@Khamenei_fa کونده پرروتر از تو در عالم نیست.
ما ملت ایران ازت متنفریم،
خودت هم دیدی و میدونی که ما ملت ایران ازت متنفریم،
ما هم میدونیم که تو میدونی ازت متنفریم،
بعد باز میای ملت رو خطاب قرار میدی و تشکر میکنی که ازت حمایت کردهاند؟!
لامصب، چجوری دیگه برینیم بهت که از رو بری؟ چقد تو پررویی!
شاهرخ شاهید یکی از نخستین هنرمندان ایرانی در تبعید بود که هنرش را به مبارزه آشکار با جمهوری اسلامی پیوند زد و در تمام ۴۴ سال گذشته، در این مبارزه در کنار مردمش پابرجا ایستاد. او به درستی معتقد بود که هیچ ایرانی تبعیدی نمیتواند بگوید که سیاسی نیست. شوربختانه این هنرمند میهنپرست زود از میان ما رفت اما ترانههای دلنشین و صدای گرمش تا سالها برای ایرانیان ماندگار خواهد بود. فقدان شاهرخ را به خانواده وی، جامعه هنری ایران، و همه دوستان و دوستدارانش تسلیت میگویم. یادش گرامی!
گفت نَمرديم و چه چيزها ديديم،
گفتم اى كاش مُرده بوديم و نمىديديم.
(شاهرخ مسكوب)
شهداى راه آزادى تا ابد با تاريخ ما گره خوردهاند.🖤❤️🌺
#یادشان_گرامی#شهدای_راه_آزادی#علیه_فراموشی
قاتل کیان پیرفلک، مجاهد کورکور و دیگر فرزندان بیگناه ایران یک نفر است: علی خامنهای. تا زمانی که پیروز نشویم، او و رژیم ضحاکیش به این کشتار روزانه ادامه خواهند داد. یکی شویم، پیروز میشویم.
اکبر گلپایگانی یکی از ستونهای آواز اصیل ایرانی بود. او گلی بود از گلهای موسیقی ایران در دوران پرشکوه آن؛ دورانی که هنر در کشور ما ارج داشت و هنرمند، منزلت. "گلپا" پس از فاجعه۵۷ مورد ظلم مضاعف قرار گرفت و هیچگاه نتوانست هنر کمنظیرش را در میهن خود به مردمش و دوستداران فراوانش عرضه کند. او ۴۴ سال گذشته را با بغض این گوشهنشینی اجباری در وطنی که عاشقانه دوست میداشت، سپری کرد تا سرانجام در همان خاک هنرپرور، چشم از دنیا فرو بست. فقدان استاد اکبر گلپایگانی را به جامعه هنری ایران و خانواده و دوستانش تسلیت میگویم. یادش گرامیست و هنرش ماندگار!
@callmeziziiii @like_luna96 بیا با هم یه بازی بکنیم
فکر کن چند سال دیگه ست
ببین اون روز خودت رو چطور میبینی
بذار احساست برات بسازتش
نه ذهنت
حالا به اونی که امروز هستی نگاه کن و باهاش صحبت کن
ببین ارزششو داره به اون آدم چند سال بعد اجازه ی زندگی بدی
قطعا داره
ولی من همیشه با قلبم رفتم جلو
هیچوقت چیزی رو با منطق حساب نکردم
همیشه همه چیزو با قلبم اندازه گرفتم و نهایت خودمو گذاشتم
برای آدما
برای کارها
و من همچنان در نهایت خود
بی نهایت با خدا ام و تهی از وجود تمام آدم ها
من توی زندگی خیلی توسط آدما پس زده شدم
تا یاد گرفتم
یاد گرفتم که آدمها برای این که منو پس میزنن تقصیری ندارن
تقصیر از منه که جوری رفتار می کردم که بتونن منو پس بزنن
مسئولیتش رو میپذیرم
دیگه اجازه نمیدم
گیریم تا آخر عمر عمر تنها بمونم!
خب که چی؟!
توی زندگیم خیلی با من به عنوان یک گزینه برخورد شد
گزینه ای که وقتی کسی نبود میومدن سراغش
تا این که یاد گرفتم
یاد گرفتم که برای کسی که انتخابش نیستم گزینه نباشم
یک روز تمام زندگیمون مثل فیلم از جلوی چشممون رد میشه
به نظرم جوری زندگی کنیم که وقتی این فیلمو دیدیم نقش اول فیلممون باشیم نه یه بازیگر دست چندم تو فیلم دیگری
آدم هایی که میان تو زندگیمون خیلی عزیزن
چه بمونن
چه برن
یک هدیه ی با ارزش به ما میدن
احساس
حالا عشق یا لذت از با اونا بودن
تفاوتی نمی کنه
این آدم ها با بودنشون در زندگیمون حتی برای مدت کوتاهی
تا ابد عزیز میمونن