هل

[هل @iheliakh]

مجموعه‌ی نامتوازنی از حماقت‌های اگاهانه‌ست که بیشتر تجربه‌های قابل به یاد‌ آوردن و به یاد سپردن رو هویت می‌بخشه.
(وگرنه که اساساً در حکم منطق صعب «تهش که چی؟!»)

[هل @iheliakh]

هر بار بیشتر دنبال کنه معنای معنوی-استعاری زندگی می‌گردم، بیشتر گم بنظر میاد.

[هل @iheliakh]

از وقت‌هایی که به هر نحو، به «بعدتر» موکول میشم متنفرم😔.

[هل @iheliakh]

خاستگاه انسان بودن، جنونه.

[هل @iheliakh]

وفا کنیم و ملالت کشیم و خوش باشیم
که در طریقت ما کافریست رنجیدن

[هل @iheliakh]

احتمالا بهتره هر روز صبح، غم‌هات رو با قورباغه‌ت قورت بدی.

[هل @iheliakh]

در حکم منطق سرچشمه قسمی از رنج در دلبستگی به اشخاص و اشیا است.

[هل @iheliakh]

هنر به موقع نااميد شدن.
قصه پيدا كردن زيبايی در چيزهايی كه موندگار نيستن مثل شكوفه‌هاى گيلاس كه زيباييشون در عمر كوتاهشونه، بوها و مزه‌هايی كه فقط يكبار دلنشينن، مكانهايى كه براى يكبار آدم رو تسخير ميكنن و آدمهايی بازيگر يک فصل از زندگيمونن. در نهایت فقط میشه قدردان تجربه‌ها بود.

[هل @iheliakh]

از بابا پرسیدم احساس تنهایی چی میشه، چشم‌هاش آروم لبخند زدن، اطمینان داد که در کنارمه و گفت:
«دلا، خو کن به تنهایی
که از تن‌ها بلا خیزد»

[هل @iheliakh]

توی جشن رسمی معرفی و امضای کتابم، خودت نه ولی اسمت، یادت و وزن داشتن گرمای حضورت در کنارم بود.

[هل @iheliakh]

امروز دکتر لطفی بهم گفت درس نخونم که درس خونده باشم؛ آروم بگیرم و بین این همه شور، اضطراب و تپندگی بی‌وقفه دنبال چی میگردم و قراره به چی دلخوش کنم. جواب سوالش پر واضح «خودم» بود.

[هل @iheliakh]

غلام همت آنم که زیر چرخ کبود
ز هر چه رنگ تعلق پذیرد آزاد است

[هل @iheliakh]

هـم ماهـی
هـم اَفتــ☀️ـویی..

[هل @iheliakh]

خنده‌ی ملموس چشم‌های علیرضا بعد از تلاشش برای خوشحال کردنم برام یادآور دلیل ارزندگی زندگیه.

[هل @iheliakh]

@bedone_ta الهی بچه🫂✨

[هل @iheliakh]

چقدر جز به جز هلیایی که باهات زندگی می‌کنم رو دوست دارم (که یادم بمونه طعم این روزها رو).

[هل @iheliakh]

رد نگاه دنباله‌دار مراقب مامان ‌‌و بابا از آینه‌های ماشین به میکرومومنت‌های صورتم عینیت معنای دنج آغوش گرم حقیقی بودنه.

[هل @iheliakh]

امتیاز مثبت و رنگ بخشیدن به خنده‌هام بخاطر نازنازی شدن توسط دوست‌هام💖

[هل @iheliakh]

The rarest chemistry is intellectual: when someone’s mind unfurls like an enchanted landscape, each conversation opening a new moonlit path you ache to wander.

[هل @iheliakh]

گاهی آنچه تجربه می‌کنیم فقدان نیست؛ فرسودگی تصویری‌ست که از خود ساخته بودیم. مأمن‌های پیشین دیگر توان پناه دادن ندارند، آدمی در میان دو خویشتن می‌ایستد؛ جایی که بازگشت ممکن نیست و هنوز شدن، میسر تعبیر نمی‌شود. فصل دیگر را باید با آنچه از خاکستر سر بر‌می‌آورد در دل بی‌پناهی ساخت.