาบอกกันหน่อยว่าได้ธาตุอะไรกัน 👀💖

https://t.co/rpQ55V4daQ

[𖦹 ᴍᴊ ׅ 🪷 ⸝⸝ @_Jiraex]

— > แอบส่องมือถือน้องชีท 🤳🏻
ver : ยูโรตามง้อ ^^

passcode : 2020
• 🧘🏻‍♀️ a fan-created project

( https://t.co/a7rBkQOiry )

#ลิตส์นี้มียูTheSeries
#20ListsTheSeries
#ryujinpatji ; #ริวจินแพทจิ

[ROTH-BENZ | ริวจ๋องแพทจิ๋ว 🐉🪼 @Memory_Bbenz]

ใครคิดซาวว์อ่ะ ? 5555555 ไม่ไหว

" เร็นจิ ธามมมมห์ อัยเด้ก เหี้× " 😅🤪

MR FANBOY CHAPTER 10
#MrFanboyEP10
#ryujinpatji

[𖤐*̩̩͙⸝⋆ วาฬฟ้า🐋⋆.˚⭒⋆.˚ @wal_walawichani]

คนในห้องแต่งตัวฮาโลวีนกัน เลยหาของน่ากลัวมาใส่แบบนาทีสุดท้าย

[Wave's Yaya @zzZuperwave]

Bro I'M LAUGHING SO HARD, I was crashing out cuz the possibility of TheeWave's pics to be ai generated is um WELL HABABAHAHA WHO EDITED THIS GIVE ME A KISS LMAO I CAN LEND YOU MY CANVA ACC FOR BG REMOVER 😭😭

[Jeff @unpaiddrafts]

ทำไมพล็อตคล้ายๆ ของไทยเรื่องนึงที่เพิ่งเห็นผ่านตา ว่าจะไปดูอยู่

[⋆｡˚₊ 𝑆𝑆 🦊 ༉⋆ @sorssorq]

จังหวะเวฟเดินผ่านแล้วใช้ปากผูกข้อมือเองโดยที่ข้างหน้าคือโทมัสก้องกำลังยืนผูกข้อมือให้กัน ไม่ไหวหลุดขำเลย เวฟเอ้ยความพยายามอยู่ที่ไหนความสำเร็จอยู่ที่นั่นจริง ๆ 555555555555555555555555555555

[นัดถา @iceznw]

ยอมขาเป็นเหน็บเพื่อให้แมวนอนทับขาเราอย่างสบายใจ

[นัดถา @iceznw]

ตั้งแต่เลี้ยงแมวก็คิดมาตลอดว่า ทำไมแมวมันน่ารักได้ขนาดนี้นะ ฮืออออออ ไม่ไหว ใจเจ่บบบบบ ;-;

[beri ᐢ. .ᐢ @000uly]

୨ৎ 𝘄𝗮𝗻’𝘀 𝗶𝗽𝗵𝗼𝗻𝗲 𓂃 ࣪˖

　　✉︎ — > แอบส่องโทรศัพท์น้องว่าน
　　⌗ passcode : 0000
　　⌗ made with love ♡

　　𓈒 𓏸 a fan-created project only

　　🔗 ( https://t.co/50ABfGYj8R )

#MrFanboySeries
#รักสุดใจนายแฟนบอยSeries
#auausave #อู่อู๋เซฟ

[ดูมันดิ DOMUNDI TV @DomundiTV]

🥳 WAVE’s DAY

Happy Birthday to @waavetnp 🎂✨

#waavetnp
#domunditv

[leveret 🐇 @krakraxt]

ทำงานในโรงฆ่าสัตว์มา 5 ปี จะบอกความลับให้ฟัง
สัตว์พวกนี้จะรู้หมดว่าวันไหนตัวเองจะต้องตาย

ฉันทำงานในโรงฆ่าสัตว์มา 5 ปีเต็ม ทุกวันต้องคลุกคลีกับหมู วัว แกะ เห็นสัตว์เกิดและตายจนนับไม่ถ้วน

บอกตรงๆจากใจเลย ก่อนเข้าวงการนี้ ฉันก็เหมือนคนทั่วไป คิดว่าสัตว์คงกินนอนไปวันๆมึนๆงงๆ จนตายไปโดยไม่รู้เรื่องรู้อะไร สัตว์จะไปเข้าใจเรื่องความตายได้ยังไง

แต่พอผ่านมา 5 ปี ฉันสังเกตแววตาและการเคลื่อนไหวของมัน แล้วถึงได้รู้ว่าตัวเองไร้เดียงสาขนาดไหน

เจ้าพวกสิ่งมีชีวิตที่พูดไม่ได้เหล่านี้ ในใจพวกมันกระจ่างแจ้งเหมือนกระจกเงา วันไหนที่มันต้องจากไป พวกมันรู้ตัวดีอย่างชัดเจนเลยล่ะ

ในวันธรรมดาทั่วไป พวกสัตว์จะคึกคักมาก หมูเบียดหมู แกะขี่แกะ แย่งอาหารกันเล่นหยอกกัน แววตาสดใสดูเชื่อง ถึงเวลากินก็กิน ถึงเวลานอนก็นอน ต่อให้ฟ้าถล่มลงมาก็ไม่ขัดขวางการกินของพวกมัน

แต่พอถึงวันที่ต้องเข้าโรงเชือด บรรยากาศจะเปลี่ยนไปทันที ราวกับพลิกหน้าหนังสือ สัตว์ทั้งคอกเหมือนนัดกันไว้ จู่ๆ ก็เงียบกริบลงพร้อมๆ กัน แล้วเบียดตัวเข้าหากันเป็นก้อนกลมๆ ร่างกายสั่นเทาเหมือนคนจับไข้

ความสั่นนั้นไม่ได้มาจากความหนาว แต่มันคือความกลัวที่ซึมลึกออกมาจากกระดูก เวลาคุณไล่ให้มันเดินไป มันจะเอาเท้าทั้งสี่ข้างตะกุยยึดพื้นไว้แน่น

หมูตัวใหญ่หนักหลายร้อยกิโลกรัมที่ปกติแค่ไล่นิดหน่อยก็วิ่งจู๊ด วันนั้นกลับปักหลักนิ่งอยู่กับที่แล้วพยายามถอยหลัง หนีจากช่องทางเดินด้านหน้าที่ราวกับเป็นประตูนรก

คนโบราณชอบพูดว่า "ทุกสรรพสิ่งมีจิตวิญญาณ" เมื่อก่อนฉันฟังแล้วเชื่อครึ่งไม่เชื่อครึ่ง แต่ตอนนี้ฉันเชื่อสนิทใจเลย

อาการของวัวยิ่งมองยิ่งรู้สึกสะท้อนใจ วัวตัวไหนมีกำหนดฆ่าในวันนั้น มันจะไม่กินไม่นอนตั้งแต่เช้า เอาแต่ก้มหน้ายืนนิ่งอยู่ตรงมุมกำแพง ไม่ขยับตัว

ฉันเคยเห็นสิ่งนี้มานับครั้งไม่ถ้วนด้วยตาตัวเอง น้ำตาเม็ดโตๆ ไหลร่วงลงมาจากตาของมัน ดวงตาที่เปียกชุ่มคู่นั้นจ้องมองมาที่คุณ ไม่ดิ้นรน ไม่ขัดขืน ไม่ร้อง มีเพียงน้ำตาที่ไหลออกมาเงียบๆ

ครั้งหนึ่ง วัวแก่ตัวหนึ่งถูกเจ้าของจูงมาส่ง เจ้าของยืนมองดูมันจากนอกรั้ว วินาทีนั้นตาของมันแดงก่ำขึ้นมาทันที มันจ้องมองเจ้าของตรงๆ ด้วยสายตาที่เชื่องและต่ำต้อย เดินตามพวกเราไปโดนหันกลับมามองเจ้าของทีละก้าว ฉันไม่มีวันลืมได้ลงเลยตลอดชีวิต

แกะก็เหมือนกัน ปกติจะกระโดดโลดเต้นตัวนุ่มนิ่มน่ารัก แต่พอถึงเวลาสุดท้ายกลับเงียบผิดปกติ เบียดกายเข้าหาเพื่อนร่วมฝูงและตัวสั่น เวลาต้อนแกะตัวปกติจะพุ่งไปข้างหน้า มีแค่วันนั้นแหละที่ผลักกันไปมา ไม่มีใครเดินนำเลย

นานๆ ทีจะมีลูกแกะที่ถูกจูงแยกออกมาเดี่ยวๆ ส่งเสียงร้องแหลมเล็กอันน่าเวทนาออกมา มันไม่ใช่การก่อกวน แต่เป็นเพราะมันกลัวจริงๆ

นานวันเข้า พวกเราคนงานไม่จำเป็นต้องดูใบสั่งของ ไม่ต้องจำหมายเลข แค่ดูจากสภาพของพวกมันก็ประเมินได้ค่อนข้างแม่นยำแล้วว่าตัวไหนที่ร่าเริงสดใส แสดงว่าวันเวลาของมันยังอีกยาวไกล ส่วนตัวไหนที่เงียบขรึมสั่นเทา ไม่กินไม่นอน แววตาตื่นตระหนกหวาดกลัว แสดงว่านั่นคือกำหนดการของสัตว์ตัวนั้น

คุณอาจจะบอกว่าพวกมันฟังภาษาคนไม่รู้เรื่อง ดูขั้นตอนการทำงานไม่เป็น แล้วพวกมันรู้ได้ยังไง

ความจริงแล้วเหตุผลไม่ได้ซับซ้อนเลย พอเพื่อนพ้องค่อยๆ หายไปทีละตัวและไม่มีวันได้กลับมาอีก พวกที่อยู่ข้างหลังก็เห็นทั้งหมด

ประกอบกับบรรยากาศรอบตัว เสียงร้องคร่ำครวญอันหดหู่ของพวกเดียวกัน พวกมันไวต่อความรู้สึกมากกว่ามนุษย์เราเป็นร้อยเท่า

คำโบราณว่าไว้ "แม้แต่สิ่งมีชีวิตเล็กๆ อย่างมดก็ยังรักตัวกลัวตาย" นับประสาอะไรกับสัตว์ใหญ่เหล่านี้? การที่พวกมันเงียบ สั่น หลั่งน้ำตา ไม่ใช่เพราะมันโง่ แต่เป็นความสิ้นหวังอันลึกล้ำที่ไม่สามารถย้อนคืนอะไรได้อีกแล้ว

5 ปีผ่านไป สภาพจิตใจของฉันเปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง ตอนเข้าวงการใหม่ๆ ยังเป็นวัยรุ่นใจแข็ง คิดแค่ว่ามาทำงาน พอเห็นบ่อยๆก็เริ่มชิน แต่ยิ่งทำไปใจกลับยิ่งอ่อนแอ ยิ่งรู้สึกว่าควรจะมีความเคารพในชีวิต

เมื่อเดินออกจากโรงเชือด ฉันไม่เคยทานอาหารทิ้งขว้างอีกเลย เบื้องหลังเนื้อสัตว์ทุกชิ้นล้วนเคยเป็นชีวิตที่เคยสดใส เคยหวาดกลัว และเคยดิ้นรนต่อสู้มาก่อน

ตั้งแต่เกิดจนถึงวันสุดท้าย พวกมันไม่เคยทำอะไรผิดเลย แต่กลับยอมรับชะตากรรมที่กำหนดไว้แล้วอย่างสงบ

พอหันกลับมามองดูพวกเรา มีเสื้อผ้า มีอาหาร มีชีวิตที่ราบรื่นปลอดภัย แต่กลับชอบไปเครียดกับเรื่องไร้สาระ จมดิ่งอยู่กับเรื่องได้เรื่องเล็กน้อย ลองคิดแล้วมันก็น่าขันอยู่เหมือนกันนะ

เพราะฉะนั้น การมีชีวิตอยู่ก็คือวาสนาที่ยิ่งใหญ่ที่สุดในโลกแล้ว ความเรื่องมาก ความวิตกกังวล ความน้อยเนื้อต่ำใจทั้งหลาย พอมาวอยู่ต่อหน้าความตายแล้ว มันไม่มีค่าอะไรเลย

มีความเคารพ รู้จักเห็นคุณค่า และเมตตาต่อสรรพสิ่ง นั่นคงจะเป็นการฝึกตนที่ดีที่สุดในชีวิตของมนุษย์

พูดมาถึงตรงนี้แล้ว อยากจะถามหน่อยว่า ครั้งต่อไปที่คุณกำลังทานข้าว จะนึกถึงสิ่งมีชีวิตที่เคยยืนเงียบและสั่นเทาเหล่านั้นบ้างไหม แล้วจะรู้สึกขึ้นมาหรือเปล่าว่าข้าวอุ่นๆ ตรงหน้านี้ รสชาติต่างไปจากเดิม?