derdini kimseye açmak istememek ama birinin seni gerçekten anlamasını istemek. tek soru sorulmasın ama bir yol gösterilsin istemek. üzgün olduğun konuyu dile getirmediğinden agresif olmak. mental olarak herhangi bir şeyi izah etmeye gücünün kalmaması. bunu ancak yaşayan bilir.
ben seni bir şarkıda da hatırlarım bir otobüs durağında beklerken de. Ben seni bir çiçek bahçesinde de hatırlarım bir buğday tarlasında da. ama ben seni nerede unutabilirim bilmiyorum
zor günlerin akşamlarında, herkes ne kadar güçlü olduğunuzdan bahsederken, siz eve dönerken yolda ağladıysanız, bunları birine anlatamadıysanız, daha bir yalnız geliyorsunuz kendinize. bak bunlar benim yüklerim, ağır geldiler bana, birazını alsan olmaz mı diyemiyorsunuz kimseye.
kendimle birkac derdim var bir turlu cozemiyoruz, cok garip sanki kendimi karsima oturtuyorum ve bir turlu ikna edemiyorum, birak iste bazi seyleri degistir artik, anliyorum ama anlatamiyorum da, insanin kendiyle tartismasi cok tuhaf sak diye cozsene biliyosun iste iyi gelmiyo
"nefes alıyorsanız, mezarlıklarda değilseniz, hastane köşelerinde en sevdiğinizin iyileşmesini umutla ve hüzünle beklemiyorsanız bu hayatta her şey halledilir. hayat, yeniden başlayanlarla dolu bir müsamereye benzer ve devam etmek muhteşem bir şeydir."