Meğerse hiçbir şeye hakkım yokmuş benim. Konuşmaya, kırılmaya, anlatmaya, ağlamaya düşmeye, sevmeye ve sevilmeye. Hayatımdaki herkes bana bir parça yaslanırmış ama benim yorulmam bile suçmuş..
İsmin geçiyor bazen, herkes dönüp bana bakıyor. Gülümsüyorum. Ne zor biliyor musun? Özlemimden ağlayacağım yerde gülümsemek. Boğazımdaki acıyla “geçit, gitti” diyorum.
Gitmiştin ama geçmemiştin..
Güzel sandığın her hayalin ve her anın, karşındakine sadece yıllarca eziyet olduğunu, gerçekler tokat gibi yüzüne çarptığında anlıyorsun.O insana yaşattıklarının hayattaki en büyük pişmanlığın olduğunu anlamak ve o suçluluk duygusuyla yaşamak tarif edilemicek kadar kötü bir şey..